Vrijmarkt

image
Vrijmarkt in het Stadshart van Almere

De volger van deze blog weet het al: ik ben gek op de vrijmarkt. Net als op kringloopwinkels. De rest van het gezin houdt er ook van. De vrijmarkt is de ultieme kringloop, zei Inge vlak voordat we vanmorgen gingen. Ze heeft gelijk. Zelfs letterlijk, want een bezoek aan de vrijmarkt betekent een heus rondje lopen door het centrum.

Ik ontwikkel meer en meer een speurneus. Vandaag hadden we gelijk al beet: ik vond een klein elektrisch harmonium voor 8 euro. Een instrument waar ik al langere tijd naar op zoek ben. Voor Doris een mooie verzameling mineralen. Zodoende fietste ik gelijk al met de nieuwe aanwinsten naar huis.

Daarna niet meer zulke mooie aankopen, maar wel veel interessante dingen. Ik had de indruk dat er minder kraampjes stonden dan andere jaren. Een verkoopster bevestigde dat. Het is onduidelijk waar dat aan ligt. Misschien is het aangewezen gebied te groot.

Ik heb in elk geval genoten. Voor mij is de vrijmarkt koninginnedag. De rest hoeft van mij niet zonodig. Ik geniet van de troep en mooie dingen die ik tegenkom. En al die mensen die zoveel waarde in hun spullen zien. Soms hebben ze gelijk. Ik heb vandaag veel moois gezien en gekocht.

Zondagsrust

Breiwerk in Veenendaal werd gisteren opgehangen

De zondagsrust is heilig in Veenendaal. Koningin of niet. Op zondag mag niks gedaan worden. Het journaal meldde het gisteravond al. De laatste voorbereidingen voor koninginnedag waren daarom gisteren. De gebreide poort, de laatste stoeptegel en de  dranghekken, alles staat er al een hele dag.

De documentaire van zojuist laat het nog even zien. Vandaag repeteerde Rhenen nog, maar in Veenendaal staat alles klaar. Dat het allemaal morgen moet gebeuren, hoeft de principes niet in de weg te staan. Dat een uitzondering de regel bevestigt, geldt niet voor de zondagrust.

En toch bekruipt mij het gevoel dat niet ergens een zondagse steek wordt gelegd in een breiwerk. Het pak nog even wordt bijgesteld of de schoenen gepoetst. De gedachten zijn in elk geval ruimschoots bij morgen. Iets waar je jaren naar uitziet, vergeet je niet zomaar omdat het zondag is.

Vroeg verjaardagscadeau

image

Een verjaardagscadeau mag je nooit van tevoren verklappen. Er is echter 1 uitzondering: een fiets. Een fiets moet lekker rijden en daar kan alleen de toekomstige eigenaar iets over zeggen. Daarom haalden we afgelopen maandag op de terugweg van Nijmegen in Achterveld een mooie tweedehands meisjesfiets op voor Doris.

Ze reed er heel aardig op dat proefrondje. We zagen ook dat ze nog even moet oefenen om de blits te rijden. Daarom gingen we gistermiddag eventjes een rondje rijden. En wat een fiets heeft ze gekregen. Ze rijdt erop als een volleerd wielrijder. Wat een prachtige slag in een hoge snelheid.

Dat komt helemaal goed met de beloofde fietsvakantie…

Rouw

image
Gedenkplek langs de Harlingensingel in Almere

De zon streelt over de hoofden. Een man en een vrouw staan aan de waterkant, 2 kinderen staan naast hen. Ze turen over het water. De handen gevouwen. Een paar meter achter ze staat een groep mensen in een rij. Tussen hen in liggen bloemen en knuffels. Een kaarsje brandt.

Ik laat de honden uit in het park. Hij heeft het toch niet gered, gaat door me heen. Het jongetje dat bijna 2 weken geleden te water raakte. Ambulances, politiewagens en de traumahelicopter kwamen. Het jongetje kwam uit Veenendaal. Na lang reanimeren werd het kind met loeiende sirenes afgevoerd naar het academisch ziekenhuis in Amsterdam.

Ik hoor nog het schreeuwen door het park. De ontdekking. Nu herdenken ze. Als ik wat later op de avond de plek bezoek staar ik het water in. Niet bewust van het gevaar viel hij in het water. De avondzon straalt door de bomen en spiegelt in het water. Als je goed kijkt in het water zie je de wolken van de hemel drijven.

