Oliver Twist (4) – De misdaadscènes

jan 3
  •       5
  • 0

image

De passages in de misdadigersbende zijn uitermate sterk geschreven. Ze getuigen van een goed gevoel voor drama en spanningsopbouw. Zo komen meneer en mevrouw Bumble in contact met Monks, iemand die heult met de bende van Fagin en hem allerlei opdrachten geeft. Ze vertellen hem voor 25 pond het verhaal van de overleden vroedvrouw.

Deze scène gaat met veel dramatiek gepaard. Het onweert, ‘een felle lichtflits, gevolgd door een donderslag, die het hele gebouw op zijn grondvesten deed trillen.’

Als ze het verhaal vertellen, gevolgd door weer een donderslag, onthult Monks het echtpaar wat hij ze had willen aanrichten. Hij opent een luik in de vloer – op de plek waar de Bumbles zojuist stonden – en laat ze een gapende diepte zien. Als het hem niet had aangestaan, had hij de twee er zo in kunnen laten zinken, zegt hij er dreigend bij.

Onder hen stroomde het drabbige water, door de hevige regen gezwollen, snel voorbij en alle andere geluiden gingen te loor in het geweld van het klotsen en kolken tegen de groene en slijmerige peilers. Vroeger was daar beneden een watermolen geweest; en de vloed die rond de rottende palen en nog resterende machinedelen schuimde en schuurde, scheen met vernieuwde woede in het ongewisse voort te ijlen, nadat hij zich had bevrijd van de belemmeringen die hem nodeloos hadden getracht in zijn blinde vaart te stremmen. (229)

Een passage die rechtstreeks uit een Engelse misdaadserie kan komen. De kolkende, alles verzengende waterstroom die alles meeneemt. Als je daarin terechtkomt, eindigt het zeker met de dood. De Bumbles kijken met afkeer in het gapende gat en zijn zich bewust van de dreiging die onder hun voeten stroomde.

Meer lezen over Oliver Twist

Deze blog is onderdeel van een serie van vijf blogs over Oliver Twist van Charles Dickens. Lees ook de vier andere blogs:

5 thoughts on “Oliver Twist (4) – De misdaadscènes

  1. Ik ga hier iets quoten: Uit een afterword bij Bleak House door Elizabeth McCracken.
    Want zei zegt het precies:

    start quote:
    Dickens is excessive. Dickens is not Carefull. A carefull writer will never break your heart; at best he can prod it, tell you his heart looks soemthing the same and hand it back to you with murmered apologies for your shared conditon.
    Dickens demands your heart, yur creddulity, your tears, and at fist you may not want to hand these things over. Preposterous to be asked so baldly; maybe once upon a time on the ninetheenth century readers might fall for that, but now we are more careful —–

    But in the end, let’s be honest,by the end, you, I insist upon it, you have emptied your pockets and your purse and you are willing to offer him everthing else he wants – including thise tears, that credulity and your heart. Wich he returns to you quite broken,a md quite improved.

    Een hele mond vol, maar dat zegt het wel.

    Ik las in een voorwoord van een boek van George Elliot dat Dickens veel minder subtiel is.
    En dat is ook zo. Soms van dik hout zaagt men planken in het drama. Maar zoals hierboven gezegd: uiteindelijk wordt je meegezogen.
    En ik ben het met Elizabeth McCarcken eens dat Dickens juist groots is door niet subtiel te zijn, maar door zijn drama en sentimentaliteit.

    1. Ik moet Elizabeth McCracken daar zeker gelijk in geven. De liefde van Dickens ligt bij het toneel. Hij wilde zelfs eventjes toneelspeler worden. Dat vind je terug in zijn romans. Soms behandelt hij de lezer als een heuse toeschouwer. Dat komt ook bij Oliver Twist ook regelmatig voor, maar nog sterker in zijn debuut Pickwick Papers. De enorme dosis onwaarschijnlijkheden maken hem daarmee ook wat minder geloofwaardig, maar hij weet het weer goed te maken met zijn prachtige, aangrijpende verhaallijnen. Het is een mooie ontwikkeling om te zien, hoe hij meer en meer de mogelijkheden van de roman ontdekt.

      Het gevoel voor drama is enorm. Ik weet nu wel waar W.G. van de Hulst zijn ellende vandaan haalde. Dickens heeft met deze ‘zielige’ verhalen de harten van lezers veroverd. Hij is niet voor niks een schrijver geworden die allerlei sociale misstanden aan de kaak stelde. Ik vind de beschrijvingen van Mijnheer Bumble heel typerend. Dickens weet feilloos zijn harteloosheid naar voren te halen. Hij doet dat ook gedetailleerd, daarin is Dickens weer heel subtiel.

      De romans van Dickens hebben veel van een soapserie. Precies op het hoogtepunt van de spanning, verschuift de verteller het verhaal helemaal ergens anders heen. Dan blijf je zitten met het verlangen naar de rest van het verhaal. Dat wordt overigens heel vaak in het volgende hoofdstuk verteld, maar weer vanuit een heel ander perspectief. Dickens is heer en meester over zijn verhaal en zet daarmee de ‘alwetende verteller’ wel heel duidelijk neer.

      Maar het dikke drama maakt het verhaal. Zo’n Dick die dan toch moet sterven, de hond die van het dak dood neervalt. Dickens laat hierbij de beschrijvingen van de gebeurtenis niet achterwege. Je ziet voor je ogen die hond naar beneden vallen. Drama die best wat subtieler zou kunnen, maar waar ik heel erg van kan genieten.

Geef een reactie