10 meestgelezen blogs in 2016

Een bijzonder jaar is 2016 geweest. De beslissing om een andere weg in te slaan en een kleiner huis zelf te gaan bouwen. Deze keuze zal zeker heel volgend jaar in beslag nemen. De blogs die dit jaar het meestgelezen zijn, laten zien dat Tiny Houses erg populair zijn.

#1. 10 boeken die je gelezen moet hebben

Dit jaar heb ik de rubriek #50books overgenomen van Peter. Het was wel heel mooi om te doen. Zeker ook omdat ik aanvankelijk een samenvatting van de antwoorden maakte. Al redde ik dat na de zomer niet meer. Het kostte teveel tijd.

De bestgelezen blog vorig jaar is geweest de vraag 10 boeken die gelezen moet hebben. De antwoorden zijn een mooie aanvulling op de boeken die je nog zou moeten lezen. Zeker ook omdat het Ruud Ketelaars laatste antwoord op een boekenvraag is geweest. Een paar van zijn goede adviezen moet ik nog steeds oppakken.

#2. Meer met minder

Dit jaar staat in het teken van de beslissing om kleiner te gaan wonen. De aankondiging met het bijbehorende filmpje levert al veel reacties op. Bij het besluit hoort een andere belangrijke beslissing: om dingen weg te doen. We zijn daar nog elke dag mee bezig. Want wat hebben wij een rotzooi! Veel is er al door mijn handen gegaan, maar nog veel meer zal nog volgen…

#3. Hoe Tiny is een Tiny House?

Gaan we echt in een Tiny House wonen? Een ‘echt’ Tiny House is maximaal 40 m2 groot. Ons huisje wordt zoals het nu gepland is ongeveer 74 m2 Bruto Vloer Oppervlak. Dat is dus iets groter. Toch is het niet zo heel groot met z’n 3-en. Zeker ook omdat we nu leven in een huis met binnenoppervlak van 136 m2. Dat is de helft kleiner!

#4. Tiny House

De overzichtspagina met alle blogs over het project van de Tiny House Farm en daarnaast ook alle verhalen hoe wij gaan ontspullen. Op de rommelmarkten en boekenmarkten onze spullen verkopen.

#5. Officieel huis

Een reden waarom ons huis niet een ‘echt’ Tiny House wordt, is omdat het huis moet voldoen aan het bouwbesluit. Weliswaar een iets uitgeklede variant, maar dat neemt niet weg dat de isolatiewaarden moeten voldoen aan een ‘gewoon’ huis. Ook moet ons huis op traditionele heipalen staan. Dat maakt het project helaas wel duurder dan we eigenlijk voornemens waren.

#6. De ringen van de hel

Naast de wekelijkse boekenvraag #50books ben ik in 2016 begonnen met het wekelijks bespreken van een canto uit Dante Aligheri’s meesterwerk De goddelijke komedie. Een heel groot project waarbij ik net de hel heb afgerond en nog aarzelend begin met het middendeel ‘De Louteringsberg’.

#7. Verhuizen van kavel 13 naar 31

Een andere reden dat we wat duurder uitkomen dan in eerste instantie is bedacht, komt door de verhuizing naar eeen groter kavel. We hebben in de zomer besloten om bij het vrijkomen van een groter kavel dit te nemen. Dat betekent dat we 300 m2 meer grond krijgen en daarmee iets meer ruimte hebben om onze droom nog beter te verwezenlijken.

#8. De eerste tekeningen

Bij het laten zien van de eerste tekeningen, stel ik meteen de vraag of we misschien niet toch een kkleine aanbouw – een klompenhok – moeten plaatsen? De massale reactie: doen! We hebben het voorgelegd aan de bouwer, de extra kosten vallen mee en kosten waarschijnlijk 1 heipaal meer. Dat weegt ruim op tegen de baten: in het klompenhok komt de badkamer.

#9. Intentieovereenkomst ondertekend

Op woensdag 7 december hebben we samen met de toekomstige medebewoners van de Tiny House Farm de intentieovereenkomst ondertekend met de gemeente. In het nieuwe jaren zullen de anterieure overeenkomst en uiteindelijk de grondoverdracht volgen. Als er tenminste niet teveel tegenzit. Als we in februari de anterieure overeenkomst hebben ondertekend, dan kunnen we de hypotheek gaan aanvragen.

