Beatrixlinde

De Beatrixlinde in het Beatrixpark in Almere

De geschiedenis van Almere laat zich goed vertellen aan de hand van bomen. De Beatrixlinde in het Beatrixpark vormt een speciale episode in een bundel boomverhalen van Ben te Raa. Het is een boom met een letterlijk bewogen geschiedenis.

De boom werd in 1981 geplant door de kersverse koningin Beatrix. De jonge stad zag erg uit naar haar komst. Ze plantte de koningslinde aan de rand van een enorme vlakte waar het Beatrixpark zou komen.

Een klein jaar later viel de boom ten prooi aan vandalisme. Op luilak zaagden onbekenden de boom af op 80 centimeter hoogte. Het bovenstuk was spoorloos verdwenen. De stam werd door medewerkers van de gemeente naar de vuilstort gebracht. Ze plantten een nieuwe boom op de plek van de oude. Zo probeerden ze geen ruchtbaarheid te geven aan de brute sloopwoede.

Het werd echter opgemerkt. De Almeerder Rinus Hofs redde de boom van de ondergang. Hij vond de stam bij de vuilstort en lapte de koningslinde weer op. Het gebeurde ver van Almere. Bomen kunnen veel verdragen en weten soms op wonderbaarlijke wijze te overleven. Zo ook met de Beatrixlinde. Via een spruit wist de boomliefhebber de boom weer mooi op te lappen. Een ogenschijnlijk kansloos geval herrees.

De boom kreeg een plekje in Almere Stad. Aan het Deventerpad stond het vanaf 1993 op een pleintje bij het Weerwater. Ondertussen kreeg het Beatrixpark een opknapbeurt en mocht de boom weer terug naar het park. Het was 18 jaar na de oorspronkelijke aanplant dat deze boom terugkeerde naar het park. Op een andere plaats kreeg de boom een plek.

Ik las met veel bewondering het verhaal van de wonderbaarlijke terugkeer in het boekje over Almeerse bomen. Inge vond het voor mij op een tafel in het bezoekerscentrum van Stadslandgoed De Kemphaan. Die Beatrixboom, dat moest een bijzondere boom zijn. Ik loop dagelijks door het Beatrixpark en het naastgelegen Den Uylpark. Maar ik kon de boom niet voor de geest halen.

De in het boekje vermelde coördinaten hielpen mij niet de boom te lokaliseren. Gewapend met een stevig paar wandelschoenen trok ik door het park. Volgens de foto in het boek moest hij bij het water staan. Ik liep de Beatrixboulevard af. Een brede boulevard die sinds de herinrichting in 1999 het park domineert. Aan het einde van de boulevard, langs de brede gracht die dwars door het park loopt, zag ik het paaltje staan.

De Beatrixlinde op de oorspronkelijke locatie (bron: boomverhalen.nl)

Een enorme boom stond aan het eind, bij de aanlegsteiger. Een jacht met een grote hond aan een dikke riem dobberde voor de boom. Dat was hem. Het bordje vertelde de bewogen geschiedenis van deze bijzondere boom. Misschien komt het meer overeen met Almere dan we zouden willen. Op een wonderbaarlijke manier heeft deze boom het toch gered. Ik hoop dat we nog lang mogen optrekken met deze boom.

Tekstbordje bij de Beatrixlinde

Overigens laat niet elke boom zich in het boekje makkelijk traceren. Sinds de tijd dat het boekje geschreven werd (2006) en nu, is veel veranderd. Het is de tijd die ik in Almere woon. Dan ontdek je hoe snel deze stad verandert.

De bomen verplanten mee. Zo kon ik de zogenaamde Spik en span-boom aan de Metropoolstraat, een Ginkgo, niet meer terugvinden. De dikste bomen zullen nog dikker geworden zijn. Het magere sprietje van Dagblad Almere zal net als de gever verdwenen zijn. Of hij is net zo legendarisch zijn grootgeworden als de Beatrixlinde. Al kan ik het laatste moeilijk geloven.

