2012 in blogs

oliebollen.jpgHoe was 2012 in blogs? Het was een bijzonder jaar. Het jaar waarin de teckels Teuntje en Saartje kwamen. Vanaf januari zijn de jonge ruwhaartjes een veelgescheven onderwerp. Verder het jaar van de fietsvakantie en natuurlijk is er in 2012 weer veel ontdekt op literair gebied. Ik heb genoten van Poe en Dickens. Net als van Jan Wolkers en Hotz.

  1. Kriebel voor een teckel
    Na de dood van Sientje misten we het vertier van een hondje in huis. We gingen weer op zoek naar een ruwhaartje. Voor we er erg in hadden, kwamen we thuis met 2 hondjes. De Rode Teuntje en de getijgerde Saartje. Twee schattige hondjes. We hebben er flink wat werk aan. De twee teefjes houden ons niet van de straat. We komen vaker dan ooit buiten.
  2. De grote spoorwegcarrousel 33 jaar later
    Ontdekte ik in 2011 de Grote spoorwegcarrousel van Paul Theroux. In 2012 ging ik verder met lezen. Ik las de herhaling van de eerste reis die Theroux maakte in De grote spoorwegcarrousel retour. Een prachtig boek, misschien wel mooier dan de eerste. Ook kwam de Oude Patagonie-express voorbij. Een boek dat ik nog altijd moet bespreken in een blog. Dit reisboek zorgde voor een kennismaking met Edgar Allan Poe en van Poe kwam ik uit bij Jan Wolkers. Een heuse leesroute. Zeker ook omdat ik Jack Kerrouac weer las. En ik vond het geweldig.
  3. Gehackt
    Het moest een keer gebeuren: in oktober werd mijn site gehackt. Het gevolg: ik moest de boel opnieuw plaatsen. Veel werk. Het euvel vraagt nog altijd om een complete afwerking: de vele plugins moeten eigenlijk opnieuw worden geinstalleerd. Daarom lukt het mij vaak nog niet een blog in een keer te plaatsen. Gelukkig heb ik alles nog en kan iedereen er dagelijks van genieten.
  4. Auto leren kennen
    In 2012 kregen we een andere auto. In maart ruilden we de Toyota in voor een Ford. Een wereld van verschil. Met pijn in het hart namen we afscheid van het oude wagentje dat ons 11 jaar had vergezeld. Het rijdt waarschijnlijk ergens in Kenia rond. De nieuwe auto blijft nog altijd wennen.
  5. Geen treinverkeer
    Ik zou niet meer bloggen zonder de trein. Herhaaldelijk zorgden de Nederlandse spoorwegen voor mooie blogs. Over te laten treinen en gestrande treinen in de winter. Het hoogtepunt was voor mij het ritje over de nieuwe Hanzelijn. Ik zag hem in de zomer bij de fietsvakantie al liggen in de polder bij Dronten.
  6. Fietsvakantie
    In 2012 heb ik veel gefietst. Gewoon voor de lol. Het was heerlijk om naar de kringloopwinkels in Naarden en Weesp te fietsen. Of naar een congres in Bussum. Ik fietste het allemaal. Het hoogtepunt was natuurlijk de vijfdaagse fietsvakantie.
  7. Het gedicht van de Heuvelrug
    Het winnen van de dichtwedstrijd Dwalen in gedichten zie ik als een groot compliment. Een hoogtepunt van mijn dichterschap. Ik deed regelmatig mee aan schrijfwedstrijden. Altijd zonder resultaat. Totdat ik daags voor Sinterklaas een mailtje kreeg: ik had de wedstrijd gewonnen. Een resultaat om trots op te zijn.
    Verder genoot ik natuurlijk ook van het schrijven van nieuwe blogjes. Zo liet ik mij uitdagen een blog te schrijven over de muis op het werk naar aanleiding van een andere blog. Ook schreef ik geregeld een #wot op donderdag.
  8. Improviseren
    De improvisatiecursus van Gerben Mourik in Bergentheim kreeg in het voorjaar een vervolg. Vooral die bijeenkomst in mei werkte heel inspirerend op mij. Ik kreeg het te pakken en studeerde vanaf de terugkomdag dagelijks geharmoniseerde toonladders. Bij de cursus in november leerde ik hoe nuttig die oefening was geweest. Gelukkig blijven de voorbeelden nog onbereikbaar. Zoals Jan Jongepier, een groot improvisator.
  9. Bibliotheek
    Mijn boekenbezit is ook in 2012 weer flink uitgebreid. Voornamelijk van koopjes van de kringloopwinkel. Ik liep tegen een prachtige serie van Rothschild & Bach en maakte er mijn eerste vlog bij. Ik kreeg van mijn facebook-vriend Robert een serie bibliofiele uitgaven van Gerrit Komrij. Ook bemachtigde ik het exemplaar van Junghuhns Licht- en Schaduwbeelden uit de bibliotheek van de voormalig Dichter des Vaderlands.
  10. Annihilate bij de dood van Gerrit Komrij
    Het jaar 2012 is vooral het jaar waarin Gerrit Komrij stierf. Voor mij geheel onverwachts. Hij had zich nog droevig uitgelaten op facebook over de vrienden die hem vergaten te feliciteren voor zijn 68e verjaardag. Ik behoorde tot die categorie vrienden. Stellig nam ik mij voor hem volgend jaar als eerste te feliciteren op 30 maart. Sinds zijn dood probeer ik integraal zijn oeuvre door te nemen. Voor litnet schreef ik een necrologie. Na zijn dood heb ik een grote liefde meer dan ooit opgepakt: het dichten. Er is zelfs een dichtbundel in de maak met de werktitel Tussen hel en hemel. In december verscheen een voorproefje La nativite du Seigneur, gedichten bij Messiaens gelijknamige kerstcompositie.

