Auto leren kennen

image

Dan heb je een nieuwe auto en moet je hem natuurlijk leren kennen. Vandaag met het gezin wat langer op weg geweest. Zo maakten we kennis met het voertuig op een wat grotere afstand dan het proefritje van vorige week. Een ritje naar Veenendaal.

Het is zeker een vooruitgang. We liggen stabieler op de weg, De Ford Fiesta maakt minder lawaai als hij boven de 100 kilometer komt en hij zit confortabeler dan het 18 jaar oude Starletje. Wel moet ik een beetje wennen aan de tragere koppeling. Je kunt de auto laten wegrijden zonder gas te geven. Daar had de Toyota meer moeite mee. Bij het inhalen op de snelweg heeft de Ford weer moeite om op snelheid te komen. Dat vraagt wat geduld.

Zo heeft elke auto zijn voordelen. We zijn wat onwennig, maar ik denk dat het heus wel wat gaat worden tussen ons. Voor de honden is alles hetzelfde. Een scherp bochtje is genoeg om de maag te roeren en de inhoud aan het nieuwe kleed van de Lidl toe te vertrouwen.

Papier op

toiletpapier op
Lege toiletrol

Ik moet nodig. Snel zo snel als ik kan in de richting van de toiletten. Ik draag het platenboek met de mooiste treinreizen onder mijn oksel. Nooit weet ik precies waar de deur zit in de lange zwarte wand. Ik vlieg naar binnen en wil de deur van het enige toilet opentrekken. De deur zit dicht. Er klinkt wat zenuwachtig geschuifel.

Dan klikt het slot open een man komt het toilet uit. Hij wijst naar mijn boek en mompelt iets van ‘geen boek’. Ik ben verontwaardigd. Ik moet nodig, waarom mag ik niet mijn boek meenemen? Hij is al weg zonder zijn handen te wassen. De deur uit. Ik ben zo gelukkig dat ik deze plek gevonden heb. En ga zitten. Als ik in de toiletpapierhouder kijk, ben ik te laat. Geen papier. Dat zei de man.

Ik blader in mijn boek en overpeins hoe ik dit ga oplossen.

Nieuw autootje

Onze Ford Fiesta

Daar is hij dan: het nieuwe autootje. Met ruim 6 jaar en nog geen 79.000 op de teller is het een jong deerntje in vergelijking met het oude bessie van 18 jaar dat we dinsdag afvoerden. Een Ford Fiesta, een grijze. Ik hoop dat deze ons net zo ver brengt als de vorige auto die ruim 213.000 kilometer erop had zitten.

Vanmiddag haalden we er Doris mee op van de BSO. De hondjes mee, konden ze gelijk eventjes wennen aan een autoritje. Het is een pietluttig afstandje van een paar honderd meter. Nog voor we op de bestemming waren, rook ik een luchtje in de auto dat me bekend voor kwam. Teuntje gaf over.

Op de terugweg moest Saartje eraan geloven. De honden zaten zwijgzaam en keken een beetje misselijk uit de oogjes. Blij dat we thuiswaren een paar voetstappen verder. Zo bedekte een vers laagje kots onze achterbank. Hij was ingewijd. De eerste vlek is de ergste. Ik stond even later te boenen. Het was mijn idee de honden mee te nemen.

Gelukkig bij de Lidl nog beschermde dekens van canvas lagen.

Follow the leader

imageEen caravaan fietsers klimt omhoog. De helling brengt ze ter hoogte van het station. Het fietspad loopt evenwijdig aan de spoordijk en klimt hier omhoog over het stationsplein. Een flinke klim, zeker voor een fietsgezin. Vader rijdt voorop, 2 kinderen volgen, een gat in de rij. Dan komt de puberdochter. Hekkensluiter is moeder. Haar fietstassen achterop markeren het einde van de rij.

Ik loop hard. Ze halen mij in. Traag omdat ze klimmen. Vader rijdt overtuigd vooruit. De zekerheid straalt van zijn rug. De 2 kinderen volgen gedwee. Als dochter de kruising voor de klim passeert, komt de muiterij. ‘Moeten we niet afslaan’, gilt ze naar haar vader die al 100 meter verder rijdt. Hij nadert het hoogstepunt van de klim. De rug antwoordt.

Moeder heeft geen zin in gezeur. ‘Rij maar gewoon door, achter hem aan. Hij weet het wel. Follow the leader.’ ‘Maar het is verkeerd’, zegt de dochter. ‘We moeten er hier af.’ ‘Nee’, zegt moeder stellig. ‘Je vergist je. En zo komen we er ook.’

Zo stijgen de hekkensluiters ook. Gedwee achter de leider aan.

Starletje

imageHet moest er van komen. Ons 18 jaar oude Toyota Starletje is vandaag verkocht. Voor 200 euro aan een opkoper uit Breda. Niet dat hij niet meer reed maar de naderende APK en het aanbod van een andere auto deed ons besluiten hem weg te doen.