#10. Tiny House Farm

Uiteindelijk de blog waarmee we bekendmaakten dat we ingeloot waren voor het project Tiny House Farm in Almere Oosterwold. Wat een vreugde dat we mogen meedoen aan dit bijzondere bouwproject. Hiermee kijk ik meer vooruit dan ik ooit heb gedaan.

Weerstandthee

Een bijzondere gewaarwording om uitgerekend met kerst een roman als De gijzelaar van Karin Giphart te lezen. Het verhaal speelt precies op Eerste Kerstdag. Als je het precies op dezelfde dag leest, krijgt het lezen een beetje het effect als het lezen van Gerard Reve’s De Avonden in de laatste dagen van het jaar.

In Karin Gipharts roman draait het om de psychotherapeute Jowi Groenendijk. Het opent in haar Groningse huis, waar ze een pot thee op tafel zet voor het kerstontbijt. De thee omschrijft de verteller als weerstandthee. De thee heet zo omdat het gesprek met haar puberende dochter Julia niet goed wil loskomen. Sterker nog, ze voelt weerstand. De weerstand komt van beide kanten, maar daar lijkt Jowi zich niet zo van bewust.

Gelukkig worden haar voornemens om deze kerst met haar dochter door te brengen onderbroken door een telefoontje. Het is Othman Nawros, een oud-cliënt van Jowi. Hij vraagt haar om onmiddelijk naar Ter Apel te komen. Het is dringend en kan niet wachten:

‘De man die mijn familie heeft gemarteld is hier.’ (45)

Ze gaat meteen naar hem toe, maar daar treft haar een bijzondere situatie. De tolk Othman Nawros heeft de man vastgebonden en gegijzeld. Hij vraagt haar hulp en wil haar vastbinden, maar ze weet op hem in te praten. Ze zoekt geen hulp van bewakers of andere mensen die haar uit deze penibele situatie kunnen halen.

Het is dan uiteindelijk haar dochter die haar te hulp schiet en wonder boven wonder weet Jowi zich uit deze hachelijke situatie te redden. Het is de weerstandthee die haar lijkt te redden. De weerstand die misschien niet zoveel weerstand geeft als ze verwacht en die haar zelfs redt.

Blijft voor mij wel lastig dat ik daarvoor een verhaal van 200 pagina’s moet lezen, terwijl het in een kort verhaal misschien veel sterker zou zijn overgekomen. De langdradige monologue intérieur van de verteller. Het lijkt wel of er geen eind aan komt en alles bijgehaald wordt van de Scientology tot aan het vriendinnetje van haar lesbische dochter. Allemaal ballast die de vaart uit het verhaal haalt.

Toch blijft het verhaal door mijn hoofd jengelen. Misschien komt het door de tijd van het jaar. Dat de periode rond kerst toch treffender is beschreven door Karin Giphart in haar roman De gijzelaar dan ik in eerste instantie dacht.

Karin Giphart: De gijzelaar. Amsterdam: Nieuw Amsterdam Uitgevers, 2016. ISBN: 978 90 468 2133 6. Prijs: € 17,99. 208 pagina’s. Bestel

Een perfecte dag voor literatuur

Dit is mijn bijdrage over de roman De Gijzelaar van Karin Giphart. We lezen dit boek bij Een perfecte dag voor literatuur van notjustanybook.nlLees de bijdragen van anderen in de reacties.

Kleiner wonen – #tinyhouse #mijnmoment

Het moment van dit jaar is wel geweest dat ik de advertentie zag voor Tiny House Farm. Dat was in maart in de bijlage van de Almere Dichtbij. Vanaf dat moment zijn er steeds nieuwe stappen geweest. Nieuwe momenten waarin we weer een beslissing namen.

Het is dé beslissing van het jaar geweest: meedoen aan de loting voor een plekje op de Tiny House Farm in mei. Wat een vreugde dat we in aanmerking kwamen voor een kavel en dat we uiteindelijk een groter kavel uitkozen. We werken nu heel hard om te kunnen verhuizen naar een veel kleiner huis.

Tiny House, ontspullen en duurzaam leven

De reacties zijn ongelooflijk. Het afgelopen jaar is de belangstelling voor Tiny Houses, ontspullen en duurzaam leven namelijk explosief toegenomen. Het is heel bijzonder om als doorsneeburger ineens voorop te lopen in een hype. Een aparte gewaarwording is dat, terwijl ik voor mijn gevoel kies om bewuster te leven. Een keuze die los staat van welke hype dan ook.