Hoarding

image

Een extreme vorm van bewaren of verzamelen heet hoarding. De hoarder is een pathologisch verzamelaar. Hij wil alles bewaren en kan niks wegdoen. De angstbeelden van kamers waar slechts een smal pad tussen alle troep ligt. Of mensen die alleen nog maar op hun stoel kunnen zitten, terwijl het ongedierte een hol in de rommel heeft gemaakt.

Bewaren staat groot op de Volkskrant Magazine van dit weekend. Evelien van Veen lijdt in haar artikel ook aan de ziekte van het bewaren. Dat het in haar huis – op kelder en zolder na – geen rommeltje is, komt omdat haar man stiekem dingen weggooit. Als dat niet gebeurde, zou het spoedig net zo’n rommeltje zijn als bij die pathologische verzamelaars. Ze wil van haar verzamelwoede af.

Waarom zou je van je verzamelwoede af willen? Zolang je nog gewoon kunt leven, je huis bewoonbaar is en je financieel nog kunt rondkomen, is er voor mij geen reden te stoppen met verzamelen. Sommige spullen zijn heel bijzonder. Sommige voorwerpen worden later heel populair. Er wordt al zo verschrikkelijk veel weggegooid. Waarom zou je iets weggooien als het niet kapot of versleten is?

Ik heb een zwak voor verzamelaars. Vooral van die verzamelaars die obsessief speuren naar iets en er alles voor over hebben. De bekende namen als Boudewijn Buch en Gerrit Komrij doemen op. Dat zijn de echte verzamelaars. Al gaf de laatste flink af op de eerste. Hij schreef in Demonen: ‘Nu is hij gestorven tussen de rotzooi’.

De foto’s van zijn bibliotheek in de catalogus van Bubb Kuyper intrigeren mij. Ik heb er vaak naar gekeken. De smalle gangetjes tussen de boeken. De stapels boeken voor de kast. Ze moesten nog een plaatsje krijgen, maar dat is niet meer gelukt.

Die foto’s van bibliotheken of de beelden van de dichter Bloem die door de smalle gangen van zijn opgebouwde verzameling sjokt. Op zoek naar dat boek dat hij niet heeft. Het verlangen liefde te krijgen van de dingen om je heen. De boeken die je troosten en er voor je zijn als er niemand meer voor je is.

Evelien wil van haar bewaarziekte af. Ze geeft tips: flikker alles dat je niet gebruikt weg. Ze heeft deze wijsheid van de website wisebread.com. Op de site staan 25 dingen die je vandaag nog moet weggooien. Met op 5: ongelezen boeken. De suggestie is dat je een gelezen boek gebruikt en een ongelezen boek niet. Ik zou het liever omdraaien: waarom bewaar je een gelezen boek en gooi je een ongelezen boek weg?