Raadsel in doeken

image

Ze fietst mij traag voorbij. Hard genoeg om niet te slingeren. Langzaam genoeg om relaxt de trappers te bewegen. Met één hand houdt ze het stuur vast. De andere drukt ze tegen haar boezem. Er zit iets onder in een doek gewikkeld. Ze kijkt naar beneden, geeft een kusje op wat ze met haar hand stevig vastklemt. Het beweegt traag.

De stoplichten bij de busbaan kleuren rood. Een bel rinkelt. Ik sta even stil naast haar en probeer het beest te zien dat ze vasthoudt. Ik zie niks. Het licht staat alweer op groen. Ze rijdt weer weg. De tegemoetkomende fietser ontwijkt ze door behendig op het voetpad te gaan rijden. Als ze voorbij zijn, pakt ze rustig het fietspad terug. Geen schok in haar gang te bespeuren.

Wat verderop stopt ze behendig. Ze laat de fiets schuin neerzakken aan de hand die zojuist het stuur vasthield. Ze stapt af. De fiets houdt ze vast en ze stapt af. Haar hand drukt in dezelfde stand tegen de boezem. In het doek beweegt niks. Haar lange haren vallen een beetje naar voren. Ze trekt de fiets overeind, laat hem tegen haar aanleunen en opent de poort. Dan verdwijnt het raadsel. De poort klapt dicht.

Een heerlijke depressie aanlezen

image
Een heerlijke depressie? 17 boeken van Wolkers, 1 over Wolkers

Zeker ik had er een paar, maar het meeste had ik niet. De adverteerder verleidde me ook nog met de tekst: ‘lees uzelf een heerlijke depressie aan de stranden van Spanje, Griekenland of Kroatie’. De verkoper op marktplaats had liefst 17 Wolkersjes in de aanbieding. Sommige boeken had ik al. De gezamenlijke prijs van 45 euro voor de 5  bijzondere boeken die ertussen zaten, haalde me over.

Een maand geleden viste ik nog achter het net met een heel bijzondere collectie boeken van Wolkers. Nu zaten er iets minder interessante uitgaven bij, maar interessant genoeg voor een bod. Ik mailde met een Coen uit Son en Breugel. Hij wilde de stapel boeken wel op de post doen voor mij. De verzendkosten maakten de aanschaf tot 51,75 euro. De TNT moet ook wat verdienen aan de deal.

Ik was best gespannen. Er zaten immers Zo is het genoeg van Onno Blom, het Dagboek 1969, het Waddenboek, een briefwisseling tussen Wolkers en een jeugdvriend Wim en de 22 sprookjes, verhalen en fabels tussen. Boeken die een mooie aanvulling op mijn collectie zouden vormen. Ik kreeg de dag na het overmaken van het geld keurig de track & tracé-code toegestuurd. Het pakket lag al op het sorteercentrum in Utrecht. Hij zou tussen 18.00 en 20.00 uur worden bezorgd.

Zo arriveerde het pakketje donderdag. Ik was net thuis van mijn werk. Ik had de deur open nog voordat de postbode op de bel gedrukt had. Er ging een knal af. ‘Ik geloof dat de buurman wat wil zeggen’, grapte de pakketbezorger. Hij piepte de streepjescode van de grote wijndoos. Mijn naam stond in dik viltstift geschreven. Wat is het toch leuk een pakketje te ontvangen.

Daarna het grote uitpakken. Elk boek gleed door mijn handen. Grote letters voorin de boeken van de vorige eigenaar. Soms had hij zelfs de adreswikkel van het pakket waarmee het boek was aangekomen voorin geplakt. De paar oude bibliotheekboeken bevielen mij juist heel erg. Ik genoot van de stempels en papiertjes die lezers erin hebben gelaten.

image
Leengegevens van het bibliotheekboek Kort Amerikaans, uit de bibliotheek van Lemmer.

