Bekvechten: Divina Commedia: Hel: Canto 30

img_20160829_211832.jpgDante en Vergilius blijven nog even in de 10e ringgracht van de Malebolge, de kring met de 10 grachten of balgen erin. Hier verblijven de vervalsers. Na het zien de van de 2 krabbende alchemisten, komt de verteller nog andere zondaars tegen.

Ze zijn bevangen door razernij, vertelt Dante. Zo treft hij 2 zielen die achter elkaar aan rennen door de ringgracht. De meeste indruk maakt de ziel die eruit ziet als een luit. De dikke buik en dunne hals naar boven doen aan dit snaarinstrument denken. Alleen de spillebeentjes eronder verstoren het beeld.

De gestrafte ziel heeft zijn buik vol van water, maar hij kan er niet bij met zijn dorstige lippen. Het water stopt precies ter hoogte van zijn lippen. Het water is bedorven en verhindert dat hij zich kan voortbewegen om ergens water te gaan drinken.

De stakkers naast hem liggen te dampen als 2 natte handen in de winter, zegt Dante. Ze bekritiseren elkaar vanwege hun straf. Waar de ene de andere zou kunnen helpen, lijken ze vooral bezig te zijn met elkaar te beschimpen. De Griek Sinon slaat de buikige man op zijn buik. Het klinkt als een trommel.

“Was valsch mijn woord, Uw munt schonk geen vertrouwen”,
– Sprak Sinon – “ben ik om één daad verloren,”
Gij moet om meer dan ook wàt demon rouwen -.”

“Denk aan het Paard, gij, die valsch heeft gezworen”,
– Antwoordde hij, wiens buik hem zwol naar boven –
“En belg U, dat een ieder dit zal hooren”, –

“En U kwel’ dorst, dat die Uw tong zal kloven,
– Sprak toen de Griek – , “en ’t water zal bederven,
Zóó, dat Uw buik U ’t uitzicht zal ontrooven”, – (vs 115 – 112, Rensburg)

Ze staan zelfs in de hel tegenover elkaar en bevechten elkaars straf. Ze voelen zich tegenover elkaar beter dan ze zijn.

Vergilius voelt zich boos worden. Is dit gekrakeel tussen de bestrafte zielen nog juist? In plaats van medelijden opwekken, maken ze de woede in hem los. Nog even en hij barst los tegen Dante. Want zijn deze zielen het waard om naar te luisteren. Als ze tegenover elkaar hun fouten niet toegeven, hoe kunnen ze dan ooit spijt hebben van hun daden?

Dante schaamt zich diep en verontschuldigt zich tegenover zijn begeleider. Het is minderwaardig om hiernaar te willen luisteren, stelt Vergilius. Dus de volgende keer geen aandacht schenken aan 2 bekvechtende zielen.

Lees de andere bijdragen van het Dante project

Gedichten rond Canto 30

Lees meer op wolkenhemel.blogspot.nl

Literatuur
De hier gebruikte vertaling is van Rensburg uit 1908. Er zijn vele vertalingen van Dantes meesterwerk in het Nederlands verschenen.

Verstoken stad

img_20160828_202632.jpgVorige week was Almere de van alles verstoken stad zoals Renate Dorrestein schetst in haar roman Weerwater. De A1 afgesloten van alle kanten en het treinverkeer dat meer dan een week niet rijdt. Allemaal elementen zoals Renate Dorrestein heeft verwerkt in haar roman.

Alleen is de situatie in Weerwater een paar graden extremer. Heel de wereld is vergaan, behalve Almere. Er is geen gas, water en licht meer voor de bewoners. Ze moeten het zelf zien te rooien. De meest extreme vorm van zelfvoorzienend.

We leven hier in Almere echt op een eiland. Dat merk je vooral als je op de fiets erop uit trekt. Niet onmiddellijk in de natuur. Nee, eerst een langdradig fietspad vol tegenwind. Of over de dijk richting Zeewolde om bij Nijkerk over te steken. Best een nadeel omdat de afstanden niet altijd even inspirerend zijn. Zeker, het is heerlijk om over de Knardijk te fietsen, maar met een straffe tegenwind is het ook een straf.