Een boek weggooien vind ik doodzonde. Ik heb het weleens een boek weggedaan. Vrijwel altijd kreeg ik er later spijt van. Dan haalde ik ze toch weer in huis. Boeken zijn mij dierbaar. Of ik ze nu wel of niet gelezen heb, maakt niet zoveel uit. Elke dag zit ik wel even in mijn bibliotheek. Dan geniet ik van alle boeken die mij omringen.

Ik zou dan eerder een ander advies geven: breng je verzameling goed in kaart. Zo kun je snel vinden wat je hebt en wat je nog zou willen. Met verzamelen is niks mis. Wel met alles gedachteloos in huis halen. Neem de beroemde Boekito uit Groningen. Hij heeft werkelijk alles in huis gehaald en kan ook niks meer vinden.

De verzameling van Boekito is nutteloos. Of zoals ik het zelf zeg: als je het niet kunt vinden, heb je het niet. Ook al heb je het. Iets is waardeloos als het niet meer bereikbaar is. Dus: verzamel allemaal lekker verder. Stouw de huizen vol en geniet van de spulletjes.

Ik zou het anders willen stellen: koop niet zomaar iets. Alle rommel die je niet gebruikt, heb je eens gekocht. Dus gebruik wat je hebt en koop alleen iets als je het nodig denkt te hebben. Dat levert een opgeruimd huis op en bespaart je veel geld.

Jaarkaart

image

De donkere dagen voor kerst en mijn jaarkaart om in het nieuwe jaar ook op mijn werk te komen, is nog altijd niet in de bus gevallen. Met een geprivatiseerde postonderneming die nogal eens de post in een andere brievenbus doet. De deurwaardersbrieven voor anderen vallen hier nogal eens op onze deurmat. Zodoende belde ik maar eens op met klantenservice NS Zakelijk.

Een uitgebreid menu waarin mijn optie niet voorbij komt. Niks indrukken. Dan een lange rij wachtenden.

‘Met Katrien van NS zakelijk’

‘Met Hendrik-Jan. Ik bel u om te informeren hoe het staat met mijn jaarkaart. Ik heb hem namelijk keurig ingevuld voor 15 november. En ik heb hem nog niet ontvangen. Normaal krijg ik hem altijd begin december. Ik vraag me af waar hij blijft.’

‘Ik zal eens kijken. Wat is uw postcode en huisnummer?’

‘Ik heb ingelogd op de website en daar staat dat de kaart ‘in behandeling’ is.’

‘O, ik zie het. Hij is in productie. Dan moet hij nog komen.’

‘Maar de feestdagen zijn er en ik vraag mij af of hij wel komt. Normaal is hij veel eerder.’

‘Meneer hij komt er hoor.’

‘Bij mij op het werk vroegen ze zich af waarom er geen OV-chipkaartnummer bekend is.’

‘Dat is pas bekend als hij gemaakt is meneer.’

‘En wat moet ik doen als hij er niet is voor nieuwjaar.’

‘Meneer belt u ons dan op.’

Daags na kerst valt de blanco enveloppe op de deurmat. De datering 20 december: ‘Hierbij ontvangt u uw nieuwe Jaartrajectabonnement, die u via uw werkgever heeft besteld.’

Ik zit met de brief en de kaart in mijn hand. En ik vraag me af of ik dit alles gekregen heb naar aanleiding van mijn telefoontje een dag voor de datering. Of dat het automaat van de NS dit jaar trager was dan anders.

Afvallen

image

Afvallen was geen optie bij de wedstrijd. Ze streed door. Elke ronde kende zijn afvallers, maar zij vocht verder. Niet afvallen, maar doorzetten en verdergaan. Tot ze won. De snaren van de harp bleven achter haar nagels steken. De klank was mooi. Ze kon er goed bij zingen, vond iedereen. Ze won.

Nu moest ze afvallen. Haar coach Angela vond het. De platenmanager vond het. ‘Het publiek wil het. Ze zijn gek op je, maar je bent te dik’, zeiden ze. Zij die tokkelde op de harp. Zij was te dik. ‘Daar moet echt wat vanaf’, vonden ze. ‘Je kunt zo echt niet in Paradiso staan hoor’, gebaarde Angela terwijl ze in haar lovehandle kneep. Ze giechelde.

