De trots van een generatie

img_20161129_222739.jpgIn de roman Aan het eind van de dag geeft Nelleke Noordervliet de vrouwen van de generatie babyboomers een stem. Ze weet dit heel treffend te vertellen in het personage Katherina Mercedes Donker, een getalenteerde vrouw die per ongeluk minister wordt en ook per ongeluk 2 feministische bestsellers schrijft.

Donker krijgt op een dag de vraag of ze wil meewerken aan de biografie die een jonge wetenschapper over haar wil schrijven. Door de vraag duikt ze in haar verleden. De roman geeft een mooi inkijkje in het leven van een vrouw die enerzijds heel ambitieus is en aan de andere kant haar het leven laat overkomen.

Nelleke Noordervliet schetst een vrouwenleven, afgetekend tegen de jaren ’70 en ’80 van de vorige eeuw. Precies de biografie die Clara Hartong wil schrijven over Katherina Mercedes Donker. Het is de worsteling van een vrouw die graag ziet dat bepaalde dingen uit haar leven niet aan het daglicht komen. Want het leven als minister en schrijfster van 2 bestsellers eist ook zijn tol. De verhalen van vrienden en haar 2 kinderen liegen er niet om.

Het verhaal meandert tussen het verzoek van de biografe en de 3 afspraken die ze samen hebben, naar het verleden waarin de echte verhalen verteld worden. Op een aanstekelijke manier vertelt Katherina Donker over haar jeugd in Amsterdam. Ze woont in een volkswijk en groeit gedeeltelijk op in het café van haar oom Frits en tante Sjaan, De Centenbak. Haar vader die gevochten heeft in de Spaanse burgeroorlog en bij terugkomst in Nederland de Nederlandse nationaliteit verloor.

Het botst met haar vader. Donker schrijft dit toe aan haar intelligentie en de kansen die ze krijgt. Haar vader ziet haar liever de handen uit de mouwen steken, dan de intellectueel uithangen. De karakters botsen en ze zet zich een groot deel van haar leven af tegen hem. Toch is ze er voor hem als hij haar smeekt om te mogen sterven:

Ik moet vechten om mijn vader dood te krijgen. Het voelt als moord met voorbedachte rade. Ik raak ervan in de war. Hier ben ik: een soldaat in de strijd voor de goede dood! Overtuigd van mijn zaak roep ik de veerman aan: hier is er een voor de Hades, kom hem halen! (225)

Met haar eigen kinderen heeft ze het zelf later te stouwen. Haar zoon Jimmy vlucht het huis uit en loopt weg naar zijn vader in Spanje. Daar vindt hij wat hij zoekt. Als Donker met haar dochter Hanna hem wil ophalen uit Spanje, merkt ze dat ze hem niet meer meekrijgt. Hij krijgt in Spanje de vader waarmee hij een hechte band heeft.

Ik was hem kwijt. Er was achter de tranen om het gemis van ons, van de wereld die hij achter zich had gelaten, een wezenlijke onverschilligheid in hem opgeweld, of was het de kern van volwassen worden: de erkenning van eigen en ieders eenzaamheid, het tragische inzicht dat in sociaal wenselijk gedrag wordt verhuld en verzacht. (176)

Het is de trots van haar ijzersterke karakter waarmee ze niet toegeeft. Ik zie in haar gedrag erg veel overeenkomsten met haar vader. Ook haar vader lijkt zich niet te willen ontdoen van zijn trots voor haar. Het gevecht tegen haar vader, wordt ook het gevecht tegen haar kinderen en misschien wel met zichzelf. Het is de trots van een generatie die Nelleke heel mooi verwoordt in haar roman Aan het eind van de dag.

Nelleke Noordervliet: Aan het eind van de dag. Roman. Amsterdam: uitgeverij Augustus, 2016. ISBN: 978 90 254 4869 1. Prijs: € 19,99. 352 pagina’s.Bestel

Een perfecte dag voor literatuur

Dit is mijn bijdrage over de roman Aan het eind van de dag van Nelleke Noordervliet. We lezen dit boek bij Een perfecte dag voor literatuur van notjustanybook.nl. Lees de bijdragen van anderen in de reacties.