Ik laat het zo. Het hoort bij het verhaal van het boek zelf. Zo gaat een boek van eigenaar naar eigenaar. Ik mag het even vasthouden en geef het later weer door aan een ander. Ik kan soms echt genieten van de dingen die boekenbezitters voorin hun boek schrijven. Slechts zelden gum of lak ik het weg. Ik baal als iemand de gegevens uit het schutblad heeft geknipt.

Zodoende lees ik het hele weekend het ene na het andere boek van Jan Wolkers. Ik schreef een dankjewel aan de verkoper en kreeg een antwoord terug. ‘Niet achter elkaar uitlezen hoor ,want dat is meer dan een mens hebben kan.’ Zijn advies sla ik in de wind. Ik lees mijzelf een heerlijke depressie aan. Gewoon, in mijn achtertuin tussen het uitlaten van de honden en het bloggen door.

Alles gelezen

image

De violen uit het openingsdeel van Mahlers vijfde klinken voor de derde keer. Gedwee volgen ze de repeat-knop van de cd-speler. Ik bekijk de blauwe deeltjes van de serie Wonderreizen van Jules Verne. Het openingsdeel van de vijfde klinkt weer.

Ik haal een verkoper van de kringloopwinkel en vraag wat hij voor de deeltjes wil hebben. Ik tel er 23 en een ouder deeltje. Hij pakt de deeltjes stuk voor stuk uit de kast, bekijkt het kaft van alle kanten en opent het boekje. ‘Dat is van een herdruk uit 1980’, zegt hij. ‘Het zijn niet de oude. Dat is die.’ Hij wijst naar het andere deeltje dat bruingekleurd is. Waarschijnlijk zag hij er in de jaren ’50 net zo blauw uit als de latere deeltjes.

‘Wat moet u ervoor hebben?’ vraag ik. Een oudere man komt binnen. ‘We hadden daar toch een prijs voor bedacht’, zegt de oudere man tegen zijn collega. ’50 euro’, antwoordt de jongere medewerker. Ik trek een bedenkelijk gezicht. ‘Tja, zo’n bewonderaar ben ik ook weer niet.’ Misschien gaat de prijs zakken. Het blijft stil.

‘Nee, ik doe het niet’, zeg ik. ‘Dat is jammer’, zegt de jongere medewerker. Ik zet de stapel boeken die ik net gepakt heb weer terug. De oudere man kijkt belangstellend naar de stapel boeken die ik heb uitgezocht. ‘Ik heb al heel veel gelezen’, zegt hij zeker. ‘Ik denk dat ik zo’n beetje alles wel gelezen heb.’ ‘Dat is veel’, antwoord ik. Ik vraag mij af hoeveel dat is.

Ik vraag waarom hij de boeken niet prijst. ‘Ik kom hier 2 dagen in de week. Dan staan er alweer 7 nieuwe dozen met boeken. Ik werk hier als vrijwilliger.’ Hij zegt het bijna verontschuldigend. ‘Ik ben blij dat ik de boeken weet te sorteren. We gooien veel weg. Er is een man die daar ook nog eens in wil kijken. Hij haalt er ook altijd wel iets uit. Als ik dan die boeken bekijk, merk ik dat ik echt alles al gelezen heb.’ Hij wijst naar de rij boeken waarvoor ik sta. ‘Dat zijn de wat serieuzere boeken.’ Ik zie een boek over tuinieren en een boek over psychologie.

‘Hé, daar gaat hij weer’, zegt hij. Mahlers vijfde opent voor de zoveelste keer. Hij prutst wat aan de knop van de cd-speler. De violen spelen iets van Grieg. Ik bedenk hoeveel je in een mensenleven kunt lezen. Gerrit Komrij had zo ongeveer alle Nederlandse en Afrikaanse poëzie gelezen. Zou deze man meer hebben kunnen lezen?