Dat beeld, van het verlatene, het gevecht tegen de wind. Dat weet Renate Dorrestein heel mooi op te roepen in haar roman Weerwater. Ze vertelt het verhaal van een ontredderde stad, die het einde der tijden overleeft. Zoals de verteller zo mooi zegt aan het eind van haar roman:

Maar als er buiten ons nog een wereld bestaat, zal die in elk geval met stijgende verbazing kennisnemen van wie wij waren en wie wij zijn, van wat we deden en wat we doen, in een stad waarin vroeger niemand dood gevonden wilde worden, maar die tot dusverre alles heeft overleefd. (298/299)

Het is alleen heel moeilijk om vanuit zo’n prachtig uitgangspunt een mooi verhaal te schrijven. Zeker, er komen prachtige personages voorbij en er zijn heel mooie fragmenten. Alleen blijft het verhaal teveel voortkabbelen. Er is geen verhaal en dat maakt het heel lastig om te lezen.

Regelmatig ebde mijn aandacht weg bij het lezen, een aangenaam verhaal om te lezen, maar het mist verhaal. Dat is het grootste bezwaar dat ik heb bij het lezen van deze roman. Er moet een bepaalde spanning zijn om verder te lezen. Net als het einde. De paukenslag ontbreekt.

Je weet dat achter de laatste bladzijde de personages doorleven, maar je mist het verhaal. Gewoon net als dat de buurman verder leeft en de overbuurvrouw. Je ziet ze soms de deur uitkomen en langs de gracht lopen, maar je mist het verhaal dat ze bij zich dragen.

Misschien komt dit ook wel vanwege het ontbreken van een duidelijke hoofdpersoon. De ik-verteller is een aanschouwer, lijkt soms meer een chroniqueur dan een deelnemer aan het verhaal. Verder lopen er teveel mensen rond om duidelijk een verhaallijn te kunnen volgen. Dat komt ook omdat Renate Dorrestein de verhalen soms laat samenvallen, maar er meer voor kiest de verhalen van de personages apart te houden. Daarmee ontbreekt een duidelijk kernverhaal.

Renate Dorrestein: Weerwater. Roman. Amsterdam: Uitgeverij Podium, 2015. ISBN: 978 90 5759 712 1. 302 pagina’s. Prijs: € 19,50. Bestel

Weerwater

img_20160828_202624.jpgIn de roman Weerwater van Renate Dorrestein is de wereld vergaan. Alleen Almere overleeft de rampspoed. Op een boeiende wijze weet de gastschrijver van Almere de stad te verheffen tot decor van een heus inferno.

De stad wordt omsluierd door een ondoordringbare mist. Iedereen die in de mist komt, verdwijnt en komt nooit meer terug. Het verhaal is een kroniek die de vertelster heeft samengesteld van de bijzondere gebeurtenissen die ze meemaakt kort na het moment dat ze in Almere is komen wonen.

Renate Dorrestein weet de stad wel mooi te vangen in dit boek dat veel Science Fiction elementen bevat. Het is daarmee regelrecht een ode aan de door Renate Dorrestein bewonderde Kurt Vonnegut. In een roman als Slaughterhouse Five lopen ook marsmannetjes rond en dreigt de hoofdpersoon te worden meegenomen naar een andere planeet.

Een soortgelijke vervreemding roept de roman van Renate Dorrestein ook op. Het verwijst meteen naar de opmerking van de ik-verteller aan het begin van de roman. Daarin stelt ze dat misschien juist Almere zich zo goed kan lenen voor een roman omdat de stad nieuw is:

‘Maar nergens anders dan in Almere,’ zei ik, ‘zijn de omstandigheden zo gevarieerd. In een roman die zich afspeelt in Almere, zou je daardoor letterlijk álles kunnen laten gebeuren.’ (12)

Dat doet ze dan ook in Weerwater. De dieren praten niet en er is geen olifant die met zijn grote snuit het verhaal uit kan blazen. Maar verder gebeurt er vanalles en niets tegelijk. De wereld vergaat en de ontredderde bevolking die de stad wil ontvluchten, kan niet weg. Er ontstaat een bijzondere situatie.

