Serious request: hoe serieus is het doel?

dec 25
  •       12
  • 0

De actie Serious Request was dit jaar neergestreken in Leiden. De 3 hongerende DJ’s zaten 6 dagen in het Glazen huis op de Beestenmarkt van de stad waar ik studeerde. Een prachtige actie natuurlijk voor al die moeders die er alleen voor staan door oorlog. De opbrengst is meer dan verdiend. Toch lees ik kritische geluiden.

Constanteyn Roelofs stelt bijvoorbeeld in NRC Next dat ‘bierzuipen bij het glazen huis geen activisme is’. Hij ergert zich aan zijn mede korpsgenoten van studentenvereniging Minerva. Zij zouden elke dag van Serious Request een feestje maken. Het goede doel dient volgens Roelofs vooral als excuus. In zijn verhaal trekt hij een vergelijking met actievoerders op de pleinen in Caïro en Damascus.

De vergelijking gaat mank naar mijn oordeel. Omdat het ideaal wezenlijk verschilt. In Nederland draait het om het inzamelen van geld. In Caïro en Damascus draait het om vrijheid. De strijd voor de eigen vrijheid en eigen rechten. Dat staat in geen enkele verhouding met het inzamelen van geld voor een goed doel.

Dat neemt niet weg dat de actie Serious Request meer en meer verworden is tot een commercieel spektakel. In mijn ogen een veel ernstiger zaak. Het draait allang niet meer om het goede doel. Steden zien in de actie een marketingtool voor stadspromotie. De middenstand vaart er wel bij.

Bovendien vraag ik mij meer en meer af of de actie niet meer kost dan het opbrengt. De opbouw van het glazen huis, alle menskracht die in touw is en de grote hoeveelheid kosten die met de aandacht op de actie gepaard gaan. Het weegt bijna niet op tegen de opbrengst. Het is geen offer meer, maar een goedmakertje. Het echte offer zou zijn: een week geen radio. De opbrengst hoeft niet eens hoger uit te vallen, maar het raakt wel meer onze waarden.

12 thoughts on “Serious request: hoe serieus is het doel?

  1. Goed gesproken! Het is inderdaad een heel spektakel geworden, waarbij men een donatie doet om te kunnen zeggen: “Ik heb ook wat goeds gedaan.” Naderhand weet je niet precies waar het geld heen gaat. Mijn voorkeur gaat uit naar kleinschalige projecten waarbij alles doorzichtig is. Zo gaan mijn oude kleding naar de moeder van een vriendin, die ze zelf naar Roemenie brengt.

  2. Tja.
    Daar heb je een punt.
    Na het lezen van het boek ‘Wat is jouw excuus’ van Esther Jacobs maak ik mij geen illusies meer.

    Tijdens het lezen van haar boek http://estherjacobs.info/boeken/watisjouwexcuus/ (waarin zij oa uitgebreid over de actie Coins for Care schrijft, die zij is gestart) heb ik een paar keer met dikke tranen gezeten.
    Want wat gebeurt er veel onrecht in de zogenaamde ‘goede doelen’-wereld…
    Machtspelletjes en grote ego’s spelen in deze wereld een evenzo grote rol.
    Bah!

    Heel anders vind ik de (veelal plaatselijke) initiatieven waar Elja over schreef. Zij noemde een paar mooie voorbeelden.
    http://www.eljadaae.nl/category/marketing-voor-goede-doelen

  3. Zo lang mensen niet uit zichzelf geld storten voor een goed doel, zullen dit soort media spektakel acties helaas nodig zijn. Ik erger soms ook wel aan mensen die er iets teveel mee te koop lopen dat zij geld gegeven hebben, alleen maar voor de aandacht. Maar ik heb daar een oplossing voor gevonden: ik stort zelf ook, maar volg verder het hele programma niet 🙂
    Of het meer kost dan opbrengt, dat zou ik niet weten. Hopelijk blijft er een aardig bedrag over wat goed terechtkomt.

  4. Ik vind er niet zoveel van, van Serious Request. Ik luister nooit naar 3FM. Mij te schreeuwerig en te popiejopie. Het massale gedoe rondom het evenement verbaast me wel. Maar goed, ieder zijn ding, en het gaat oorspronkelijk om een goed doel.

    Jouw idee van een week geen radio spreekt me wel aan: Sluit die blabla-praatjesmakers een week lang op en verplicht ze tot absolute stilte. Dat zou pas mooi zijn!

  5. Bij ons in België is er een soortgelijk initiatief. Nou ja, of je er aan meedoet of niet moet ieder maar voor zichzelf uitmaken maar nu is het inderdaad wel zo dat dergelijke initiatieven meer geld ophalen dan diegenen waarover in de media met geen woord wordt over gerept. Kritisch stukje, mooi zo!

  6. Ik weet niet wat ik er van moet vinden.
    Al die “tegen” gedachten zijn bij mij ook langs gekomen,

    Toen ik die ooit een keer hardop bij een andere actie verwoordde, zei iemand tegen me: “en dan dus niks geven. Wat lost dat op?”

    Daar ben ik bescheidener van geworden.

    Ik lees op twitter mensen die een goed gevoel krijgen van zo’n actie. Zich verbonden voelen. Mag dat dan niet meer?

    Misschien bestaat dit soort herverdeling van geld bij de gratie van wat opgeklopt saamhorigheidsgevoel.

    Hoeeel zouden we geven als we dat helemaal alleen en in stilte doen?

  7. ik ben er van overtuigd dat er overal voors en tegens voor zijn
    ik weet dat een aantal mensen een week vrij hebben genomen om overal mee te helpen
    en dat het super gezellig en succesvol was,
    degene die zonodig op tv moeten intresseren me eigenlijk niet

Geef een reactie