Misschien is deze man tevreden met wat hij gelezen heeft, denk ik. Misschien dat je dan inderdaad alles gelezen hebt. ‘Dat is niet de bedoeling’, zegt de man. De cd-speler herhaalt de Grieg. Ik hou het bij deze 3 boeken, besluit ik. Ik zeg hem gedag en reken mijn boeken af. Klaar om alles te lezen.

Laatste warme zomerdag?

De laatste warme zomerdag was het vandaag. Althans voorlopig de laatste. Daarom gingen we op de fiets naar Stadslandgoed De Kemphaan. Voor een foto-expositie van kinderen en daarnaast om Doris even lekker te laten spelen in het Speelbos.

De foto-expositie viel een beetje tegen. Maar het weer bood meer dan voldoende gelegenheid in het Speelbos. De speelvijver trok het sterkste. Wij gingen lekker zitten op de speelweide bij de attractie. Wat een beetje water, modder en boomstammen wel niet doen met kinderen. Ze vermaakten zich allemaal uitstekend.

Op de terugweg fietsten we langs de landgoedwinkel. Daar zijn we jaren geleden voor het laatst geweest. Maar vandaag gingen we er even wat drinken. In de kassen zelf is het enorm veranderd. Stond er een paar jaar geleden nog vooral houten tuinartikelen. Nu is het veranderd in planten en veel andere artikelen. Wat ziet het daar mooi uit zeg.

Wat mij nog het sterkste aantrok waren de thematuinen achterin de kas. Er zaten in de jungletuin wat schildpadden en er groeiden mooie tropische planten. Ik kreeg even het gevoel in de kassen van de hortus te lopen. Er waren zelfs wat andere dieren als een gekko en een slang te vinden in de andere thematuin, de woestijntuin.

Zo had ik even het gevoel helemaal weg te zijn. De fietstocht terug werd afgesloten met een bezoekje aan de kringloopwinkel. Bijna een rijtje Jules Verne meegenomen. Heerlijk. Een dag afgesloten met de beloofde regenbuien toen we thuis waren.

Bevallige graffiti op geluidswand

Concrete graffiti op geluidswand bij Diemen: een bevallige dame

Ik probeer haar al een tijdje te pakken te krijgen. Langs de spoorlijn bij Diemen als de sporen elkaar kruisen, is een kunstwerk op een geluidswand geschilderd. Elke plaat van de wand bezit wel een graffiti in de vorm van schreeuwerige letters of halve kreten. Maar een concrete afbeelding is zeldzaam. Een mooie afbeelding komt nog minder voor.

De afbeelding waar ik voor en na mijn werkdag rijdt, stelt een volle vrouw voor die op haar zij ligt. Ze heeft zich bevallig neergevlijt daar op het scherm langs de spoorlijn. De maker van deze afbeelding heeft de rondingen van deze vrouw heel mooi en bevallig getekend. Grote en ronde vormen. De navel springt eruit en lijkt wel het centrum van de opgespoten afbeelding te zijn. Voor mij is het duidelijk: hier ligt een prachtige Afrikaanse vrouw mooi te zijn op een geluidswand bij Diemen.

Haar lange haren wijzen met lange halen naar rechts. Net alsof ze staat. Alleen de volle buik verraadt dat ze op haar zij ligt. Net als het grijze konijntje dat op haar kuiten zit. Het kijkt ontdeugend en vertelt meer dan het zegt.

Ik moet dan denken aan de tekst die op het spoorwegtunneltje uit mijn jeugd stond: lief konyntje ik mis je. De schrijver had de lus van de y precies verkeerd om geschreven, net als de ‘s’. De tekst kreeg zo iets aandoenlijks. De schrijver was niet gewend om op de kop een tekst te schrijven. Het maakte het gemis nog groter.

De trein rijdt er elke keer achteloos voorbij. De ene keer met hoge snelheid. De andere keer wat langzamer. Maar altijd te snel om haar er mooi op te krijgen. De regen van eerst en de warmte van nu hebben het onkruid langs de spoorlijn harder doen groeien. Zo verdwijnt de bevallige dame steeds verder achter het groen.