Die avond keek ze nog eens goed naar zichzelf voor de spiegel. Ze was te dik. Televisie maakt je dik, hadden haar vrienden gezegd. Maar nu vond het publiek het. Ze kon die nacht de slaap niet vatten. De volgende dag zag Angela haar onzekere ogen. ‘Ik regel wel wat voor je’, zei ze en ze pakte haar mobieltje.

Angela drukte glimlachend op het rode telefoontje van haar mobieltje. ‘Je wordt ambassatrice voor Weight Watchers. Dan krijg je een gratis behandeling en begeleiding. Je overtollige vet verdwijnt als sneeuw voor de zon.’ Speels kneep Angela in haar lovehandle boven haar heupen. ‘En dan bemint het publiek je.’ Ze giechelde onzeker.

Het werd zomer en ze verscheen voor het publiek. ‘Iris 11 kilo lichter‘, kopte het krantenbericht. Een foto erbij. Haar gezicht was inderdaad een stuk slanker. Bewonderaars schreven lieve dingen op haar facebook-pagina. Ze zag er zo goed uit. Ze voelde hoe de trots in haar opwelde. Ze voelde zich winnaar. Nog meer dan bij het behalen van die titel. Ze telde voor haar publiek.

Ze ging door. Nog 4 kilo eraf. Het doel verdween. ‘Iris Kroes blijft afvallen‘, kopte het krantenbericht. Een trotse foto van haarzelf erbij. Ze zag de ingevallen wangen niet. Ze voelde hoe het publiek van haar hield. Hier kon ze niet tegenop zingen. Ze was winnaar. Winnaar van haar eigen lijf en voelde hoe de complimenten op haar lijf regenden.

Geen woord over de muziek. Geen woord over de snaren van de harp, haar gouden stem. Alleen haar lichaam telde. Niet de noten maakten de muziek, haar kilo’s telden. Ze paste in het keurslijf van haar platenmaatschappij. Maar of haar muziek mooier geworden was. Daar had niemand het over. Het talent dat ontdekt was, was in het keurslijf gepropt. Het keurslijf van het magere lijf.

Balzaal

balzaal op derde kerstdagDe vakantie en de regen jagen de kinderen naar de speelhal. Binnen dreunt de muziek. Je hoort buiten het gegil van de kleintjes. Alle mogelijkheden overspoelen de kinderen met ervaringen en energie. Ze kunnen hoog en laag springen. Overal is een andere uitdaging. Ze weten van gekkigheid niet waarheen ze moeten springen. De kleuren en de housemuziek jagen de kinderen verder op.

Buiten sijpelt de regen tegen de ramen. Aan de bar zitten een paar vermoeide ouders. Ze drinken een kopje koffie. Met een ouder verderop houden ze het verplichte praatje. Daarna jengelt een kind aan de arm. Ze krijgt een zuurstok. De suiker en de kleurstof helpen verder mee om de adrenaline door het lijf te pompen.

Het gedreun wordt nog harder en wilder. ADHD-fabrieken noem ik de speelpaleizen waar kinderen uitzinnig worden van de kleuren, de mogelijkheden van de speeltoestellen en de dreunende muziek. Ze verdwalen in de ballenbak. Zelfs het braafste kind wordt baldadig van de speelhal waarin elk speeltoestel om aandacht schreeuwt. Zo hard dat het geschreeuw van de kinderen de hal tot een hel maakt.

Ik sta buiten en luister nog even naar het gedreun. Dan fiets dan verder. Weg van de herrie, de natuur in. Het fietspad wordt omringd door drek. Regen valt op mijn hoofd. Niks lekker, maar beter dan de balzaal waarlangs ik zojuist reed. Eentonigheid is soms beter dan een kleurenmix aan geluid en ervaring.

Kerst en The Royle Family

kerstspecial-royle-family-bbcNa het uitbuiken van de kerstgourmet en het autoritje van mijn ouders naar huis, was het tijd te kijken naar The Royle Family op de BBC. Het is langzaam uitgegroeid tot een traditie waar velen binnen en buiten het Verenigd Koninkrijk op verheugen: de kerstspecial van The Royle Family.

