Haas op de Zuidas

Bij de wandeling van station naar kantoor trof ik hem weer: de haas van de Zuidas. Hij zat rustig in de moestuintjes die de braakliggende bouwgrond weer wat leven moeten inblazen. Zolang er niet gebouwd wordt, verbouwen vrijwilligers daar groenten. Tussen de groententunnels en veldjes met bijzondere kruiden zat de haas.

Van de winter tijdens de vorst betrapte ik hem op zijn bestaan. Nu mocht ik hem weer zien. Hij zat even en op het moment dat mijn fototoestel klaar stond om te schieten, nam hij het hazenpad. Zo verdween hij via een paadje tussen 2 groententunnels. Even later zag ik hem weghollen met hoge snelheid over het grasveld tussen moestuinen en kantoren. De jungle van de stad in.

Heien

imageHeien biedt hoop. Waar geheid wordt dreunt de toekomst. Er is genoeg vertrouwen om een monument op te richten. Ik hoor in de verte het heiblok slaan op de paal. Het ritmische getik klinkt hoopvol.

Het is lang stil geweest op de Zuidas. Een bouwfraude en een kredietcrisis waren genoeg de plannen even op te schorten. Plannen zijn er genoeg. Het meeste verdween in de ijskast. De klank van het beton onder het puffende gevaarte vertelt dat er genoeg hoop ligt dit gebouw uit de grond te stampen.

image

Het stampen blijven nog even beperkt tot de heipalen. Genoeg te doen voordat het gebouw staat. Een plan uit de verbeelding groeit zo van het papier in de werkelijkheid. Ongetwijfeld niet zo groot als in de hoofden, maar groot genoeg om de palen in de grond te drukken.

De stropdas van Den Uyl

Bij het lopen met de honden passeren we in het Den Uylpark een standbeeld. Het is een abstractie van de politicus naar wie het park vernoemd is. De gestalte staat enigszins naar voren gebogen bij een plantsoen omringd door bloemen.

Nu hangt een kleurrijke gebreide stropdas om de nek van de grijze gestalte. Het geeft de saaie steenmassa iets joligs. Het maakt hem een beetje menselijker. Wildbreien vult de kunst aan. Een statig standbeeld verandert in een vrolijke noot. Een leuk idee hoe een bijna saaie rooie transformeert in een bonte kerel.

Proefopzetten tent

De tent voor de fietsvakantie na het proefopzetten

Het heerlijke weer nodigde ons gisteren uit voor een picknick op het nabijgelegen Haarlemplein. Onder de bomen in een briesje aten we onze broodjes op. De honden zaten vast aan de vertrouwde pin. Zo hadden ze genoeg speelruimte om rond te lopen en konden ze toch niet onbevangen ontsnappen.

Uitvogelen hoe die tent nu moet worden opgezet

De broodjes op en een paar bladzijden gelezen, leek het mij wel een leuk plan de kleine tent voor de fietsvakantie eventjes op te zetten. De tent ligt al een paar weken in huis voor de fietsvakantie samen met Doris. Het is een klein trekkerstentje van de Lidl, weegt 1,5 kilo en zit in een minuscuul pakketje.

Aan morele support ontbrak het niet bij het proefopzetten van de tent

Het was even uitvogelen hoe de tent moest worden opgezet. Er zit geen binnentent in zoals ik met vroegere lichtgewicht tenten gewend ben. De tentstokken waren binnen en buiten de tent om gespannen.

In de tent uitvogelen hoe het nu in elkaar zit

Het kostte even wat moeite maar we zetten een prachtige tent op. Klein maar fijn. Groot genoeg voor een overnachting bij de fietsvakantie. Te klein om een week op de camping te staan in een regenperiode.

Zo die staat. Zet de fietsen maar klaar

Huispak voor zomer

Al een tijdje zeur ik bij Inge om een huispak voor in de zomer. ‘Zo’n mooi tropenpak die verkoeling geeft als het heet is’, zeg ik er dan bij. Als ze dan vraagt wat ik bedoel dan heb ik mijn voorbeeld al klaar. ‘Een luchtig linnen pak zoals Eddy du Perron draagt in Indië.’