De spoorwegkruising bij Diemen

Bovendien ligt ze op een geluidswand van het spoor dat hoger ligt. Mijn spoor komt erbij of slaat af als ik terug rijdt. Zo is de afbeelding alleen goed te zien vanuit de bovenverdieping van de dubbeldekker. Bovendien is het erg lastig om op het juiste moment te klikken. De trein rijdt er bijna altijd te snel voorbij. Er zitten bijna altijd al mensen op plekken met het beste uitzicht.

En het is lastig timen. Je kunt niet 10 minuten lang klaarzitten met een fototoestel op schoot. Het klikken komt vervolgens neer op het juiste moment. Met deze snelheden klik je snel te vroeg of te laat. Dan pak je het kunstwerk voor of na de bevallige vrouw.

Eigenlijk wil ik de dame niet te mooi op de foto hebben. Het kunstwerk lijkt namelijk bij uitstek geschikt voor de treinreiziger. De belangrijke vormen zijn zo prominent verbeeld. Het pakt en blijft even op je netvlies zweven. Het beeld is zo compleet waardoor het beklijft in het vluchtige voorbijgaan. Zelfs het hitsige konijntje dat op haar kuiten zit.

Gratis internet in de trein

Nu: gratis internet in de trein, straks betalen?

Gratis internet in de trein. Als het werkt is het heerlijk. Zeker als de verbinding redelijk snel is. Je surft wat over internet met de laptop. Ik krijg gelegenheid mijn blog bij te werken of wat mail te beantwoorden. Vaak is de verbinding traag, maar ik ben niet veeleisend. Het is gratis en een gegeven paard kijk je niet in de bek.

Het is de gelegenheid om zich te onderscheiden van de auto. Een goede internetverbinding in de trein biedt zelfs meer dan vertier. Je kunt bij zelfs werken en een begin maken van je werkdag. Mailtjes van tevoren lezen en eventueel beantwoorden. Misschien al een begin maken met het lezen van enkele stukken.

Niet elke werkgever is er happig op en de NS vertelde laatst dat ze niet kon garanderen dat internet in de trein volgend jaar nog gratis is. Samen met internetprovider T-Mobile ontving de railvervoerder jaren terug een subsidie van 16 miljoen euro om internet in de treinen in te bouwen. Alle intercity’s zouden de voorziening krijgen.

Volgens mij had de operatie allang klaar moeten zijn. Zoals zo vaak is de verantwoording van het bestede geld moeilijk terug te vinden. Ook is slechts éénderde van het wagenpark voorzien van draadloos internet. Bijna 400 intercity’s moeten nog een internetverbinding aan boord krijgen.

Die verhouding vind ik terug op reis van en naar mijn werk. Ongeveer eenderde van de intercitytreinen waarin ik rijd, bezit inderdaad draadloos internet. De subsidie werd een paar jaar geleden nog met veel tamtam en poeha gepresenteerd door toenmalig minister Camiel Eurlings. Hij werkt ondertussen bij de KLM en zijn opvolger heeft het te druk met andere dingen.

Als de NS geld gaat vragen voor internet in de trein, zal de interesse flink afnemen. Het loont dan meer om rechtstreeks een abonnement met een telecombedrijf te sluiten. De draadloze verbinding levert namelijk een extra service op. Bovendien verwachten reizigers een betere internetverbinding dan die ik vaak aantref in intercity’s. Het is gratis dus ik doe er niet moeilijk over, maar als ik ervoor betaal, doe ik wel moeilijk.

Daarom zou het heel jammer zijn als internet in de trein niet meer gratis is. Zo is 16 miljoen euro subsidie gegeven aan een voorziening waar niemand iets aan heeft.

Hond, baas en het park

image
Het park is voor honden maar ook voor baasjes en gewone mensen.

De hond en het park. Ze horen bij elkaar. Het sprookje wordt weleens wreed verstoord. Vorige week verscheen een foto van stukjes kaas en worst. Door de tussendoortjes staken puntige spijkers. Iemand had deze dodelijke lekkernijen in het park gevonden.