De comedyserie van de BBC kende 3 seizoenen van 1998 tot 2000. De laatste 2 seizoenen werden met een uur lange kerstspecial afgesloten. In 2006 kwam er opnieuw een special die op Eerste Kerstdag werd uitgezonden, waarna in 2008, 2009 en 2010 specials volgden. Meestal werd de special een jaar later door de VPRO uitgezonden met kerst.

Hilarische uitzendingen zijn het. De kerstspecial houdt de familie in leven voor de kijkers en creeert een hernieuwde band. De karakters worden verder uitgediept en krijgen weer een nieuwe dimensie. Ik bekijk de specials het liefste gelijk als ze uitkomen.

Zo keken we 2 jaar geleden naar de uitzending van Joe’s Crackers op de BBC. Een mooie uitzending maar het was een pittige opgave de uitzending goed te volgen. Ze spreken erg snel en in dialect, waardoor je veel mist. Een jaar later merkten we bij het zien van de Nederlands ondertitelde tekst wat we allemaal gemist hadden.

Toch probeerden we gisteravond naar de nieuwe special te kijken, Barbara’s Old Ring. Dat ging een stuk beter omdat we de ondertiteling erbij aan hadden. Het was een ontroerende ontmoeting met veel oude bekenden. En zeker, wat hebben we gelachen.

De vunzige grappen van vader Jim, het uitgestreken en domkijkende gezicht van zwager Dave en de uitslovende moeder Barbara die haar trouwring kwijt is. Het einde is verrassend en ontroerend tegelijk. Ik verklap niks. Voor hetzelfde geld wordt hij volgend jaar met ondertiteling bij de VPRO uitgezonden.

Kerstbrood

image

Het stuk kerstbrood ligt op de natte straat. De vroege avond is gevallen. Het is aardedonker. In de verte licht het sportveld nog iets van de horizon. Een auto komt aangereden en werpt zijn schijnwerpers over het stuk brood. Het is nog niet ontdekt door meeuwen of kauwtjes. De stukjes noot en rozijnen zijn duidelijk zichtbaar in de dikke plak kerststol die op de straat ligt. Het is zelfs te zien dat het brood luchtig is.

Geen boter of poedersuiker zit erop, wel een stukje spijs in het midden van het stuk brood. De auto nadert de brug en daarmee het stuk brood. De koplampen stuwen omhoog door de drempel waar de auto oprijdt. Het gevaarte nadert de kerststol. Precies naast de band blijft het stukje brood liggen.

image

Een andere auto komt er vlak achteraan. De lichten schijnen op de kerststol. Rozijnen en spijs liggen klaar geofferd te worden. De banden naderen. Plats daar verdwijnt het stuk brood onder de autoband. Zo plat als een dubbeltje.

Als het ochtendlicht op deze kerstmorgen schijnt, is de ravage nog beter te zien. Het verschil tussen weg en brood is nagenoeg weg. Elke hap ligt opgeschrokt tussen de steentjes van het asfalt. Een meeuw krijst laag over de weg. Het vrolijk kerstfeest zal hij echt ergens anders moeten zoeken.

Kerstcadeautje

Cover La Nativite du SeigneurEen klein kerstcadeautje dit jaar voor de trouwe lezer van deze blog. Ik heb de 9 gedichten bij La Nativite du Seigneur in een e-book gezet. Het was een flink karwei om de tekst mooi over te zetten in het programma Sigil. Daarna was het een kunst om het boekje op de site te zetten.

Het boekje is voor de liefhebber en een klein cadeautje. Ik ben best trots op het resultaat. Ze passen goed bij de 9 orgelmeditaties van Olivier Messiaen. Je kunt het boekje gratis downloaden als ebook en als pdf-bestand.

Op mijn gedichtenblog wolkenhemel komen elke dag de 9 gedichten te staan die ik schreef tijdens het concert van afgelopen vrijdag in het orgelpark. Leuk om ze met elkaar te vergelijken. Heel veel leesplezier.

Geen verrassing

wpid-2012-10-17-14.50.37.jpgDe gemeente Almere vindt het onaanvaardbaar dat de intercity niet meer in Almere Buiten stopt. Gemeentes zijn elke keer weer verrast als de intercity niet meer stopt op een station in hun woonplaats. Daarom verrast mij de reactie helemaal niet. Sterker nog: ik was verbaasd geweest als Almere niet gereageerd was.