Het is bijna onmogelijk om overal aan te denken en ik heb bewondering voor alles waar Renate Dorrestein aan gedacht heeft. De stroom valt uit, zelfs de zonnepanelen doen het niet omdat de omvormers niet werken. Niet onmogelijk, al draaien in het begin nog enige noodaggregaten voor de nodige stroom.

De zelfvoorzienende samenleving die ontstaat, sluit mooi aan bij de wens van Almere om in 2020 compleet zelfvoorzienend te zijn. De personages in Renate Dorresteins roman zijn het. Zelfs de koffie wordt gemalen van eikels, zoals in de Tweede Wereldoorlog de surrogaatkoffie werd gemaakt. Zo weet Renate Dorrestein een heel realistisch verhaal vanuit een onrealistische uitgangspunt neer te zetten.

Renate Dorrestein: Weerwater. Roman. Amsterdam: Uitgeverij Podium, 2015. ISBN: 978 90 5759 712 1. 302 pagina’s. Prijs: € 19,50. Bestel

Boeken uitlenen? – #50books vraag 35

img_20160828_100606.jpgBoeken en uitlenen. Horen ze bij elkaar? Of moet je op je boeken zitten zoals een vogel op haar eieren? Ze met hand en tand bewaken en voorkomen dat er iemand een boek van je leent. Of is het juist zo dat iedereen je boeken mag meenemen en zie maar wanneer je hem terugbrengt?

Het gaat volgens mij vaak zo. Iemand vertelt enthousiast over een boek dat hij gelezen heeft, waarna de ander zegt dat hij het ook wil lezen. Dan volgt de vraag of het aanbod en is de lening gesloten. Maar komen die uitgeleende boeken altijd terug? Ik denk wel eens dat als je echt van je boeken af wilt komen, je ze moet uitlenen.

Ik ben niet zo’n gulle uitlener. De boeken die ik uitleende kwamen voor mijn gevoel nooit terug. Ik zal geen namen noemen, maar op sommige boeken heb ik jaren moeten wachten voor ik ze terugkreeg. Zeker met een nieuw boek dat je net gekregen hebt en zelf wil lezen, is dat lastig.

Dat brengt mij bij de nieuwe boekenvraag:

Leen jij weleens je boeken uit?

En als je dat doet, hou je dan bij wie wat geleend heeft? En als je het niet doet, waarom niet? Heb je negatieve ervaringen met het uitlenen van boeken? Tips bij het uitlenen van boeken zijn natuurlijk helemaal welkom.

Met dank aan boekenblogger Jannie voor de vraag.

Blog mee over #50boeken

Schrijf een blog over de vraag van vandaag en laat hieronder in de reactie een linkje naar je site staan. Heb je zelf een idee voor een vraag? Ze zijn van harte welkom. Mail gerust een vraag of stel hem in via het contactformulier.

#50books

De leesvraag #50books is een initiatief van Peter in 2013. Martha nam het in 2014 over en in 2015 ging Peter zelf weer verder. Vanaf de eerste vraag doe ik regelmatig mee. Naar overzicht van alle vragen.

Mooiste boekomslag – #50books antwoorden vraag 34

img_20160825_205426.jpgWat is het mooiste boekomslag in je boekenkast? Een vraag die ik, man van de inhoud, niet zo snel stel. Maar de vraag komt dit keer van @marloesbomer.

Niek is een liefhebber van Terry Pratchett. In het begin moest ze niet zoveel hebben van de drukke covers met illustraties Josh Kirby. Maar uiteindelijk typeren de illustraties van Josh Kirby precies de sfeer en inhoud van het boek heel treffend, merkt ze.

Illustraties van Josh Kirby

Na zijn overlijden zijn de covers vervangen door een zwarte achtergrond met tekeningen van Paul Kidby. Een stuk minder treffend. Dat de herdrukken een andere kaft hebben gekregen, vindt Niek dan ook terecht zonde. Want de illustratie bij haar blog laat zien hoe je kunt verdrinken in de prachtige illustratie van Josh Kirby.