Het lukt maar moeilijk een goed patroon te vinden, tot Inge een paar jaar geleden een oud patronenboekje kreeg. Het is een boekje uit 1975 waarin allerlei wereldpatronen staan, zoals een Laplands jak, een djellaba en een Indiase kurtha. We kochten een stuk linnen en het stuk stof wachtte keurig op zijn beurt.

Dat we ondertussen al 2 zomers verder zijn, geeft niks. Het was afgelopen maand het moment voor mijn huispak. We zochten de lap stof maar konden het niet meer vinden. Daarom kochten we een goedkoop stuk stof dat erg kleurrijk is en warm genoeg voor een koele ochtend.

Vandaag voltooide Inge mijn kleurige tropenpak. In 2 kleuren groen loop ik nu in huis rond. En vanzelfsprekend moest ik even op het trapje voor het huis zitten. Net als Du Perron doet voor zijn Indische planterswoning van de familie Crone in Tjitjoeroeg. De foto siert de omslag van het boek De Indische jaren van E. du Perron van Kees Snoek.

Het voorbeeld: Eddy du Perron voor zijn Indische planerswoning van de familie Crone in Tjitjoeroeg (foto uit De Indische jaren van E. du Perron van Kees Snoek)

De kurta is een overhemd dat iedereen in India draagt. Het is een loszittende kiel waardoor het lekker luchtig valt. Ik heb mijn kurta nu een dag aangehad. Het valt lekker met de warmte, zelfs in de brandende zon. Wanneer er een briesje is, slaat het lekker onder de stof wat extra verkoelend werkt. Laat die warme zomer maar komen.

Opschonen

En dan ineens moet je de telefoon terugzetten in de fabrieksinstellingen. Lange tijd had ik veel plezier van mijn Android tot hij gisteren ineens elke paar minuten begon te zeuren over een update van Google Talk die hij niet kon synchroniseren. Ik speurde wat over verschillende fora en kwam de oplossing snel tegen: het toestel terugzetten in de fabrieksinstellingen.

Omdat hij vanmorgen bij het krieken van de dag weer de melding weergaf om de 5 minuten, pakte ik het rigoureus aan en zette het toestel terug in de fabrieksinstellingen. Dan besef je hoe afhankelijk je bent van het toestel. Ik was vergeten de contacten even ergens te parkeren waardoor ze uit mijn toestel zijn verdwenen. Mensen en rugnummers moeten het dus even zonder mijn contact doen. Ze komen wel weer terug is mijn overtuiging.

Ook was mijn in de loop van een jaar verzamelde hoeveelheid apps verdwenen. Niet zo’n ramp zo ontdekte ik vandaag. Ik kon eens hardhandig alles opschonen, het waardevolle terughalen en waardeloze wegsmijten. Zo zit ik met een helemaal schone smartphone. Hij is sneller dan ooit en ziet er heerlijk fris uit.

In de achtbaan

image
In de achtbaan op de Almeerse kermis

De kermis is in de stad. Doris liep gisteren al met haar moeder over de Esplanade. De kermis was uitgestorven en ze wilde heel graag in de achtbaan. ‘Misschien wil papa morgen wel met jou’, zei Inge. Ze had nog blikjes gegooid en gekeken naar het trampolinespringen.

Zo lopen wij over de Esplanade. De zon brandt op onze bolletjes. We lopen naar de achtbaan. Ik zie het hoge gevaarte. Voor 2 euro mogen we er vandaag in. Er zijn weinig mensen op de kermis. Iedereen zit lekker op het strand of dobbert in het aangrenzende Weerwater.

Als we in het karretje zitten vraag ik mij af waar ik aan begonnen ben. We tikken in het karretje omhoog. Een meter of 10 boven het maaiveld zie ik de diepte onder mij. Een moeder met een zoontje gaat voor ons uit. Ze gilt. Het bakje draait rondjes. Wij volgen.