De keuze om kleiner te gaan wonen en daarmee ook veel dingen weg te doen, is een radicale keuze. Ik heb het er soms best moeilijk mee. Ook omdat het heel veel tijd kost om van je spullen af te komen. Ik heb veel boeken en probeer deze boeken een goede bestemming te geven. Of de verkoop van mijn drukwindharmonium. Het is jammer en doet ook een beetje pijn.

Ontwerp van het huisje

Volgend jaar gaan we verder met de stappen. Het kost veel voorbereiding. We hebben het ontwerp van het huisje bijna klaar. Nu de vergunningaanvraag en de indeling van het kavel zelf. Het zal nog even duren voor we erin kunnen trekken, maar ik hoop volgend jaar om deze tijd toch wel zover te zijn dat ik in elk geval weet wanneer we erin kunnen.

Misschien zitten we er dan al in, maar dat durf ik eigenlijk niet hardop te zeggen. Als ik namelijk iets geleerd heb het afgelopen halfjaar, dan is dat alles weer anders loopt dan je verwacht. Daarom probeer ik vooral te genieten van het moment en zozeer van de verwachtingen.

In het donker terug – #omzwervingen

Een uurtje later rij ik in het donker weer terug. Het is snel gedaan, bijna alles is donker. Toch kan ik genoeg zien. Bij de lange donkere tunnel onder de snelweg stop ik even om het trappetje voor de werklui te pakken. Ik klim omhoog en krijg een heus gevoel net met mijn kop boven het wegdek van de snelweg uit te steken. Het verkeer raast met zijn schietende lampjes voorbij.
Zo stap ik even later weer op mijn rijwiel en pak de nieuwe route door het Kromslootpark. Zeker in het donker zie ik niet alle gaten in het fietspad, maar ik geniet van de duisternis, al leidt de lichtkoker links van mij best af. Het verkeer raast door, maar toch contrasteren de overvliegende ganzen met hun gakken dit geluid goed.

Ik nader Almere vanaf het Vroegevogelbos, langs de schaapskooi en duik dan onder de snelweg door. Wat is het hier achter het restaurant Atlantis kaal. Al het bos dat hier achter lag, is verdwenen. Het verkeer krijgt hier alle ruimte in ruil voor al dat groen.

Bij het Weerwater kan ik het niet laten om een foto te maken van de hoogbouw, zo mooi als deze weerspiegelt in het water. De waterhoentjes vechten om de aandacht en zwemmen mij met hoge snelheid tegemoet. Ik heb niks te eten en moet ze daarom teleurstellen. Maar gelukkig hoor ik een nieuwe groep ganzen boven mij vliegen op weg naar hun slaapplaats voor vannacht.

Fietsen door de schemering – #omzwervingen

Ik maak een fietstochtje richting Naarden, de kringloopwinkel als einddoel. De dagen worden steeds korter en als ik om half 4 vertrek begint de schemering al. Het is alweer een tijdje geleden dat ik hier gefietst heb. Zeker omdat de snelweg zo snel verandert, kan het weer veel nieuwe beelden opleveren.

Langs de spoorbaan staan de geluidschermen. Ik snap het niet helemaal waarom al het geld hierheen is gegaan en niet naar een verbreding van de spoorbaan. Alles is geïnvesteerd in de weg, waarmee de trein al bij voorbaat op achterstand staat. Maar dat is iets wat ik vind en waar weinig meer aan te doen valt.

De paar treinen die passeren hoor ik gewoon en ik vraag mij af of het nu echt heel veel scheelt. De rij bomen die hier vroeger stond, hield ook veel lawaai tegen en dat was een mooie groene wal. Nu kijk je tegen een stenen muur met een glazen bovenkant. Het is gewoon lelijk, waarbij ik mij ook afvraag hoe veilig het is. Je zit toch vast in een schacht.

De kale vlakte aan deze kant van de spoorlijn als ik door Almere Poort fiets, geeft het landschap iets wijds en leegs tegelijk. De fiets trekt zich er weinig van aan, kronkelt bij het station Almere Poort door en rijd dan trefzeker over het rechte pad in de richting van de Hollandse brug. De grote zandheuvel voor de snelweg valt best op.

Dan fiets ik gelijk op met de snelweg. Het verkeer raast in een hoog tempo voorbij en lijkt geen genade te kennen. Als ik dan bij Muiderberg onder het spoor door rij in de bocht naar beneden, fiets ik even later weer onder het spoor door de lange tunnel verder onder de snelweg. Zo kom ik het Naarderbos binnen.De golfbaan is even rustig als altijd. Een paar verdwaalde golfers kom ik tegen, maar verder is het rustig. Zo passeer ik de oude zeedijk weer en fiets onder de A1 door in de richting van de kringloopwinkel.