Prachtig boek bij de kringloop

Voor het boek met de meest bijzondere cover in zijn boekenverzameling hoeft blogger Perkamentus niet lang na te denken. Hij heeft in 2009 een prachtig boek op de kop getikt bij de kringloopwinkel in Weesp.

De titel is een hele mond vol: Catalogus der tentoonstelling van portretten en voorwerpen betrekking hebbende op het Huis van Oranje Nassau te houden ter gelegenheid van de inhuldiging van Hare Majesteit Koningin Wilhelmina in het Fragmenten-gebouw van het Rijks-Museum te Amsterdam. 8 september-31 cotober 1898. Inderdaad met een pijnlijke zetfout in de laatste datum.

Prachtige verluchtiging

Het boek is inhoudelijk niet zo boeiend. Het bevat 120 pagina’s droge opsomming van 1300 objecten, zonder verdere illustraties. Het is de band die Piet Perkament trof. De Jugendstil-stijl naar ontwerp van Lion Cachet. Het is een prachtige verluchtiging, een uniek exemplaar zoals Perkamentus achterhaalt. Het is 1 van de 36 exemplaren in een andere kleurstelling, met gebatikt perkament.

Gerrit Komrij reageert meteen op het blog: hij heeft er ook eentje, bemachtigt in Portugal. Mogelijk een oud exemplaar. Hij heeft er wel iets meer voor betaalt dan het bedrag van 14 euro en nog iets dat Perkamentus in de Weesper kringloopwinkel betaalde.

Komrij’s bibliotheek

Bij de veiling van een deel van Komrij’s bibliotheek in 2012, heeft Perkamentus ook Komrij’s exemplaar bekeken. In zijn ogen zag het er heel anders uit dan het boek dat hij in Weesp verwierf.

Overigens citeert de catalogus bij de veiling keurig het boek van Spliethoff dat Perkamentus ook vermeldt in zijn blog. Ik herken hier de hand van de meester in, Komrij zou deze veiling in de maanden voor zijn dood al hebben voorbereid.

Cover of inhoud?

Het schrijven over de mooiste cover valt niet iedereen makkelijk. Veel boekenlezers zijn van de inhoud en herinneren zich vaak beter waar een boek over gaat dan hoe het er van buiten uitziet. Als blogger Jannie dan haar boekenkast induikt, kan ze eigenlijk niet kiezen uit het enorme aanbod.

Ze deelt de boeken in naar leeftijd, de boeken uit de tijd van haar ouders en grootouders. Dit zijn de boeken met de gouddruk op een zwarte kaft, met gestileerde motieven. Mooi op een eigen manier.

Foto’s als achtergrond

De boeken die nu uitkomen bevatten voornamelijk foto’s als achtergrond. Hier kan het ook goed misgaan, illustreert blogger Jannie. Ze vindt het ook moeilijk kiezen tussen de boeken van uitgeverij Cossee. De foto’s met eenvoudig weergegeven titel. Moeilijk, moeilijk. Ze blijf uiteindelijk hangen bij 2 stuks: Een bruidsjurk uit Warschau van Lot Vekemans en Dat is wat ik bemin van Isabelle Rossaert.

Lees morgen de nieuwe boekenvraag.

#50books

De leesvraag #50books is een initiatief van Peter in 2013. Martha nam het in 2014 over en in 2015 ging Peter zelf weer verder. Vanaf de eerste vraag doe ik regelmatig mee. Naar overzicht van alle vragen.

Veel schrammen, weinig bramen

img_20160823_195655.jpgNet voor ik op fietsvakantie ga, rij ik vlak voor het avondeten langs de Lepelaarplassen om te kijken of ik misschien wat rijpe bramen kan plukken. Het heeft de hele dag geregend en er dreigt weer een bui te vallen. Ik speur onder de donkere wolkenhemel de struiken af op zoek naar het paarse fruit.

Ik ben met een korte broek gegaan, wat me veel schrammen op mijn benen oplevert. Net als dat ik veel last heb bij het plukken van de hoge brandnetels. Mijn benen zijn rood van de prikkende brandnetels en ook mijn armen zijn flink gehavend.

img_20160809_173225.jpgIk kom niet met heel veel thuis, ik heb ongeveer 1200 gram uit de struiken weten te halen. Meteen na afloop de jam gemaakt. Ik weet er een 8 potjes, waarvan zeker 3 kleine potjes, eruit te halen. Het kleine laagje jam dat overblijft, smaakt goed.