Knooppunt Hellegatsplein – rondje Deltawerken (2)

img_20161125_110759We komen weer in beweging en rijden over de Van Brienenoordbrug. We kiezen de richting van het knooppunt Hellegatsplein. Deze plek was voor 1953 beducht onder binnenvaartschippers. Hier kwam het zoutwater bij het zoetwater en kon het flink spoken. In haar roman over de binnenvaart, Een vrouw van staal, haalt Corine Nijenhuis deze plek in de rivierdelta aan.

Voor mij is het ook onlosmakelijk verbonden met de roman MIM, of de doorgestoken globe van A.F.Th. van der Heijden. Een indrukwekkend verhaal waarin de voetbalrellen tussen Feijenoord en Ajax op een buitengewoon intrigerende manier zijn verwerkt.

img_20161125_142512.jpgHet boek stroomt zo over van de ideeën dat het mij maar niet lukt om vat te krijgen op het verhaal. Misschien ook omdat Van der Heijden hier in een ogenschijnlijk toevallige moord een moderne oedipus-mythe weet te verweven. Een knap staaltje vertelkunst, maar daarmee kookt de roman in mijn ogen over van duiding. Ook omdat het in een bijzonder barokke stijl geschreven is.

Op dit punt herinner ik mij de rit naar Ouddorp met de bus, in de tijd dat ik daar evangeliseerde op een grote camping. Ik was getroffen door de grote hoogte waarop de brug over het water is gespannen. Vanuit een bus geeft dit nog eens een extra uitzicht, de verte in. De wijdsheid treft mij nu opnieuw, al kunnen we niet zo goed over de reling kijken. In de verte is het water en het land goed te zien.

We rijden door, laten Willemstad liggen en gaan de andere kant op naar het eiland Goeree-Overflakkee. Daar slaan we bij Oude Tonge af naar het Zuiden in de richting van Zeeland, naar de Grevelingen. Hier treft ons het uitzicht nog veel meer. Ook omdat we verkeerd rijden. We rijden naar Bruinisse, maar moeten eigenlijk de andere kant uit.

Tijd voor een pauze.

img_20161125_145944

Rondje Deltawerken (1)

img_20161125_110759Een dagje langs en over de Deltawerken rijden om kennis te maken met een belangrijk stukje geschiedenis van Nederland. Het idee leeft al een tijdje, maar in de zomer vind ik Zeeland te druk. Daarom gaan we op een dag dat alleen Doris vrij is: studiedag op school.

Hoe lang doe je over zo’n rit van meer dan 400 kilometer? Ik heb eigenlijk geen idee, daarom nemen we de honden maar mee. Het is meteen een goede training in autorijden. Ze houden er helemaal niet van. Bij het autorijden gillen, joelen en brullen ze dat het een lieve lust is. Daarom geeft Inge voor vertrek wat rustgevende en kalmerende pilletjes.

Daarom ook zit achterin ook een volwassene zodat de honden iemand hebben om door gerustgesteld te worden. Het lukt niet altijd, daar komen we al snel achter. Verloopt het eerste stuk van de reis op deze vrijdagochtend voorspoedig, op de A16 zit een kleine hic-up. Er staat een vrachtwagen vast op de Van Brienenoordbrug.

img_20161125_111736.jpgDe vrachtwagen schijnt te hoog te zijn, beweert de man op de radio die de file-informatie voorleest. Daarom sluiten wij aan in de rij. Hij staat muurvast. Als ik de motor uitschakel, schiet Teuntje helemaal in de stress en knalt tegen Doris’ hoofd aan. Een pijnlijke toenadering.

Ik besef een beetje te laat dat we dus best hadden kunnen kijken naar de oudste van de Deltawerken, de eerste maatregel om het water tegen te houden. Het is de stuwdam waarmee de Deltawerken begonnen zijn: de stormvloedkering bij Capelle aan de IJssel. Hier stond het water op 1 februari dreigend hoog, maar bleef het beperkt tot de dreiging. Hiermee bleef een gebied waar 1 miljoen mensen woonden, een overstroming bespaard.

Gelukkig valt het allemaal mee. Waarschijnlijk is het voldoende om de banden leeg te laten lopen voor deze vrachtwagen. Wij mogen weer doorrijden.