De grens, de zee

De grens van het water is de derde grens die Dolph Cantrijn op de voet volgt bij zijn wandeling Nederland rond in 80 dagen. Het is iets minder de helft van de totale afstand hij aflegt op zijn voetreis langs de rand van Nederland.

Op dag 43 komt hij bij de Dollard en volgt het water van de zee. Hij loopt over dijken en het strand. Zo volgt hij de kustlijn, waarbij de wandeling over de Afsluitdijk zeker indrukwekkend is.

De teruggeplaatste grafstenen op de dijk, waar eens het kerkhof stond van het verdwenen dorp Oterdum. En hij gaat op zoek naar de Noordelijkste grenspaal, nummer 888 in het water van de Dollard. Hiervoor vaart hij mee op een loodskotter.

Als het eb is, kun je er naartoe lopen. Helaas komt de loodskotter er niet in de buurt, omdat het schip anders in het zand vast komt te zitten. (51)

Net als het bezoek aan een Tibetaans klooster, de zoektocht naar het fotogenieke witte dobbepaard en de enorme Maasvlakte waar hij de zeehonden ziet. Overigens mocht hij al eerder op zijn reis bij Lauwersoog een zeehond loslaten, een zogeheten huiler. Het dier heeft zijn naam meegekregen.

Het zijn allemaal mooie verhalen van de oude man en de zee. De smokkelavonturen zijn even naar de achtergrond verschoven, om bij de grens met België weer terug te komen. Daarmee is de cirkel van Dolph Cantrijns wandeling langs de rand van Nederland helemaal rond: een rondje Nederland in 80 dagen!

Dolph Cantrijn: Nederland rond in 80 dagen, Wandeldagboek. Redactie: Lindy Popma. Arnhem: Uitgeverij Gegarandeerd onregelmatig, 2016. ISBN 978 90 7864 1490. 96 pagina’s. Prijs: € 6,95. Bestel

Kijk voor routes op volgdolph.nl

De mooiste boeken van 2016 – #50books antwoorden vraag 50

In de laatste boekenvraag dit jaar – 2 weken terug alweer – vroeg ik naar het mooiste boek dat je in 2016 las. Het levert weer mooie antwoorden op. De vraag kwam misschien wel te vroeg. De laatste weken van het jaar zijn er ook nog mooie boeken te lezen. Wie zegt dat je dan nog net een mooier boek leest?

Primo Levi

Boekenblogger en lezer Fokke schrijft over zijn leeservaring: Dit is een mens van Primo Levi. Zeker, hij heeft vaker boeken met kampervaringen gelezen, maar nooit en nergens indringender dan dit boek.

Het boek is al jaren uit, de schrijver is in 1987 overleden, maar dan kan zo’n boek nog altijd bij je binnenkomen. Het staat ook in mijn boekenkast – ongelezen – maar de blogs van Fokke over de boeken van Primo Levi, maken mij nieuwsgierig. Er ligt al jaren een heel bijzondere ervaring op mij te wachten.

Het vervolg

Hij leest eveneens het vervolg: Het respijt. Ook dit boek komt aan. Of zoals Fokke het zelf typeert in zijn blog:

Wat een verhaal. Wat een ongelooflijk verhaal.

Het zijn de verhalen die je moet lezen, maar liever niet zou willen lezen. Net als dat de film Shoah, dit jaar uitgezonden, ook ergens veilig opgeslagen, wacht om te worden bekeken. Die aangrijpende verhalen die je beetpakken en waar je je bijzonder ongemakkelijk bij voelt. De blogs van Fokke over deze boeken van Primo Levi, grijpen mij al erg aan. Absoluut een stimulans om de werken van Primo Levi te gaan lezen.

Hoe lees ik?

Voor blogger Martha is het mooiste boek Hoe lees ik? van Lidewijde Paris. Het boek geeft een kijkje in het hoofd van de schrijfster. Aan de hand van haar eigen leeswijze, geeft ze handzame tips die je als lezer kunt gebruiken bij het lezen van een boek. Waar kun je op letten en hoe komt het verhaal op mij als lezer over. Voor Martha was het een bijzondere leeservaring:

Ik heb maar weinig boeken gelezen waarbij dit gebeurde. Het voelt best intiem om zo in de gedachtenwereld van een onbekende te kruipen. Heel intiem, maar ongelooflijk mooi.