Een paar dagen na de fietsvakantie fiets ik weer langs de plassen op zoek naar rijpe bramen. De oogst is opnieuw niet veel. Bovendien is er net gesnoeid. De helft van de bramenstruiken is verdwenen. Dat vergemakkelijkt het wel om de hoge, eerder onbereikbare, bramen te kunnen plukken. Maar de oogst valt opnieuw tegen.

img_20160825_202220.jpgDit keer valt op hoe ver de struiken overwoekerd worden door de bladeren van de nieuwe scheuten. Normaal verdringen de vruchten deze nieuwe bladeren voldoende, maar nu lijkt de bramenstruik zich vooral te richten op het volgende jaar en wat minder op de vruchten van dit jaar. Zo gaat alle energie naar de bladeren en niet naar de vruchten. Deze blijven maar magertjes afsteken tegen de rest.

img_20160825_202826.jpgIk kom thuis met iets meer dan 1500 gram. Ik maak van deze hoeveelheid opnieuw 8 potten jam. Het zijn wat meer grotere potten, maar ik ben best een beetje teleurgesteld. Ook de oogst van de bramenstruik in de tuin blijft achter op andere jaren. Ook hier groeien vooral de nieuwe scheuten erg goed. Ik kan nergens meer de vruchten zien, overwoekerd door het eigen bladgroen.

Toch nog een keer erop uit. Ook gewoon lekker om aan het eind van zo’n warme dag een rondje te fietsen. Ik rij langs de Lepelaarplassen, voorbij aan de struiken waar ik 2 dagen eerder trok. Nu ga ik aan de andere kant van de vaart, bij het Wilgenbos en hoop er wat meer te treffen.

img_20160825_203115.jpgNormaal groeien hier flinke bramenstruiken, maar ze zijn de afgelopen jaren teruggedrongen. Het riet heeft het hier overgenomen van de wilde bramenstruiken. Jammer, want het was hier een mooi stekkie om te plukken. Ik kan nu beter naar de zonsondergang kijken dan op zoek gaan naar bramen. Er zitten namelijk nauwelijks bramen aan de struiken.

Als ik thuiskom, weeg ik niet eens de oogst. Ik stop het kleine zakje bramen meteen in de vriezer voor als ik andere jam ga maken.

img_20160825_201628.jpg

110 kilometer per uur op snelweg

img_20160823_160611.jpg
In tegenstelling tot veel boeken over milieu, laat Babette Porcelijn het in haar boek niet bij de constatering zitten. Ze levert in De verbogen impact, Alles wat je wilt weten én kunt doen om eco-neutraal te leven heel praktische tips aan wat je kunt doen om je impact te verkleinen.

Zo merkt ze op hoeveel het scheelt als je 110 kilometer per uur op de snelweg rijdt in plaats van 130.

Het enige voordeel van hard rijden is dat het leuker is. Dat vind ik zelfs 😉 Verder dient het nergens toe, integendeel, het vervuilt. De luchtweerstand en het gewicht bepalen voor een groot deel je verbruik en dat neemt kwadratisch toe als je harder rijdt. Veel auto’s verbruiken bij 130 km/u wel 40% meer brandstof dan bij 110 km/u. En de tijdwinst valt tegen; als je van Maastricht naar Amsterdam volledig 130 in plaats van 110 kilometer per uur zou kunnen rijden is de tijdwinst 18 minuten. (101)

Daarom ben ik het ook eens gaan doen. Ik merk dat sinds de maximum snelheid omhoog is gegaan, het verkeer op de snelweg jachtiger is en minder relaxt. Daarom rijden we nu een maandje bewust met 110 kilometer per uur op de snelweg.

En de resultaten zijn verbluffend. Het scheelt echt veel energie. We rijden op een volle tank bijna 100 kilometer verder dan eerst. Omdat we het niet geloofden dat de teller zo weinig zakte, zijn we de laatste keer gaan tanken uit angst dat we met een lege tank zouden komen te zitten.