Onbegrijpelijk dat iemand zoiets in het park neerlegt. Honden en katten eten dit lekkers op. Het scherpe metaal richt veel schade aan in het verteringsstelsel van deze dieren. Met de dood als gevolg.

Ik probeer altijd op te letten in het park wat ze daar tussen het gras en de bosjes vandaan trekken. Er zit altijd wel iets eetbaars tussen. Zo aten mijn teckels laatst maiskorrels die iemand royaal over het pad had gestrooid. Het gras biedt ruimte aan weggegooide crackers en andere lekkernijen. Een hondensnuit vindt ze feilloos in het dichte groen.

Om over de andere gevaren nog maar te zwijgen in het park. Loslopende honden bijvoorbeeld. Niet dat ze veel schade hoeven aan te richten. Het zijn vooral de baasjes waarmee die loslopende honden lopen. Ik trof laatst een man en een vrouw aan die doodgemoederd akkerden met een enorme hond en een heel klein hondje.

Ik kwam ze tegen vanuit een zijpaadje en liep in een flink tempo voor het dubbele duo uit. De grote hond vond ons wel interessant en kuierde achter ons aan. Ik liep stram door. De honden konden zich wat minder goed concentreren. Vanuit de baasjes geen reactie of correctie.

Ik sloeg weer af een zijpad van het park in. Zo konden de honden lekker snuffelen en was er voor mij gelegenheid de krant van gisteren nog even te lezen. Maar verderop kwam ik ze weer tegen. De grote hond liep naar ons toe. Ik probeerde hem weg te halen, bij gebrek aan ingreep van het baasje.

Dat had ik niet moeten doen. Waar ik mij mee bemoeide. Ik vroeg of ze hun hond bij zich wilden houden. ‘Maar het mag hier’, verweerde de man zich. ‘Hij mag hier los’, zei de vrouw. Ik probeerde duidelijk te maken dat ik hem alleen vroeg zijn hond bij zich te houden. Ik had een loopse hond en was niet van dit contact gediend.

Dat had ik niet moeten zeggen. Het was mijn houding die de hond zou uitdagen. Ik was onverantwoord bezig door het park in te gaan met een loopse hond. Ik had helemaal geen zin in deze discussie. Ik had hier te maken had met mensen die zich hondenliefhebbers noemen. Het park is van hen en de hond mag overal lopen. Ook als iemand niet van honden houdt, moet hij maar accepteren dat het dier op hem afloopt zonder gecorrigeerd te worden door de baas. Blijkbaar is het park van de honden, zei iemand eens.

De discussie was zinloos. Zij voelden zich sterk met z’n tweeën en lazen mij even flink de les voor. Het lag aan mij en ik stelde mij aan. Ik vond het welletjes, groette ze beleefd als laatste eerbetoon en stak het fietspad over. De honden hadden al die tijd netjes aan mijn voeten gezeten. Rustig wachtend tot het baasje weer verder ging.

Het zijn misschien dit soort reacties en discussies die mensen tot razernij brengen. Mij in elk geval wel. Mensen beschouwen hun hond als een verlengstuk van zichzelf. Kom je aan hun hond, dan kom je aan hen. Terwijl niet iedereen even happig is op zo’n enthousiaste viervoeter die op je afstormt. Dat het dan aan jou ligt dat hij op je afstormt, is een verkeerde redenatie. Dat je het de eigenaar niet duidelijk kunt maken, is dan heel frustrerend.

Spijkers in stukjes kaas en worst liggen in Haarlemse parken verspreid (foto: facebook)

Om dan stukjes kaas en worst in het park te leggen met spijkers erin, is de verkeerde aanpak. Bovendien pak je dan de honden en niet de eigenaars. De laatste zijn verantwoordelijk voor hun hond. Een hond kan niks doen dat zijn baas doet of nalaat.