Lees morgen het 2e deel van ons rondje Deltawerken

Welk boek staat op je verlanglijstje? – #50books vraag 48

img_20161125_083307.jpgDecember is de maand van de cadeautjes. Sinterklaas komt er weer aan. Kerst is niet veel later. De tijd om elkaar cadeautjes te geven en anders jezelf met een mooi boek te verwennen. De uitgeverijen spelen hier goed op in. Afgelopen maand zijn er veel boeken uitgekomen, waarvan een paar titels mij wel heel begerig maken.

Wat dacht je van de nieuwe deel 6 Kwaadschiks A.F.Th. van der Heijden uit de reeks De tandeloze tijd? Of de bloemlezing die Ilja Leonard Pfeiffer maakte, als vervolg op Komrij’s beroemde bloemlezing De Nederlandse poëzie in 1000 en enige gedichten. En last but not least de biografie van Boudewijn Büch waar ik ook onwijs nieuwsgierig naar ben.

Dat brengt mij naar de boekenvraag van deze week:
Welk boek staat er op je verlanglijstje voor de feestdagen?

Ik ben erg benieuwd naar de antwoorden.

Mijn zoektocht naar een opvolger voor de wekelijkse boekenvraag is beloond. Martha neemt het stokje over in januari. Zij zal op haar blog drspee.nl regelmatig een vraag over boeken posten. Ik zal nog 2 vragen bedenken. Heb jij een brandende vraag die je hier wilt zien? Laat het mij gerust weten.

Blog mee over #50boeken

Schrijf een blog over de vraag van vandaag en laat hieronder in de reactie een linkje naar je site staan. Heb je zelf een idee voor een vraag? Ze zijn van harte welkom. Mail gerust een vraag of stel hem in via het contactformulier.

#50books

De leesvraag #50books is een initiatief van Peter in 2013. Martha nam het in 2014 over en in 2015 ging Peter zelf weer verder. Vanaf de eerste vraag doe ik regelmatig mee. Naar overzicht van alle vragen.

Het orgelmuseum – Dagje Elburg (3)

img_20161105_144747.jpgWe lopen via de kerk naar het andere museum in Elburg, het Nationaal Orgelmuseum. Ik ben heel benieuwd naar dat museum. Helaas is daar de Museumkaart (nog) niet geldig. Dat is best jammer maar gelukkig mogen kinderen tot 12 jaar gratis naar binnen. Zodoende hoeven we alleen voor mij te betalen.

Ook hier is weinig publiek. Al meteen bij de entree kijk je recht op een prachtig orgelfront. Het is een orgel waarvan het pijpwerk afkomstig is van de orgelmaker Pieter Backer uit Medemblik. Op de film die in deze ruimte getoond wordt, is te zien hoe dit orgel op basis van allerlei resten wordt samengesteld en gerestaureerd.

Het instrument is in gebruik genomen als het Maarten Seijbel Orgel, genoemd naar de initiator van dit museum. Overigens is het jammer dat de film niet te vinden is op youtube. Het bevat namelijk veel informatie die ook best buiten het museum gedeeld mag worden.

img_20161105_134328.jpgSinds 2014 is het museum gevestigd in het Stadskasteel van Elburg, het ‘Arent Thoe Boecop’–huis. Een indrukwekkend pand dat de ontwerper van de stad bouwde in de 14e eeuw. Het gebouw heeft lang dienstgedaan als stadhuis, met bijbehorende gevangenis. Het museum heeft hiermee een prachtig gebouw in Elburg gekregen. Misschien wel het mooiste gebouw van het Zuiderzeestadje.

In de kelders is de techniek van het orgel te zien. De opengewerkte modellen demonstreren register- en toetstractuur. Ze geven een goed beeld hoe een orgel werkt. Net als de portatiefjes en andere instrumenten die hier staan opgesteld. In de laatste ruimte is de werkplaats van een orgelmaker nagebouwd met alle instrumenten die de orgelbouwer gebruikt.

img_20161105_140549.jpgOp de verdiepingen die het stadskasteel telt, kom je elke keer een eeuw verder. Het is heel mooi om te zien hoe het Nederlandse orgel zich heeft ontwikkeld. Altijd met de juiste bespeelbare voorbeelden erbij. Zo zie je een Middeleeuws instrument en kom je in de verschillende stijlkamers instrumenten tegen uit de 16e/17e eeuw, 18e eeuw en 19e eeuw. Het zijn orgels in een handzaam formaat, waarbij het verhaal uit die tijd wordt verteld.