Het ‘ste’ boek van 2016

Trouwe #50books-beantwoorder Niek begint met de vraag wat eigenlijk mooi is. Mooi is hier niet het passende woord, maar zij gaat op zoek naar het ‘ste’-boek dat ze in 2016 las. Zo las ze het eerste Chinese Science Fiction boek, The Three-Body Problem van CixinLiu. Of het verrassendste boek: Er moet iets gebeuren van Maartje Wortel. Of het boek dat het meeste geraakt heeft. Dat is De huilende molenaar van Arto Paasilinna.

Een mooie lijst boeken waarbij Niek kiest tussen de verschillende vormen van indrukken die een boek bij je achterlaat. Het geeft een mooi kijkje in de ervaringen van een lezer over een heel jaar gezien. Want ze heeft gelijk. Mooi is best een beetje oppervlakkig om een boek zo na het lezen te typeren.

Mooiste leeservaring

Dat geldt ook voor Jannie. Ze merkt op dat het jaar nog niet voorbij is, maar ze wil al 2 leeservaringen delen als de mooiste van 2016. Het meedoen aan de boekperweek challenge van de bibliotheek heeft haar veel boeken gebracht, maar ze merkt wel dat het begint op te breken. Zeker ook omdat ze van elk gelezen boek een bespreking wil publiceren op haar blog.

Vuurland

De mooiste voor Jannie is Vuurland van Andreas Oosthoek. Een roman die de schrijver al in 1965 schreef, maar die nu pas gepubliceerd is. Het is het verhaal over de identificatiedienst in het leger, vlak na de Tweede Wereldoorlog. De gruwelen van de oorlog komt wel heel direct langs bij dit samenraapsel van ‘dromers en denkers, gestrande studenten en rotjongens’.

Ze moeten dagelijks de gesneuvelde jongens uit de oorlog een naam geven. Het verhaal speelt in Zeeland waarbij de schrijver volgens Jannie heel mooi de liefde als tweede thema in de roman heeft verwerkt. Een boek die zeker de moeite van het lezen waard is.

De ruiter

Toch wil ze alvast verklappen dat het boek dat ze aan het lezen is, De ruiter van Jan van Mersbergen ook heel mooi is. Misschien verstoot deze nieuwe roman van Jan van Mersbergen wel Vuurland van de troon.

Doe mee met het lijstje mooiste boek van 2016

En zoals Lalagè antwoordt: het jaar is niet voorbij. Daarom komt zij met haar lijstje op Oudjaarsdag. Iedereen kan zeker nog meedoen aan deze laatste boekenvraag van het jaar. Laat in de reactie een linkje achter en ik zal hem opnemen in het lijstje met mooie boeken die we in 2016 lazen bij #50books.

#50books

De leesvraag #50books is een initiatief van Peter in 2013. Martha nam het in 2014 over en in 2015 ging Peter zelf weer verder. Volgend jaar neemt Martha het weer over. Vanaf de eerste vraag doe ik regelmatig mee. Naar overzicht van alle vragen.

Grenspalen

De wandeling die Dolph Cantrijn maakt langs de rand van Nederland, voert voor een groot deel langs grenspalen. Sommige gedeeltes maken echt indruk, zoals langs het smalste stukje Nederland dat nog geen 5 kilometer breed is. Of de snelweg tussen Heerlen en Roermond die door een stukje Duitsland loopt. Nederlandse auto’s mochten hier overheen rijden, maar absoluut niet stilstaan.

Verderop in Gelderland, voorbij Huppel ziet hij het Zwillbrocker Venn, een natuurgebied met een grote populatie flamingo’s. Een telefoon aan een boom verraadt waar de grens loopt. Bij Losser loopt de burgemeester een stukje met hem op. De burgervader doet niet onder voor de fotograaf. Met evenveel gemak springt hij in pak over de slootjes of struint hij door het bos. Alles om precies op de grens te lopen.

Het zijn veel smokkelverhalen die Dolph bij de Belgische en Duitse grens hoort. Sommige verhalen zijn al erg oud en best grappig. Zoals de ‘stevige’ vrouw bij Dinxperlo die een lading boter onder haar jas draagt. Ze wordt door de commiezen bij de kachel gezet om op die manier betrapt te worden.

