Omlopen voor de Libelle zomerweek

Ik kon bij het hardlopen de verleiding niet weerstaan even langs de entree van de Libelle zomerweek te hollen. Een mix tussen nieuwsgierigheid en bewondering bracht me bij Almere strand. Mijn reguliere hardlooprondje loopt er normaal ook. Dit keer koos ik echter voor de dijk in plaats van het fietspad.

Het fietspad was in gebruik door de enorme slang aan vrouwen. Ze liepen in een slinger van het tijdelijke station Almere Strand naar de ingang. De trip van enkele honderden meters gaf mij een aardige indruk van de bezoekers. In de lange rij lopende mensen trof ik 1 man. Het riep bij mij de vraag op waarom alleen vrouwen naar de Libelle zomerweek gaan.

Ik heb ooit eens iemand onbedoeld beledigd door op te merken dat mannen die naar de huishoudbeurs gaan, watjes zijn. Dat gevoel bekroop mij ook bij het rennen langs deze onophoudelijke stroom vrouwen.

Vrijwel zonder uitzondering vrouw, maar wel in alle soorten en maten. Jong en oud, dik en dun, groot en klein. Wel viel me op dat de Libellevrouw echt niet meer de oma is die de hele dag sokken zit te breien voor haar kleinkinderen. De vrouw van de Libelle zomerweek is modern en hip.

Ze wordt zelfs een beetje baldadig als ze met zoveel zijn. Ik steelde zelf even de show toen een groepje dames mij nafloot. Als waren het een stelletje bouwvakkers die een jong meidje nafloten vanaf de steigers. Best stoer eigenlijk zeker toen een andere dame me nog nariep met ‘lekker kontje’.

Zou daar mijn fascinatie voor de Libelle zomerweek liggen?

Goed nieuws voor doven en slechthorenden

Heel goed nieuws voor doven en slechthorenden: de muziek bij concerten gaat wat zachter. De geluidsnorm wordt strenger bij concerten. Het heeft even geduurd, maar na lang bakkeleien zijn de festivals eindelijk overstag. Het resultaat de volumeknop gaat wat meer naar beneden en er komt zelfs voorlichting over gehoorbeschadigingen.

Bij het journaal irriteerde een opmerking van een vertegenwoordiger van concertopodia en festivals mij wel. Volgens hem zouden de nationale hoorstichting hun muziek als een gevaar hebben benaderd en niet als muziek. ‘Wij benaderen muziek als iets waar je van kunt genieten.’ Natuurlijk moet je van muziek kunnen genieten. Maar ik heb gemerkt bij concerten en festivals dat juist dat hoge aantal decibels voor mij het genieten erg verdrong. Zeker als ik last kreeg van mijn oren. Lees verder Goed nieuws voor doven en slechthorenden

Aalscholver verovert stad

Aalscholver aan de waterkant in Almere

De aalscholver ook wel zwartjan of sigaar met vleugels genoemd, verovert meer en meer de wateren in Almere. Was het een paar jaar terug nog een hoge uitzondering er eentje langs de waterkant te treffen. Het begint dit jaar schering en inslag te worden. De ene na de andere aalscholver zie ik zitten.

Vlogen ze vroeger nog op als je voorbij fietste, nu blijven ze gewoon zitten. Ze schromen zelfs niet om hun vleugels te spreiden om een aalscholver van de andere sexe te behagen. Of tenminste een poging hiertoe te doen. Ik heb het al diverse keren gezien. En het ziet er iedere keer weer heel indrukwekkend uit.

Vist de aalscholver de wateren leeg?

Lees verder Aalscholver verovert stad

Interval

Ze zaten in het gras. De benen langgerekt op het groen. Naast haar lag het jasje van het mantelpakje. Naast hem lag het colbertje van zijn pak. De stropdas af en de mouwen van zijn gestreepte overhemd opgerold.

Ze waren stil. Tussen hen in, iets onder hen, op het aflopende talud naar het water, stond een kartonnetje met de drinkbekers. In haar handen vouwde ze het papiertje open. Vlees, kaas en een broodje verschenen. Het papier in zijn handen knisperde ook open. Ook bij hem verscheen een bolletje met sesamzaad. De saus droop een stukje over de tomaat.