Ik heb mannen die met hun auto praten alsof het hun minnares is nooit begrepen. En ik begrijp ze nog niet, maar dat je gehecht kunt raken aan een auto wist ik niet. Vooral zo’n auto die je nooit in de steek heeft gelaten. Op die keer na dat het heel hard vroor en de accu leeg was. En nog een keer: een lege accu op een warme zomerdag. Maar dat tellen we niet mee.

Vandaag werd hij opgehaald. De papieren ingevuld en daar ging hij. De oplegger die hem kwam halen, paste niet in onze achterom. Daarom mocht hij er bij het parkeerterrein van het nabijgelegen restaurant op. Daarna verdween hij. Weggedragen naar verre oorden. 11 jaar lief en leed.

Dag autootje.

Nietje sluit De pers alvast

image

De nietjes van De pers vallen midden in het krantje vanmorgen. Alsof ik hem nu al niet meer lezen mag. Wat de pagina’s bijeen moet houden, is veranderd in een slot. De eerste helft van de krant maak ik los met mijn nagels tussen het metaal van het nietje.

Nog een week De pers, daarna stopt het gratis krantje. Jammer, want het bevatte leuk nieuws. Zoals vandaag een kritisch bericht over de duurzaamheid van de ASN-bank. Het heeft als kop ‘ASN maakt vooral zijn eigenaar [SNS] heel duurzaam‘. Berichten die je minder snel vindt in die andere gratis kranten Metro en Spits. Zij hebben het vooral van ANP-berichten.

imageRechtsboven op de voorpagina staat dat zich 6002 abonnees hebben aangemeld. Voor een reddingsactie is het laat. Bovendien is het in de abonneewereld weer andere koek. Daar gelden andere  kwaliteitsnormen. Ondertussen zie ik ook hoe reizigers de tijd ond er weg doorbrengen: turend op het scherm van de mobiel. De smartphone is een geduchte concurrent geworden. De vraag.is niet of maar wanneer het doek voor de andere 2 gratis kranten valt.

Lenteloop

De zon nodigt uit voor een rondje langs de Lepelaarsplassen, het Wilgenbos en via het Hanny Schaftpark naar huis. Bij de Noorderplassen ontdek ik dat er een wedstrijd was. In mijn mailbox stond het een paar weken geleden al: de Lenteloop van atheliekvereniging Almere ’81.

Bij de Noorderplassen is het een klein stukje dat ik de route doorkruiste. Ik hol heerlijk in de richting van de natuur. Ik ren de dijk op bij het gemaal. Een auto keert op het fietspad, beneden haalt iemand net vogeltjes uit een net dat gespannen stond tussen 2 palen. Verderop is een markt. Boven het kraampje links vormen hoofdletters het woord ‘honing’. De potten ‘Van het een of ander’ staan opgestapeld onder het woord.

Voorbij het sportpark haak ik weer in de route van de Lenteloop. Langs mij rijden 2 rolfietsers met hoge snelheid. ‘Wil je water Jan?’ vraagt de ene fietser aan de andere. ‘Hoef jij dan niet?’ ‘Nee, ik heb water bij me.’ Ze vliegen laag over de grond met hun rolstoelfietsen. Jan laat zijn wiel even los om het bekertje te vangen. Water klotst over de randen heen op het fietspad.

Wat verder ren ik uit de route en kom er bij het beklimmen van de brug over de vaart weer in. Dit keer ren ik tegen het verkeer. Bezweet hollen ze mij tegemoet. Op het bordje staat ‘8’. Ik zie het pas als ik het voorbij ben en mij omdraai.

Achter elkaar aan komen de renners mij voorbij. Soms haalt een achterligger zijn voorligger in, maar vooral blijven ze keurig achter elkaar. Gericht op het persoonlijke record. Als het moet halen ze iemand in. Alleen als het echt moet. Ik passeer bij het Hanny Schaftpark het volgende bordje. Er staat op: ‘7’.

Ik herken de hollende massa. Een paar jaar terug rende ik alle lopen van Flevoland, ook de Lenteloop. Ik doe het niet meer. Ik ren mijn eigen wedstrijd. Het voorjaar brult en juicht de overwinning. Ik geniet van de eenzame training. Altijd de eerste plaats. De zon huldigt mij. Ik ben thuis.

Tijd verzetten

zomertijd
De klok een uurtje vooruit

Een collectief voor de gek houden is het verzetten van de tijd vannacht. Een uurtje minder slaap kun je wel bedenken, maar het lichaam vertelt iets anders. Daarom maak ik mij vanavond alvast wijs dat het een uur later is. Ik heb de klok alvast een uurtje later gezet.

Doris ging om half 9 naar bed, waardoor ze eigenlijk een uurtje opbleef. Het mooie verhaal van Winnie de Poeh gooide roet in het eten. Teigetje was met Roe in de boom geklommen omdat Teigetjes het beste van alle dieren kunnen klimmen. Als ze halverwege de boom zitten en hij bijna valt, durft hij niet meer omhoog en niet meer naar beneden. Roe vindt het prachtig. Vooral het moment dat Teigetje net deed of hij ging vallen.