De collectie van het orgelmuseum is indrukwekkend te noemen. De grote hoeveelheid historische instrumenten, waaronder naast het gereconstrueerde orgel van Pieter Backer, ook een heel mooi instrument uit Gapinge staat. Dit orgel is van Ludovicus de Backer. Hier staat ook prachtige huisorgels van Hess en Moreau.

img_20161105_140602.jpgEen verdieping hoger in de 19e eeuw staat een groot pedaalharmonium en een huisorgel van Hermanus ter Hart. Instrumenten waar je als bezoeker bij staat te kwijlen. Het is een heel indrukwekkend orgelbezit dat hier staat. Zeker ook omdat het instrumenten zijn die vaak gebouwd zijn voor de huiselijke kring. Dat levert een heel ander klankbeeld op. In dit museum klinkt het alleen maar heel mooi.

De Sweelinckkamer is ook de moeite van het bekijken waard. Hier staan een klavecimbel en een klavicord. Instrumenten waarop de oude muziek van Sweelinck mooi tot klinken gebracht kan worden. Ook is de aparte ruimte met zicht op het orgel waarop Sweelinck speelde, een leuke belevenis. De geluidsfragmenten brengen een historische tijd tot leven.

img_20161105_140554.jpgIn de kast van de Sweelinckkamer staan ook een paar koraalboeken met de psalmmelodieën en zettingen. Ik heb er aandachtig naar staan kijken. Een paar boeken heb ik ook in mijn bezit. Voor mijn idee is dit een stukje cultuurhistorie waar niet veel mensen aan denken, maar die een deel van de kerkmuziektraditie in Nederland vertegenwoordigt.

De leukste kamer vind ik boven, het is de verkoopkamer waar heel veel cd’s, lp’s en bladmuziek ligt te wachten op een gelukkige koper. Hier speur ik met de hand op de knip naar uitgaves waar ik al heel lang naar op zoek ben. Zo vind ik hier een paar mooie cd’s van het Orgelpark, uitgaves die ik nog niet heb en waar ik heel blij mee ben dat ik ze vind.

img_20161105_145122.jpgDoor de opwinding van de nieuwe aankopen vergeet ik helemaal het Boon-orgel in de daarvoor speciaal gemaakte zaal te bezichtigen. We gaan weer de stad in. Vervuld van de indrukken. Het Orgelmuseum is namelijk een heel mooi, toegankelijk museum dat het orgel op een toegankelijke manier laat zien.

We lopen terug nog even langs de stadsmuur. Speciaal trekt mijn aandacht het huis dat ik al vanuit het stadskasteel heb gezien. Het staat namelijk helemaal ingebouwd in de halve ronding van de muur. Hier is vroeger een wachttoren geweest, maar nu staat er een huis, met als achterwand de oude stadswal. Het ziet er heel speciaal uit.

img_20161105_144924.jpgWe lopen nog eens goed langs de stadsmuren. Helaas kunnen we er niet op staan. De stellage die bij de kerk is, bevat een groot bord en dikke kettingen. Ze houden de nieuwsgierige bezoeker op afstand.

Daarom stappen we maar op de aarden wal die buiten de stadmuur ligt. Het is de verdediging tegen de zware kanonskogels. Zo blijft de vijand toch buiten. We komen zo weer bij de Vischpoort, de toegang tot de stad. Tegen de motregen is weinig te beginnen. We gaan weer terug naar de auto, niet zonder nog een blik op het kleine vestingstadje te werpen.

img_20161105_145258.jpg

Kamperen bij de boer – #fietsvakantie

img_20160813_200051.jpgWe vinden een plekje bij de boer in Hengevelde. Ik ken het plekje als redacteur bij de Twentsche Courant Tubantia. Nu zetten wij ons tentje op een vrij leeg veld. Plek genoeg. Het weer heeft veel kampeerders ontmoedigd. Een paar dagen eerder daalde de temperatuur ’s nachts aan de grond zelfs tot het vriespunt.