In de nesten

Bij de wandeling in de middagpauze loop ik even door de kronkelpaadjes van de Hortus van de VU. De verse houtsnippers kleven aan mijn schoenzolen. Het bochtje om waan ik mij zelfs even ver van de bewoonde wereld. Achter de kassen langs, terug voorbij het riet dat in het hoekje groeit.

Daar broedt een koppeltje meerkoeten vlak achter de houten plank langs de waterkant. Precies als ik eraan kom lopen, nadert een ouder het nest vanuit het water. Als op commanda staat de meerkoet op van het nest. De eieren liggen in vol ornaat in het zicht. De andere ouder kruipt omhoog de takkenbos op.

De eieren zijn gespikkeld en voor de grote van de meerkoet best groot. Ietsje kleiner dan een kippenei, maar met mooie vlekken. De 8 eieren liggen in het nest, de takjes van het nest zijn er mooi omheen gevlochten. Hier ligt een stukje vakvogelschap.

Opgelucht zwemt het meerkoetje van het nest. De andere ouder schikt zichzelf en laat zich op de eieren vallen. Zo verdwijnen ze weer uit zicht. Het opgeluchte meerkoetje neemt net een duik in het water. Vrijwel meteen komt het diertje omhoog met iets in zijn snavel. Beet. De ouder geeft een krijs vanaf het nest. Zo die is binnen.

Open deur

De trein rijdt het station binnen. Een vertraging van 2 minuten, zegt het informatiebord. Ik zie hoe het voertuig remt. De cabine komt dichterbij. Ik sta oog in oog met de bestuurster. Haar blonde haren rusten op haar schouders en vallen als een waterval langs haar nek. We kijken elkaar even vlug aan.

De reizigers rennen naar de deur. De trein stopt precies bij mij. Ik sluit aan bij de rij wachtenden. De deur van de cabine gaat open. De bestuurster kijkt om het hoekje. ‘Even spieken hoor’, zegt ze. ‘U wilt even kijken of de deuren goed opengaan’, vraagt een nieuwsgierige reiziger. ‘Nee’, zegt ze. ‘Ik wil even weten wie er in- en uitstappen.’

Ze kijkt naar me als ik instap. Knikt mij goedendag. Ik geef een kort knikje terug. Bijna gelijktijdig fluit het fluitje van de deur. De vertraagde trein moet weer gaan. Haar cabinedeurtje klapt alweer dicht. Tijd om te gaan. Het voorgeschreven uur is al voorbij.

Als ik in Almere uitstap, staat het deurtje al open. Ze tuurt langs de opengeslagen treindeuren heen. Ze kijkt me kort aan. Mompelt verlegen gedag. Ik mompel kort van hetzelfde. De vertraging is ingelopen. De trein staat klaar op het voorgeschreven uur. Ze kijkt me na als ik het perron afloop. De fluitjes van de deuren fluiten schel door het station. De cabinedeur klapt dicht, de deuren sluiten en de trein rijdt weg.

De rits als doodle

Vandaag is het een feest te zoeken op google. Dat komt door de in het oog springende doodle: een ritssluiting. Een doodle is een artistieke verwerking van het google-logo. Vandaag staat Google stil bij de 132e verjaardag van Gideon Sundback (1880-1954). Sundback geldt als de ondernemer die het patent in 1917 aanvroeg voor de moderne ritssluiting.

Een schot in de roos voor de ondernemer, want als je goed nadenkt zitten overal ritsen in. Niet alleen in de jas, de broek of bovenin de jurk. Hij zit in tasjes en zelfs de tent telt meters ritssluiting. Erg leuk van Google een dagje bij deze bijzondere uitvinding stil te staan.

Bekijk mijn vlog over de Doodle voor Gideon Sundbacks verjaardag:

Keizer Karelplein

image
Keizer Karelplein vanuit de nieuwe auto gezien

Bij de laatste rit naar Nijmegen was het onvermijdelijk: het Keizer Karelplein. Daarom volgden we nu netjes de borden en omzeilden het op de heen én terugrit. Geen Keizer Karelplein. Zo konden we ons nieuwe autootje de nodige kleerscheuren onthouden.