Dat roept meteen een ander praktisch aspect op uit het boek van Babette Porcelijn. Ze merkt op dat je beter tweedehands goederen kunt kopen dan nieuwe. De impact op onze planeet vergroot enorm bij de productie van nieuwe goederen.

Dat geldt ook voor auto’s. Nieuwe auto’s mogen zuiniger en schoner zijn, maar de productie is dat niet. Je hebt een elektrische auto er pas na 5 jaar ‘uit’. Dan heb je in die jaren net zoveel vervuild als een benzine-auto, alleen door de productie van de auto. Zorg dan ook voor zonnepanelen om je auto op te laden.

Babette Porcelijn: De verborgen impact, Alles wat je wilt weten én wat je kunt doen om eco-neutraal te leven. Amsterdam: Think big act now, 2016. ISBN: 978 90 8251 0201. 202 pagina’s. Prijs: € 22,50.

Vervalsers: Divina Commedia: Hel: Canto 29

img_20160823_122313.jpg
Nog onder de indruk van de zondaars die hij gezien en gesproken heeft in de 9e grachtring, trekt zijn begeleider Vergilius Dante weer in het verhaal. Dante zegt dat hij wil gaan huilen van alle smart die hij hier ziet. Vergilius ziet het anders.

De Romeinse dichter is van mening dat je de pijn en verdriet die mensen hier treft, hier moet laten. Je kunt niet alle zonden van de wereld op je nemen, vindt hij. Zelfs de bloedverwant van Dante, een neef van zijn vader, die een gewelddadige dood gestorven is, moet hij met rust laten. Je schiet er niks mee op, vindt de dichter.

Ze lopen naar de 10e en laatste ringgracht van de 8e kring, de Malebolge, de kring van de bedriegers. In de 10e ring zitten de vervalsers. Hij kan het niet goed zien omdat er niet genoeg licht is, maar er komt een ondraaglijke stank omhoog uit deze gracht. De verteller vergelijkt het met de lucht van ontbindende lijken.

Het leed dat Dante ziet, is te vergelijken met alle zieken in de periode juni in juli in de ziekenhuizen van Sardinië, de Valdichiana en de Maremmen liggen. In deze tijd van het jaar waren er tijdens Dantes leven veel malaria-slachtoffers.

Als hij wat lager komt, ziet hij de bodem van de ringgracht wat beter. Ze lopen zwijgend over de lager gelegen dwarsdam. Dan ziet Dante 2 mannen die helemaal van top tot teen met korsten bedekt zijn. Ze vechten tegen een krankzinnige jeuk:

Ik zag er twee zitten tegen elkander geleund.
Zooals men om ze te warmen pan tegen pan zet,
Van ’t hoofd tot de voeten met korsten bevlekt;

En nooit zaag ik zóo de roskam hanteeren
Door staljongen op wien de meester wacht,
Noch door hem, die ongaarne wakker blijft:

Als ieder van hen de nagels repte
Steeds over zich heen om de groote woede
Van den jeuk, waarvoor geen verlichting meer is.

En zoo trokken de nagels de schurft af,
Als het mes de schubben van den brasem,
Of van een anderen visch, die er grootere heeft. (vs 73 – 84, Bremer 1943)

Een prachtig fragment dat ik niet kan lezen zonder een ongelooflijke jeuk te krijgen. Dante loopt hier de alchemisten Griffolino en Capocchio tegen het lijf. De laatste zit hier omdat hij de alchemie heeft ingezet voor zijn eigenbelang. Hij vervaardigde er valse munten mee.

Volgens de verteller is het vervalsen van geld wel de ergste zonde tegen de staat die je kunt plegen. Tegelijkertijd wijst de alchemist Capocchio erop dat Dante hem ook moet kennen vanwege zijn kunde de natuur heel goed na te kunnen bootsen.

Lees de andere bijdragen van het Dante project

Gedichten rond Canto 29

Lees meer op wolkenhemel.blogspot.nl

Literatuur
De hier gebruikte vertaling is van Frederica Bremer uit 1943. Er zijn vele vertalingen van Dantes meesterwerk in het Nederlands verschenen.