Het is ergens in 2004 geweest. Ik schreef over bedrijvigheid en gastvrijheid in de Hof van Twente waarin ik als redacteur werkte. Zo voerde ik langs verschillende campings met het logo ‘Kamperen bij de boer’. Ik ging mee met een familie die een trektocht maakte met een huifkar en een ezeltje. Daar wil ik ooit kamperen, dacht ik toen.

Nu sta ik hier op de camping. Samen met mijn dochter hier naartoe gefietst, flink gedwaald. Midden tussen de weilanden. We zijn aardig afgemat van de 140 kilometer in 2 dagen die wij gereden hebben. Ik merk het in de benen en we besluiten om hier een extra rustdag te nemen. De boer zien wij niet. Als ik ga kijken bij de stal, zie ik de boer. Hij is druk met de koeien. Zet je tent maar op, mijn vrouw komt straks.

Ik zie mevrouw niet meer. Pas de volgende morgen als we hebben ontbeten, zie ik de boerin bij de wasruimtes. Ik betaal meteen voor 2 dagen. Zo kunnen we deze zondag nog een stukje fietsen in de richting van Almelo waar we zeker nog even langs willen rijden.

Fietsvakantie

In augustus maakten Doris en ik een mooie fietstocht door Nederland met als bestemming: Twente. Elke week op vrijdag schrijf ik een stukje over deze bijzondere fietsrit.

De eerste tekeningen – Tiny House Farm #tinyhouse

img_20161124_203621Het bouwen van het kleine huisje zorgt voor een andere zorg: het opruimen. Afgelopen weekend verkocht ik mijn fiets. Ik ergerde mij aan het ding en er staan genoeg alternatieven in de schuur. De boeken druppelen 1 voor 1 langzaam het huis uit. Ik ga proberen om ook wat bijzondere boeken in de verkoop te doen. Het boekwinkeltje Boeken van de gracht krijgt een steeds vollere etalage.

Het ontwerp van ons huisje krijgt ook steeds meer vorm. Dan stuiten we op allerlei luxeproblemen. Waar willen we ramen en moeten ze allemaal open kunnen? Elke vierkante meter telt, daarom kijken we extra goed naar de ruimte. En natuurlijk allemaal plannen voor later: een serre en een klein schrijfhuisje.

Op het schuine dak komen zonnepanelen en denken we na over de kachel en de ventilatie. Het zit wel mee dat we het niet allemaal voor een groot huis hoeven te doen. Dit kleine huis vraagt al aandacht genoeg. We zijn verschrikkelijk benieuwd hoe groot het uiteindelijk allemaal gaat worden. En het wordt klein, dat is mij wel duidelijk.

Zo fantaseren we door, maar de plannen komen elke dag een stukje dichter bij de werkelijkheid. Over een paar weken tekenen we de overeenkomst, net als dat de tekeningen voor het huisje ook over een paar weken moeten worden ingeleverd. De metingen komen er ook aan, dus het wordt allemaal veel concreter. Net als dat we straks de eerste betaling moeten doen.

Ondertussen ruim ik door. Er ligt nog ontzettend veel materiaal dat moet worden opgeruimd. Het scannen dat ik een paar weken geleden deed, moet weer verder gaan. Het gaat langzaam maar gestaag, maar met de dingen die verkocht worden, ontstaat langzaam ruimte. Zo krijgt de nieuwe levenswijze nu al zijn vorm.

Grijsaard aan de poort: Divina Commedia: Louteringsberg: Canto 1b

img_20161120_215503.jpgWas in het diepste punt van de hel alle hoop vervlogen, hier aan de poort van de Louteringsberg heerst de hoop. Dante ziet zelfs Venus aan de hemel staan. Het licht van de planeet is zo fel dat hierdoor het sterrenbeeld van de Vissen niet te zien is.

Dante ziet hier ook 4 sterren die alleen de eerste mensen hebben gezien, maar verder heeft geen mens voor hem deze sterren gezien. Ze symboliseren de 4 kardinale deugden: voorzichtigheid, rechtvaardigheid, moed en matigheid.