Ze zaten stil in het gras. In hun mooie kleren, klaar van het werk en even ontspannen voordat ze verder zouden rijden. Heerlijk aan de waterkant. Ik vroeg me af of het verloofden waren of collega’s. Het kon ook allebei. Het was alleen zo’n mooi moment. Hij nam een hap van het broodje, zij nam een hap.

25.000 hamburgers
Ik dacht aan de man in Amerika die al 25.000 hamburgers had gegeten. Lees verder Interval

@slijterijmeisje en meisjevandeslijterij.nl

Ik ken slijterijmeisje zolang als ik twitter. Voordat ik twitterde kende ik alleen het meisje van de slijterij van Herman Finkers. Slijterijmeisje is net zo leuk. Misschien nog wel leuker, want ze bestaat echt en reageert soms echt op je tweets. Slijterijmeisje is geweldig.

Twitteren en business
Voor mij bewijst slijterijmeisje dat twitteren heus een business kan zijn. Ze zet het social medium in voor haar slijterij De vuurtoren. Ze gebruikt twitter zoals je twitter moet gebruiken: ze praat met haar klanten. Op deze manier zoekt ze de juiste wijn uit, maar kan ze ook inspelen op behoeftes van klanten.

Met behulp van twitter heeft ze de zogenaamde blijde doos ontwikkeld met niet-alcoholische dranken voor zwangere vrouwen of vrouwen die net een kind hebben gebaard. Ze heeft het pakket ontwikkeld door twitter in te zetten als marktonderzoek. Ook geeft ze via twitter allerlei wijnadviezen. Het inspireert zeker om haar te volgen. En je hoeft dan niet eens van wijn te houden.

Omrijwijnen
Met behulp van twitter is ze meer en meer haar verspreidingsgebied gaan uitbreiden. Ze levert in heel Nederland en ook het Belgisch taalgebied kan een graantje meepikken. Slijterijmeisje woont dichter bij Gent en Antwerpen dan Rotterdam. Haar wijnhandel De vuurtoren is gevestigd in Breskens en dat ligt in Zeeuws-Vlaanderen. De echte liefhebber rijdt ervoor om. De twitteraar kruipt achter zijn scherm en praat met de gastvrouw via twitter. Lees verder @slijterijmeisje en meisjevandeslijterij.nl

Libelle zomerweek

Impressie van het einde van de eerste dag Libelle Zomerweek
Impressie van de eerste dag Libelle Zomerweek

Ik ben gek op de Libelle Zomerweek. Elk jaar kijk ik met bewondering naar het volle perron. De opbouw begint al weken voor het evenement, daarna overspoelen duizenden vrouwen het strand van Almere. Workshops in tenten en veel toiletpapier. Dat is wat trekt. Voor mij niet. Ik vraag mij altijd af wat zoveel mensen bezielt om met zovelen bij elkaar in een paar strandtenten te zitten. Ze komen weer voor de vijftiende keer naar het strand van Almere.

Lokale media willen doen geloven dat de opbouw slechts een kwestie van dagen is. Het strand is al meer dan 3 weken afgezet. Ik ren al die tijd langs schermen die elke vorm van uitzicht op het terrein ontnemen.

Leuk al die aandacht, maar wat zou het opleveren? De dames van de Libelle zomerweek stappen gewoon in de trein. Na een dag vol ontberingen in de tenten, gaan ze niet naar het centrum van Almere. Kortom, de zomerweek helpt alleen mee om Almere als naam op de kaart te zetten.

Al valt het met die naam ook tegen.

Lees verder Libelle zomerweek

Populieren en pluisjes

De populieren in Almere hangen vol met pluisjes

Als de bloesem uit de bomen is en de vogels hun nesten volop in bedrijf hebben, dan komen de pluisjes. Meestal breekt de periode pas eind mei aan. Maar nu dit jaar door de vroeg ingetreden warmte alles sneller draait, vallen ook de pluisjes eerder naar beneden.

Gisterenmorgen bij het hardlopen kreeg ik op het lange Van Wagtendonkpad het nodige aan pluisjes te verduren. Bij het hardlopen loop je het risico dat je de pluisjes inademt, met hoesten en benauwdheid tot gevolg. De zonneschijn zorgde ervoor dat de pluis loskomt van de populieren.