Gelukkig lopen in het park bijna alleen hondenbezitters rond die wel respectvol met anderen omgaan. Het is jammer dat juist deze mensen de klos zijn van een spijkerbed of verspreid gif. Daarom kun je beter de discussie blijven aangaan of gewoon een blokje om lopen als je het voelt aankomen.

Honden trainen

We trainen druk met onze jonge teckels Teuntje en Saartje. Het aangelijnd lopen gaat steeds beter. Inge heeft vorige week nieuwe halsbanden gekocht. Ze heeft ze daarna geschikt gemaakt voor onze mormels.

Het is een heel karwei om de halsband om de nek te krijgen, maar bij het lopen blijven de honden keurig in het gareel. We gaan elke keer een stapje verder. Ze lopen nu prachtig naast elkaar. In het juiste tempo blijven ze naast me lopen. Een hele verbetering ten opzichte van een paar weken terug.

We volgen de methode van Ceasar Millan. Een Amerikaanse hondentrainer. Hij noemt zichzelf een hondenfluisteraar. Inge is erg enthousiast over zijn aanpak. Het lenen van een paar boeken bij de bibliotheek hielp ons om het wat gestructureerder aan te pakken.

Millan gelooft in energie en spreekt over kalm assertief en kalm onderdanig. Termen die bij mij overdreven voorkomen, maar die in de hondentraining goed van pas komen. Het is een heel contrast bij de eerdere oefeningen met brokjes. Ze leverden erg veel aandacht voor het koekje op en minder voor jou. Nu hebben ze wel alle concentratie voor je.

Millan behandelt de hond zoals hij in een roedel ook behandeld zou worden. Hiermee sluit hij goed aan bij de hond zelf. Mensen hebben nogal eens de neiging honden als mens te behandelen. Een hond kan dat helemaal niet aan. Dat jij als hondenbaas eigenlijk de roedelleider bent, zie je nog sterker als je 2 honden hebt.

Het vraagt een andere aanpak dan zomaar bevelen geven. Je redeneert sterk vanuit het gevoel. Honden voelen feilloos aan wat je van ze wilt. Dat verklaart mogelijk ook waarom ze steeds naar mensen toegaan die bang van ze zijn.

De resultaten zijn verbluffend. De honden laten zich steeds beter corrigeren. Ook zie je dat alles voor hen veel duidelijker wordt. Wat je ze aanleert, doen ze ook. Zo lukt het om na een paar keer lopen met de nieuwe halsband de honden netjes naast elkaar te laten lopen. Zonder trekken en geconcentreerd.

Ik ben erg trots op ze. Volgens Millan hoef je dat niet tegen ze te zeggen. Dat voelen ze. Maar soms kan ik het niet meer houden en geef ik ze een trots compliment.

Nubische geitjes

image
Nubisch geitje drinkt melk bij moeder

Bij het hardlopen was het mij al opgevallen. De geiten van de kinderboerderij hebben jongen gekregen. Het is mijn lievelingsgeit, de nubische geit. Een rustig dier dat in diverse Afrikaanse landen gehouden wordt. De geit van de kinderboerderij heeft 2 jongen gekregen. Het leuke is dat er nog een Nubische geit rondloopt met 2 jongen.

Daarom was het tijd voor een bezoekje aan mijn vrienden. We liepen de wei in door het klaphek, over het wildrooster. De knuffelbare geiten genoten van de zomerzon. Ze lagen lekker tegen de voertrog aan. Bovendien lieten ze zich heerlijk knuffelen. De dunne haren op de afgeronde koppen voelden zacht aan. De oogjes knepen dicht bij het kroelen door de haren.

image
Nubische geiten genieten van de zomerzon op de kinderboerderij

Moeder stond op en liep weg. De kleintjes schoten er achteraan. Ze duwden de snoeten tegen de 2 opgezwollen tepels. De melk werd losgeklopt. Daarna zogen ze er flink op los. Moeder vond het genoeg en liep weg. De jongen hebben het nakijken. De voedselbank gaat weg.