Maar andere verhalen zijn wat serieuzer. Zoals opa Hannes, de smokkelaar, die zijn leven opoffert voor 25 kilo koffie. Of de voorouders van Ruud Lubbers die biggen in jute zakken over de grens smokkelden:

Om te zorgen dat de varkens niet ging krijsen, smeerden de smokkelaars hun bek in met groene zeep. Daardoor hielden de beesten zich koest als ze stiekem de grens over werden gebracht. (45)

Dat de grens zelf in deze tijd met open grenzen nog altijd parten kan spelen, bewijst het frietkot bij grenspaal 289:

De frieten worden gebakken in België. De toonbank is op de grens en de verkoop gebeurt in Nederland. De ligging is al tijden een doorn in het oog van de autoriteiten. In welk land moet belasting worden betaald? (79)

Heerlijke verhalen op de grens van Nederland. En de scheidslijn is nooit zo zuiver te stellen als je soms zou willen. Het levert een mooi boek op van de spannende wandeling die Dolph Cantrijn maakt.

Dolph Cantrijn: Nederland rond in 80 dagen, Wandeldagboek. Redactie: Lindy Popma. Arnhem: Uitgeverij Gegarandeerd onregelmatig, 2016. ISBN 978 90 7864 1490. 96 pagina’s. Prijs: € 6,95. Bestel

Kijk voor routes op volgdolph.nl

Noordmolen – #fietsvakantie

We fietsen via Delden en Twickel door naar de Noordmolen. Het is 1 van de vele watermolens die Twente kent. Er zijn verschillende watermolens hier te vinden, onder meer bij Diepenheim en bij Mander de molens van Bels en Frans.

Op deze zondag dat we hier langsfietsen, komen we bij deze watermolen. Er hebben hier vroeger 2 van deze molens gestaan, tegenover elkaar, elk aan een oever van de beek. Eentje is er verdwenen, maar de lijnzaadmolen is bewaard gebleven. Nu zorgen allerlei hobbyisten voor het draaiend houden van deze watermolen.


Het gekraak van de mechanieken binnen is prachtig om te zien. De grote molensteen die ronddraait en de centrale as waar alles mee in werking treedt. Een stukje eeuwenoude mechaniek, waarbij uit lijnzaad (zaad van vlas) olie wordt geperst. Allemaal op het kracht van het water dat het rad in beweging brengt.


Het begint met de molensteen die het zaad kneust. Daarna slaat een hamer met grote klappen op een wig waarmee het zaad wordt samendrukt om de olie eruit te laten stromen. Langzaam druppelen de flesjes vol. De enorme krachten die het draaiende rad bevat. De centrale as die door het hele gebouw loopt en waar alle onderdelen in het proces op zijn aangesloten zijn. Het is een vernuftig systeem waar ik met bewondering naar kijk.

Ontwerp huisje stapje verder – Tiny House Farm #tinyhouse

Het ontwerp van ons kleine huisje krijgt meer en meer vorm. Schreef ik een paar weken geleden nog iets over ons eerste ontwerp, bij de reacties begon ik toch te twijfelen. Zouden we inderdaad niet beter wel een klompenhokje voor het huis kunnen zetten?

We hebben de bouwer aan het werk gezet en zelfs de opdracht iets uitgebreid: wat als de badkamer in die uitbouw voor het huis komt? Dat zou ontzettend schelen in het huis zelf. Het kost inderdaad niet veel meer dan een kleiner klompenhokje. Daarom is de keuze nu echt gemaakt. De extra kosten wegen op tegen het genot straks.

Daarmee komt er ongeveer 9 vierkante meter bij ons huisje. Het zijn de standaardmaten die de bouwer hierbij hanteert, anders zou het veel duurder worden. Hij heeft meteen berekend hoeveel heipalen er nodig zijn. De berekening: 7 palen. Dat valt ook weer mee.

De vraag is nog of we voor een later moment een serre willen aanbouwen. We denken er zelf over om het bij een veranda te laten die we in de zomer met een tarp kunnen overdekken. Mogelijk koppelen we die vast aan de schuur die achter het huis komt. Zo maken we niet meteen overal definitieve keuzes over.

De keus voor het klompenhok, moet wel nu gemaakt worden. Als we zouden wachten, dan kan het niet. Bij de omgevingsvergunning hoort namelijk de bepaling waar de voordeur komt. Verschuiven van de voordeur zou erom vragen dat we weer een heel nieuwe bouwvergunning zouden moeten afsluiten. Daarom pakken we het erbij.