Kap populieren
De laatste jaren zijn veel populieren in Almere gekapt vanwege die pluisjes. De sneeuw in juni is niet geliefd in Almere. Zeker op warme dagen hoeft de zon er maar flink op te schijnen of de populierpluis ontbrandt. Met alle gevaren van dien. Daarnaast leveren de pluisjes veel overlast op. Er ligt niet her en der een pluisje, maar de hele tuin ligt er vol mee. Ook je huis kan er binnen bezaaid liggen met pluis. Daarom is de gemeente Almere een aantal jaar terug de strijd aangegaan tegen de pluis door de populieren te kappen.

Vooral langs de weg verzamelt het pluis van de populieren zich

Lees verder Populieren en pluisjes

De schreeuw om Ajax

Met een bundeltje boeken verliet ik de bibliotheek. Ik hoorde in de verte gejoel komen vanaf de markt. Het lawaai kon ik niet plaatsen. Eigenlijk hoorde ik het niet eens. Ik pakte mijn fiets, die tegen een boom stond en liet de boeken in de fietstas glijden. Over het Stadhuisplein liep een man. Onderwijl at hij zijn hamburger op.

Opeens klonk er boven mij geschreeuw. Met vloeken erbij. Ik keek omhoog. Een man hing uit het raam van 1 van de appartementen boven de bibliotheek. Ik vroeg mij af wat hij ging doen. Hij bulderde nog iets onverstaanbaars en liet zijn grote lijf nog wat verder voorover hangen.

Die laat zich naar beneden storten, dacht ik. Lees verder De schreeuw om Ajax

Nieuwe Brooks

De nieuwe Brooks Adrenaline GTS 11

Als ik iets uitstel, dan is het de aanschaf van nieuwe hardloopschoenen. Gewoon omdat ik enorm gehecht ben aan de ver ingesleten schoenen. Bovendien vind ik onzinnig dure schoeisels. Je loopt er maar een paar uur per week op, maar het kost snel een euro of 150.

Vorige week ging ik overstag. Ik merkte dat mijn knieën zeer gingen doen bij het lopen. Ook voelde ik dat de stabiliteit uit mijn voet verdween. Genoeg reden om nieuwe schoenen te doen. Het mailtje van Run2Day waarin een feestje beloofd werd bij het 10-jarig bestaan, was voor mij genoeg reden om naar mijn eigen hardloopwinkel in de Klokkeluiderstraat te gaan.

Brooks, Brooks en nog eens Brooks
Al sinds mijn eerste bezoek in augustus 2006 verlaat ik de winkel met Brooks, de Brooks Adrenaline om precies te zijn. Zo heb ik in de loop van de jaren een Brook Adrenaline GTS 6, 2 keer een Adrenaline GTS 7 en als laatste een 9 versleten. De laatste was mij erg tegengevallen. Ik kreeg de indruk dat de schoen teveel corrigeerde. Het duurde maanden voordat ik een beetje gewend was aan de Brooks Adrenaline GTS 9.

3 generaties Brooks Adrenaline GTS. Onder: 2 keer de 7 en 1 keer de 9. Bovenop de nieuwe Adrenaline GTS 11. Voor mijn oude 6 verwijs ik naar de vuilstort.

Lees verder Nieuwe Brooks

Moos

‘Hoe is het eigenlijk met Moos?’ vraag ik terwijl ik een hap neem van mijn boterham met hagelslag. ‘Volgens mij leeft hij ook niet meer. Het ging heel slecht met hem, de laatste keer dat ik hem zag.’ ‘Hij heeft een beroerte gehad en mag nu niet meer buiten komen’, vertelt Inge. ‘Soms zetten ze de hele tuin voor hem af en dan mag hij even naar buiten. Dan rent hij als een idioot rondjes.’

Moos is de stoerste en de liefste kater van de buurt. Ik zag hem een paar maanden terug. Hij liep moeizaam, leek steeds om te vallen en strompelde zo zigzaggend over de parkeerplaats. Dat gaat niet goed met hem. Die gaat dood, dacht ik. Maar ik had haast. Het was ochtend en ik moest mijn trein halen.

Ik kon nog net zien dat hij het gat in de schutting van zijn huis nog haalde. Een beroerte dus. Dat had ik gezien. Ik voel me schuldig dat ik het dier niet te hulp was gekomen. Maar wat had ik kunnen doen? Nu mocht hij niet meer buiten komen, vertelt Inge. Hij takelt langzaam maar zeker af. Maar daar is hij ook 17 jaar voor. Lees verder Moos