Ook hier treft hem de weerstand in de persoon van een grijsaard. De verteller schildert de grijsaard af zoals oudere mensen zich gedragen. Zo vraagt de man zich af of het beleid van de hemel soms is veranderd omdat hij hier nu de sterveling Dante aantreft. Vergilius voert hier het woord en verklaart dat hij Dante heeft meegenomen hier naartoe.

De grijsaard vraagt wel of Vergilius zijn metgezel een plant om het hoofd te winden. Dit drukt de nederigheid uit. Daarnaast moet Dante het gezicht te wassen. Zo zal elke vorm van onreinheid zijn verwijderd. Daarna draait de man die de poort van het Vagevuur bewaakt, zich om.

Dan beschrijft de verteller op een prachtige manier de dageraad die de ochtendschemering verjaagd:

Omdat de dageraad juist de wegvluchtende ochtendschemering de baas begon te worden, ontwaarde ik in de verte de trillende rimpeling van de zee. Wij liepen over de eenzame vlakte naar beneden zoals mensen die de weg, die ze zijn kwijtgeraakt, proberen terug te vinden, maar die, zo lang ze er nog niet zijn, doelloos menen rond te dwalen. (vs 115 – 120, Van Dooren)

Daar op een plek waar de dauw nog niet opgelost is door de zon, maakt Vergilius het gezicht van Dante schoon. Er keert weer de blos op zijn wangen die hij had voordat hij hier kwam. Daarna krijgt hij de plant om zijn hoofd heen gewikkeld. Dante merkt nog op dat de afgeplukte plant even snel weer aangroeit.

Lees de andere bijdragen van het Dante project

Gedichten rond Canto 1

Lees meer op wolkenhemel.blogspot.nl

Literatuur
De hier gebruikte vertaling is van Frans van Dooren uit 1987. Er zijn vele vertalingen van Dantes meesterwerk in het Nederlands verschenen.

Stadsmuseum – Dagje Elburg (2)

img_20161105_121305.jpgHet is erg rustig in het Stadsmuseum van Elburg op deze zaterdag. Blijkbaar hebben de mensen wat anders te doen. Bij de ingang helpen 2 dames ons heel vriendelijk. We verdwijnen daarna omlaag onder de gewelven. De wc’s bevinden zich hier ook, daar brengen we eerste een bezoekje aan. Het toilet bij de heren zit verstopt. Ik voel me altijd een beetje beschaamd om zo’n wc te gebruiken.

Door naar de kelders onder het entreegebouw. Hierin wordt uitleg gegeven over de bouw stad Elburg. De stad is ontworpen op de tekentafel door Arent Thoe Boecop. In het stadskasteel van hem is tegenwoordig het Orgelmuseum gevestigd. Daar gaan we straks heen, maar nu zien we een mooie maquette van de stad. Alleen de Ellestraat loopt niet helemaal recht. Daar is de nieuwe stad omheen gebouwd. Uiteindelijk heeft de kerk in een hoekje van de stad een plekje gekregen.

img_20161105_121513.jpgWe zien kogels, geweren met bajonetten. Deze ruimtes vertellen het verhaal van de vestingstad. Compleet met de verschillende wapens en kaarten over de opbouw van de stad. Via een groot scherm bij de ingang is ook informatie te vinden over allerlei andere aspecten uit deze vestingstad.

Bij het wandelen door de kelder horen we orgelklanken. Voor we de trap omhoog klimmen naar de bovenverdieping van de dubbelkapel ontdekken we waar de klanken vandaan komen. Iemand bespeelt het huisorgel dat er staat. We klimmen eerst omhoog naar boven. Hier is uitleg over het strenge leven in het klooster dat gesitueerd is rond de verschillende gebeden.

img_20161105_121335.jpgEen ronde waaier laat je stilstaan bij de verschillende uren van de dag. Het geeft een mooie inkijk in het strakke leven van het klooster. De nonnen leefden hier volgens de regels van de kloosterorde van St. Franciscus.