De intercity gaat er namelijk heus weer stoppen. Wanneer, dat weet ik niet. Als de gemeente een flinke duit in het zakje doet, zal het sneller gaan. Want het is de strategie van de NS hun trein ergens niet meerte laten stoppen en gemeentes zo uitdagen iets te betalen. Hilversum bijvoorbeeld. Geen intercity stopte er meer, maar nu houdt er elke trein halt. Zelfs de internationale trein. Daar heeft de gemeente Hilversun jaren voor moeten onderhandelen en met succes.

Dat het vooral voor klanten heel vervelend is, lijkt NS te vergeten. In de tijd dat de intercity niet meer in Hilversum ging stoppen, werkte ik in Amersfoort. De beslissing joeg mij de auto in en haalde veel plezier voor mij weg. Ik ben uiteindelijk ergens anders gaan werken.

Daarom zou ik NS adviseren zulke beslissingen te nemen om de klant een dienst te bewijzen. Nu lijkt het vaak op de inzet van een onderhandeling. Helaas reageren gemeentes bijna altijd te laat, na de invoering van de dienstregeling. Op het moment van de bekendmaking is de krijgstaal bij gemeentes niet aanwezig in de reactie. Dat terwijl reizigersorganisatie Rover kort na de bekendmaking actie voerde.

Ik hoop dat NS zich eens meer op de reiziger gaan richten. Het zou veel frustratie schelen en meer tevreden reizigers opleveren.

Poetische La Nativite du Seigneur

image

Het begint traditie te worden: voor de kerst naar Olivier Messiaens La Nativite du Seigneur in Het orgelpark. De uitvoerder was dezelfde als vorig jaar: Willem Tanke. Hij gaf een sprankele uitvoering op het Verschueren-orgel. Voor mij klonk het instrument beduidend beter dan vorig jaar. Toen wilde het nog overkomen als een te groot instrument voor deze ruimte.

De uitvoering was ook beduidend poetischer dan vorig jaar. Willem Tanke registreerde vorig jaar traditioneler. Hij liet dat gisteravond veel meer los. Het Verschueren-orgel is geen Cavaille Coll en ook geen Adema-orgel. Dat vraagt om een andere benadering van de muziek. Willem Tanke slaagde er daarom veel beter in om de essentie van het stuk over te brengen.

Daarnaast hield hij er meer rekening mee dat het publiek dicht op het instrument zit. Het orgel klinkt snel te hard waardoor je als luisteraar bijna geen verschillen meer kunt onderscheiden. Het wordt dan eenvormig. Iets dat zeer ongewenst is bij een concert rond een werk. Juist dit grote orgelwerk rond de geboorte van de Heer, bevat een ongelooflijke rijkdom. Ritmes, melodieen en akkoorden dagen de luisteraar uit.

Gisteravond stond vooral de poezie van La Nativite du Seigneur centraal. Want dit bijzondere orgelwerk is een gedicht op noten. Willem Tanke slaagde er goed in om dit aspect over te brengen. Hij deed dit in een speelse uitvoering. Zo speelde hij de tweede meditatie Les bergers, de herders waarbij hij de hautbois fraai afwisselde met de cromorne. Het poetische Le Verbe kreeg veel meer kracht door niet met het volle werk te werken in het eerste deel.

image

Maar het meest onderscheidde Willem Tanke zich in de uitvoering zelf. De accenten die hij legde. Zo gaf het derde deel, Desseins eternels, eeuwige bestemming, een bijna mystieke ervaring. De rust van de strijkers gaven het stuk een enorme klankrijkdom mee. Dat gold voor meer delen. Ik ging verrijkt gisteravond naar huis. Het was erg inspirerend om ter plekke gedichten te schrijven bij deze muziek.

Ik weet natuurlijk niet of de traditie van La Nativite du Seigneur wordt doorgezet in het orgelpark. Het zou een mooie uitdaging zijn om de verschillende delen op de verschillende orgels uit te voeren. Het kan een nieuwe interpretatie oproepen of een accent ergens anders op leggen. Want als een muziekstuk van Olivier Messiaen geschikt is voor een brede interpretatie, dan is het wel dit stuk.