Het ging goed totdat ik op de terugweg het idee kreeg even langs de kringloopwinkel van Nijmegen te rijden. We hadden mooi het probleem vermeden en reden de binnenstad in op weg naar de Burchtstraat waar kringloopwinkel Het goed gevestigd is. De vorige keer hadden we de afslag gemist. Wat baalde ik. Een halve dag in de auto voor een bezoek aan het ziekenhuis en dan wil je terug nog even een verwennerij: de kringloopwinkel.

Nu stevenden we recht op de winkel af. Alle eenrichtingswegen wisten we in te zetten om ons doel te bereiken. Alleen moesten we nu nog een parkeerplek zien te vinden. Deze was onvindbaar. De parkeergarage Eiermarkt bood uitkomst. We daalden af het talud af dat ons de garage in bracht. Daar stond groot aangegeven: dagparkeren 10,75 euro. En daaronder: alleen dagparkeren.

Duidelijke taal. We moesten hier weg en ik signaalde naar de auto achter ons om te kunnen keren. Want 10,75 voor een halfuurtje neuzen in de kringloopwinkel vond ik echt teveel. De terugweg bood weinig alternatieven. We daalden af in de richting van de Waalkade. Niet de parkeerplaats die ik meende te zien. Het was ook de achterkant van een parkeergarage.

Zo reden we de Waalkade af. Geen enkele mogelijkheid hier te keren. Bij de kleine rotonde die ik naderde, wilde ik keren. Maar daar hing een groot verbodsbord. Alleen busverkeer mocht hier rijden. Zo stevenden we af op het noodlot: het Keizer Karelplein.

Geen kringloopwinkel, wel Keizer Karelplein. Ik mocht het verkeersplein voor driekwart nemen. En hoe simpel het eigenlijk is, bleek wel op het plein zelf. De stoplichten volgen, weten dat verkeer dat de rotonde op komt, voorrang heeft en ruimte zoeken op het moment dat je eraf moet.

Toch loop ik liever in een kringloopwinkel. Driemaal is scheepsrecht. Wie weet, krijg ik het de derde keer voor elkaar de kringloopwinkel Het goed echt te bezoeken. Ik hoop dat ze me dan verwelkomen met koffie en gebak.

Hondencursus

Ze ligt op de leuning van de bank, de ogen dichtgeknepen. Roerloos stil suist de adem door het neusgat. Verder geen beweging. Heel wat te verwerken. De eerste dag van de hondencursus. Doodmoe van alle indrukken. Wat gaat er allemaal in dat koppie om?

Het koude veld, de harde regen. Het is voorjaar, maar het lijkt herfst. Teuntje blaft aanhoudend. Ze wil bij haar vriendinnetje zijn. En als ze bij haar vriendinnetje is, heeft ze wel een andere reden niet op te letten.

Saartje speelt de voorbeeldige teckel op deze eerste cursusdag. Zit, af, staan en lopen. Commando’s waar Saartje wonderwel heel aardig op reageert. ‘Ze luistert’, roept de instructrice verbaasd. Ze weet wel beter met teckels. Gelukkig zorgt Teuntje voor het tegenwicht. Die schiet alle kanten op behalve de goeie.

Vermoeid komen ze thuis. Ze hebben geen eens tijd elkaar in de haren te vliegen. De zon heeft plaatsgemaakt voor de regen. Behaaglijk ligt Saartje op de bankleuning. De zon maakt haar lekker warm. Materiaal genoeg voor de dromen.

Roltrap

image

Hoe groot de verbazing bij het stappen uit de trein: de roltrap liep weer op Almere Centrum. Na maanden van buiten dienst rolde hij weer netjes de reizigers omhoog. Ergens in februari werkten de werklui aan de tegeltjes bij de trap. Een paar weken later begonnen ze aan de tegeltjes bij de roltrap.

Eerst werden de oude losgetrild. Daarna het beton gladgestreken, waarna de nieuwe tegeltjes werden ingelegd. Voor mij wel de grote vraag waarom weken achtereen de toch al smalle trappen half in gebruik konden zijn. Het leverde blijkbaar voldoende strubbelingen op dat op een dag een gele streep dwars over het midden van de trap lag met witte pijlen om de richting aan te duiden.

Na 3 maanden werk is het dan zover: de trappen zijn weer volledig begaanbaar. Geen wonder dat ik eventjes een vreugdedansje maakte. Al zag ik aan de andere kant wel een dreigend bord staan: kaartjescontrole. Laat die nou al die maanden niet geweest zijn.