We schieten door de haarspeldbochten en duiken naar beneden. Ik vrees dat het bakje gaat draaien, maar de snelheid is hoog genoeg. We schieten over de rails en gaan de scherpe bochten met hoge snelheid in. In de bocht komt het bakje los en draait rond. Ik hoor mezelf gillen.

Hij duikt naar beneden en komt als een parabool weer omhoog. De angst zit goed in de benen. Wat is dit eng. Dit alles gebeurt in een oppervlak van nog geen 10 bij 30 meter. Nooit geweten dat ik het zo eng zou vinden. Wankel op de benen en duizelig in het hoofd verlaat ik het wagentje. ‘Ik ga er nooit meer in’, zeg ik tegen Doris. Ze ziet een beetje witjes. ‘Ik ook niet papa.’

#WOT – Conventie

Herdenkingsplek waar jongetje van 2 jaar in april verdronk

Geen groter moment van conventie dan de dood. Een begrafenis bestaat uit een reeks van conventies. Regels en voorschriften om het meest emotionele moment in een mensenleven te stroomlijnen. Per cultuur verschillend, allemaal zoekend naar de verwerking van het verdriet.

Zo klapten mensen massaal bij de lijkwagen van Pim Fortuin, liggen er knuffels langs de weg op de plek waar een dierbare is verongelukt en gooien nabestaanden een bloem of een schep aarde op de kist die in het graf is neergedaald.

Soms kruipt zo’n conventie op. ‘Geen bloemen’, staat er dan op de rouwkaart. Of het bezoek dat twijfelend toch dat donkere pak aantrekt. De angst uit de toon te vallen, lijkt hier groter dan ooit. Stel dat ik de enige ben, dan toon ik geen respect. En dat is een slag in het gezicht van de nabestaanden.

Ik vraag me wel altijd af wat de rol van een etiquette is. Is de fatsoensnorm opgelegd of alleen vastgelegd. Waarom zou je een kopje thee met een pink omhoog drinken of een hand met de linkerhand geven. Drie kussen bij het komen en gaan bijvoorbeeld. Refereren ze echt naar de Vader, Zoon en Heilige geest of is het een belachelijk gebruik waar we nooit van afkomen?

Opgeruimd staat netjes

De trein raast het station voorbij. Een kleine 2 weken geleden stonden hier nog massa’s vrouwen met bijbehorende tasjes te wachten. Nu schiet het lege perron langs het oog van de forens. Het terrein krijgt langzaam zijn zandstructuur weer terug. Alleen een puntig witte tent wijst nog omhoog. De afrastering veilig om de tijdelijkheden heen.

Zo verdwijnt de verstoring. Ik vraag me wel af waar het allemaal goed voor is. Sinds begin april zijn ze bezig met het opbouwen. Het afbouwen vraagt ook meer tijd dan het hele evenement geduurd heeft. Je bouwt iets op om het vrijwel meteen weer af te breken. Natuurlijk geldt dat voor alle aardse zaken. Alleen vind ik deze tijdelijkheid te kort voor al die moeite en geld.

Fluiten

image
Doris leert fluiten

Het begon met een toevallig toontje, maar nu ontwikkelt het zich tot een heus fluiten. De lippen spannen zich al helemaal goed en er komt geluid uit. Zelfs de melodie begint langzaam los te komen. Onze dochter kan fluiten.

Ik denk terug aan mijn eigen fluit. De moeite die ik deed om te kunnen fluiten. Zelf muziek maken door je lippen te spannen en in een goede tuit te trekken. Dan zachtjes blazen en de toon beïnvloeden door de kracht waarmee je met je wang de mondholte groter en kleiner maakt.

Ze rolt nog tonen uit haar mond, maar er begint een heus instrument te ontstaan. Een instrument dat heel fijn is om bij je te hebben. Hij is er ook altijd. Ik fluit elke dag. Een melodie, een lied, een deuntje dat ik opvang of gewoon met de merels. Je hoeft er alleen jezelf voor bij je hebben. Heerlijk.