In de benedenkapel woonde het gewone volk de mis bij. Zo kregen zusters en bevolking elkaar niet te zien. Via een verborgen trap bleven de nonnen uit beeld van de gewone mensen. De benedenkapel bezit prachtige gotische gewelven. De akoestiek in deze kapel klinkt ook heel mooi. Op de muur waarvoor ooit het altaar stond zijn mooie schilderingen teruggevonden. De hoogte van de kapel vanaf dit punt is best indrukwekkend.

img_20161105_122145.jpgWe lopen verder door de rest van het museum. De dubbelkapel is niet meer te overtreffen, al zijn er ook een paar mooie ruimtes te vinden, waaronder de schilderswinkel en aan boord van een schip waarbij een scheepsslag wordt nagebootst. De lichtflitsen en het gedonder maken het best tot een realistische beleving.

Net als de martelwerktuigen die staan in de kamer rond de stad en het recht. De grote pijnbank ziet er pijnlijk uit. De zwaarden van de beul zijn confronterend. De levens die ermee zijn beëindigd kleven altijd aan de kling. Het scherpgeslepen metaal is voldoende om een hoofd eraf te hakken. Al is dat niet altijd in 1 keer gegaan.

img_20161105_130642.jpgDe kloostertuin is het volgende hoogtepunt. Zeker ook door de rustige sfeer van deze tuin. Vroeger werd dit helemaal ingesloten door het klooster. Ik vind het jammer dat er niet een reconstructie gemaakt is waarbij je kunt zien hoe deze tuin er in vroegere dagen uitzag. Een groot deel van het oude klooster is namelijk vervangen door de woningen die er nu staan.

We pakken een appeltje die uit de appelboom gevallen is. Eerst peuzelen we onze meegebrachte broodjes op en zitten op het bankje naast de oude waterput. Heel sappig zijn de appels; ze smaken als Jonagold. Elke hap die we nemen gaat vergezeld met een hoop sap.

img_20161105_124736.jpgEen heerlijke beleving. Maar ook best eng om appels in het wild te eten. De hele kleine appeltjes in de boom iets verderop zien er heel anders uit. Daar liggen geen eetbare appels onder de boom om te proeven of ze echt lekker zijn.

Lees zaterdag het derde deel van dit verhaal: Het orgelmuseum

Dagje Elburg

img_20161105_115030.jpgDoris en ik besluiten er samen een dagje van te maken, omdat Inge deze zaterdag weg is. De bestemming wordt Elburg. Eigenlijk wilden we naar Drenthe maar ik heb geen zin om zo’n stuk te rijden. Daarom kiezen we voor het Gelderse stadje dat tegen de Veluwe ligt.

We zijn al eens eerder in Elburg geweest. Bij de allereerste fietsvakantie in 2012 kwamen we door het stadje langs het IJsselmeer toen we vanuit camping De ruimte naar Zeewolde fietsten. We staken over het IJsselmeer en fietsten via Harderwijk naar Zeewolde. Een mooie, maar erg drukke fietsroute.

img_20161105_115508.jpgIn de winkelstraat van Elburg dronken we chocomel en aten een taartje. Even keken we bij het stadsmuseum en zaten in de kloostertuin. Het bleef bij een kort bezoek. Als je fietst heb je namelijk andere dingen aan je hoofd dan rustig te kuieren door een stad.

Nu hebben we iets meer tijd. We parkeren iets buiten de haven en lopen onder de stadspoort door het stadje binnen. Langs de stadswal staat een gids iets aan een groep senioren uit te leggen. We horen gelach opstijgen door het smalle straatje.

img_20161105_145222.jpgNooit geweten dat Elburg op papier ontworpen is. De stadsplattegrond ziet er uit als een rechthoek, opgedeeld in streng geometrische vlakken waarin de huizen zijn gebouwd. Het rechthoek bevat in het midden de stadspoorten. Slechts 1 is er bewaard gebleven.

Het is een indrukwekkende poort, met een fraai dakje midden op het schuine dak bedekt met leisteen. Waarschijnlijk om de wachter een plekje te geven. Aan de andere kant zit een klokkenstoel. De moeite waard om naar te kijken.

img_20161105_124730.jpgOok al is het een beetje regenachtig, het is best leuk om door Elburg te lopen. We gaan naar het Museum Elburg. Dit is gevestigd in het oude vrouwenklooster, Agnietenklooster van de stad. Weliswaar hebben er iets meer dan een eeuw vrouwen in dit indrukwekkende gebouw gewoond, het draagt nog altijd de naam van de eerste bewoners: het Agnietenconvent.

Lees morgen over het Museum Elburg