Minnaars van Brusselmans poetsvrouw

img_20160821_202202.jpgDe hele literaire thriller Zeik en de moord op de poetsvrouw van Hugo Claus kabbelt voort totdat ze stuiten op 3 minnaars van de poetsvrouw. Ze blijkt 3 verschillende mannen te behagen en daarvan komt natuurlijk ellende is de moraal van het verhaal. Maar de ontdekking is niet een reden om met loeiende sirenes door Gent te rijden. Gewoon een nachtje over slapen voordat je de moordenaar vindt en oppakt:

‘Morgen’, zei Zeik. Dat vond El Baza een goed idee. Morgen. Als het nieuwe licht is gekomen. Een verse dag breekt aan. De helende zon zendt haar stralen naar de eeuwenoude aarde, en alles is weer mogelijk. (183)

De volgende dag is alles binnen 8 bladzijdes opgelost en kan Zeik weer rustig met zijn team op naar de volgende moord om op te lossen.

De literaire thriller van Herman Brusselmans is natuurlijk een zwaar overdreven periflage op de literaire thriller. Zo ernstig overtrokken dat het eerder gemakzucht dan vakmanschap ademt.

Zeker, ik heb om bepaalde romans van Herman Brusselmans smakelijk moeten lachen. Maar de overdosis seks en drank in deze roman roept bij mij de vertwijfeling op of hij hiermee niet zijn eigen hand verspeelt. Is dit nog wel leuk? Of is dit leukdoen om het leukdoen en dient het geen doel meer?

Ik denk het laatste en zou Herman Brusselmans vooral willen uitdagen eens iets heel anders te gaan doen dan het koude kunstje keer op keer te vertonen. Deze roman voegt helaas niets toe aan een oeuvre dat soms uit zijn voegen barst en controversie toont. Nu verliest het verhaal niet alleen het verhaal, maar verliest Brusselmans vooral zichzelf. Alsof hij het tussen 2 pilsjes en 2 zaadlozingen heeft geschreven. En dat ook nog eens gewoon slecht is.

Herman Brusselmans: Zeik en de moord op de poetsvrouw van Hugo Claus. Amsterdam: Prometheus, 2015. ISBN: 978 90 446 2876 0. Prijs: € 14,95. 192 pagina’s. Bestel

Zeik

img_20160809_122500.jpgEen parodie over de top. Dat is de literaire thriller van Herman Brusselmans. De titel zegt al genoeg: Zeik en de moord op de poetsvrouw van Hugo Claus. De personages uit het team van commissaris Übertrut van de Gentse Moordbrigade met zijn inspecteurs Zeik, El Bazaz, Compas en Broekgat.

De moordzaak is op zijn minst opvallend. De poetsvrouw van de Vlaamse schrijver Hugo Claus is vermoord. Het kost even moeite voordat de moord gemeld wordt bij het team en tot de commissaris en zijn medewerkers uitvogelen dat de vermoorde Martha De Maeseneere, poetsvrouw was van de Vlaamse schrijver Hugo Claus.

‘Hugo Claus?’ zei Zeik. ‘Die slechte schrijver?’ Hij had ooit, niet eens zo lang geleden, een boek van Hugo Claus proberen doorploegen en dat was hem niet meegevallen. De eerste zin stond hem al niet aan, en van alle zinnen kreeg hij een psychosomatische combinatie van schurft, tyfus, jeuk aan de hoofdhuid, inrkimping van de balzak, stinken van de navel, en al te snel groeien van de teennagels. (38/39)

Als commissaris Zeik naar de huisarts gaat, krijgt hij het advies om nooit meer een boek van Hugo Claus te lezen. Als ze eindelijk bij de schrijver aanbellen, is hij niet in het land. Ze horen van zijn secretaresse Ine Prikkedel dat hij op tournee door Nederland is. Nadat rechercheur El Bazaz zijn zaad over de borsten van de secretaresse verspreid heeft, gaat hij verder op onderzoek uit.

Herman Brusselmans: Zeik en de moord op de poetsvrouw van Hugo Claus. Amsterdam: Prometheus, 2015. ISBN: 978 90 446 2876 0. Prijs: € 14,95. 192 pagina’s. Bestel