Te spannend om weg te leggen, zodat Doris alsnog later ging slapen dan de bedoeling was. Daarom beginnen we morgen maar alvast met elkaar voor de gek houden. Dan doen we alles een uurtje eerder.

Volgende keer beter

lege pot pindakaas

NOS op 3 interviewde de directeur van NS reizigers en de directeur Operatie Prorail. Hoe het toch kon gebeuren dat een falend computersysteem 100.000 reizigers dupeerde. Ze waren vooraf geïnstrueerd door een media-adviseur. Geef ruiterlijk je fout toe, zeg dat je het ontzettend betreurt en zeg vooral dat het je spijt.

Ze deden het keurig. Hij van Prorail keek zelfs eventjes berouwvol naar de grond en noemde eventjes de mensen die het meest de dupe waren: hij die een sollicitatiegesprek heeft, zij die een examen moet doen en het oudere echtpaar dat het vliegtuig mist door toedoen van de falende spoorwegen.

Het speet haar van NS Reizigers gelijk verschrikkelijk. Alsof ze per ongeluk een kopje had laten vallen dat op de vloer uit elkaar was gespat. Zo speet het haar. Toen ging het mis.

Er hadden wel bussen gereden maar de reizigers wisten het niet. ‘We hebben het niet van de daken geschreeuwd anders zouden we verwachtingen wekken die we niet waar kunnen maken’, zei ze.

De verwachtingen waren al gewekt: de spoorwegen vertelde tot ver na half 8 dat de storing om 9 uur verholpen zou zijn. Het duurde tot in de middag voordat de boel een beetje op de rails was. En bepaalde treinen hebben de hele dag niet meer gereden.

Ze gingen het samen evalueren. ‘Daar gaan we van leren. Volgende keer beter’, zei de directeur Operatie van Prorail. ‘Volgende keer beter.’ Het mooie acteerwerk van zojuist smolt als sneeuw voor de zon. Alle mediatraining ten spijt, waren ze ook nu niet bestand geweest tegen de camera. Volgende keer beter, helaas pindakaas, jammer de bammer. Het hele riedeltje clichés werd weer uit de kast getrokken.

Zonder goed verhaal is mediatraining zinloos. Helaas pindakaas. Volgende keer beter.

Geen treinverkeer

image
De stationshal van Almere Centrum loopt langzaam vol

Het begint als je eraan komt fietsen. Er hangt iets in de lucht. Bij de klim op het fietspad ving al iets op. Het einde van het perron ligt naast het fietspad. Het is dan nog een aardig tripje maar als er iets omgeroepen wordt, kun je dat horen. ‘We vinden de overlast erg vervelend daarom bieden wij u gratis een kopje koffie aan in de kiosk.’

Overlast? Gratis kopje koffie? In mijn onschuld denk ik aan de afgesloten (rol)trappen op het station die al weken voor overlast zorgen. Om daar een kopje koffie voor aan te bieden? Ik fiets door. De stationshal passeer ik. Drommen mensen wachten voor de automaten. Het is druk op dit uur.

Ik wil mijn fiets wegzetten. Iemand anders is nog bezig. Hij haalt zijn fiets juist weg. Een ongebruikelijke handeling. Hij heeft muziekdopjes in de oren, dus hij schreeuwt een beetje. ‘Ga maar weer naar huis. Er rijdt toch 9 uur geen trein. Een storing.’

Lätta Lekker Luchtig
Gratis uitgedeeld promotiepakketje Lätta Lekker Luchtig

Toch nieuwsgierig wat er precies is, neem ik poolshoogte. Een massa mensen staat in de stationshal. Niet alleen bij het kaartjesautomaat. Overal. In de hal staan 2 grote stands van Lätta. Lätta Lekker Luchtig staat op een groot bord boven de stand. Jongelui delen bakjes Lätta uit. Er zit een minuscuul broodje in met een rond bakje ‘luchtig opgeklopte halvarine’ die je zo uit de kuip kunt ‘scoopen’. Ik krijg een bakje van een donkere jongen.

De mensen in de hal scoopen niks. Ze kijken lijdzaam naar het bord waar de mededeling dat er geen treinverkeer rijdt, onveranderd blijft. Opnieuw klinkt de omroeper: ‘We vinden de overlast erg vervelend daarom bieden wij u gratis een kopje koffie aan in de kiosk.’ De kiosk op het station zit potdicht. Misschien is dat wel de grap. ‘Ik moet echt om 9 uur in Amsterdam zijn’, hoor ik iemand zeggen.

Gratis kopje koffie, maar de kiosk zit potdicht

Ik loop terug naar mijn fiets. Lijdzaam toezien dat er geen treinverkeer rijdt, hoef ik niet. Daarom loop ook ik terug. Als ik mijn fiets uit het rek haal, komt een nieuwe klant. ‘Ga maar weer naar huis’, zeg ik. ‘Er is een grote storing. Er rijdt tot zeker 9 uur niks.’ De man kijkt mij vreemd aan, zet zijn fiets weg en loopt naar de hal met wachtende mensen.