Overgeven

image

Het gebeurde in het holst van de nacht. Ik werd wakker en voelde een opgeblazen maag. Het deed pijn, maar ik voelde het niet goed genoeg. Ik sliep nog half en probeerde mijn lichaam weer in het gareel te krijgen. Het lukte niet.

Ik was misselijk, dat merkte ik wel toen ik naar het toilet liep. Daarna probeerde ik weer te gaan slapen. Het lukte niet. Ik bleef wakker en voelde hoe de omgeving rond mijn borstkas protesteerde. Als ik maar niet hoef te kotsen, dacht ik. Ik heb een hekel aan kotsen.

De poging om beneden te gaan zitten hielp weinig. Het slok water dat ik had opgedronken, klotste in mijn maag en maakte mij nog misselijker. Dan verheugde ik me stiekem op het moment dat het eruit zou komen. Dan was ik er vanaf. Ik proefde wel de zure smaak in mijn mond. Dat zou gaan gebeuren.

Het moment kwam er. Ik kon nauwelijks blijven staan, moest even van de inspanning op de rand van het bad gaan zitten. Het was vies. Ik hoopte dat het snel zou stoppen. Maar er komt altijd meer uit dan je denkt.

Opgelucht dutte ik wat later weer in. Wel proefde mijn mond heel zuur. Het leek of er nog wat achter de huig was blijven steken. Toch belette het mij niet om lichtjes in slaap te vallen. Tot ik wakker werd van rochelende geluiden in de kamer naast mij. Ik vloog uit bed, greep een emmer en wist op tijd de boel op te vangen.

Een opluchting na de opluchting.

De afbraak van de Libelle zomerweek

De afbraak van de Libelle zomerweek nadert zijn einde

Achter de witte schotten klinkt het geluid van heen en weer rijdende shovels en vorkheftrucks. Je hoort het sjezen over het zand. De bandensporen die de wagens erin achterlaten. Daarachter klinkt de hamerslag. Ritmisch slaat een vakman op iets om het los te krijgen. Iets valt naar beneden met een plof op het strand van Almere.

Een week geleden vierden duizenden vrouwen en abonnees van de Libelle hier de zomer. In workshops genoten ze van het mooie weer en van elkaars wijsheden. Mannen blijven hier zoveel mogelijk weg. Gevaarlijk, dit bolwerk van emancipatie en meligheid. Als jij niks van mijn voetbal vindt, vind ik niks van je zomerweek. Met die afspraak verlieten ze waarschijnlijk het huis.

Nu rijden de wagens af en aan over het zand. Ik hoor de wind zand in de tijdelijke huisvestingen blazen. De vlonders die als vloer dienden en de naaldhakken uit het zand moesten houden, liggen nu vol met zand. Ook waaien de tenten steeds open. Zelfs het schot dat mij uit het zicht van al dat werk moet houden, beweegt heen en weer op de wind.

Wekenlang bouwen ze hier het tentenkamp voor de vrouwen op. Wekenlang doen ze over de afbraak. En dat allemaal voor die ruim 82.000 bezoekers die als een tornado een week lang over het Almeerse strand razen. Ik ren alleen, maar hoor nog de bouwvakkersfluit in mijn oren. De opmerking over mijn kontje. Stiekem maakt een soort van heimwee zich van mij meester.

De rest van het strand is uitgestorven. Geen hond waagt zich nog aan een duik in het water. De blauwalg is heer en meester.

Droge regen

Op droge regen kan de fuchsia niet opbloeien

De regen viel met flinke hoeveelheden gistermiddag op het feestje van mijn zus en haar vriend. Ze vierden allebei hun verjaardag. De locatie van het feestje was het prachtige huis van mijn zwagers’ ouders in Hollandscheveld (Drenthe).

Het idee van het buitenfeestje, compleet met Hollandse patatkraam viel een beetje in het water. De regen aan het einde van de middag zorgde ervoor dat je alleen onder de veranda en een groot gespannen blauw zeil kon staan. Af en toe moesten de diepe plassen in het zeil omhoog geduwd worden. Zo verkwamen we dat iemand een nat pak zou oplopen als de plassen water ongeregisseerd naar beneden zou komen zeilen van het zeil.

Ik dacht terug aan een huwelijksfeest van mijn oom en tante. Het was net zo koud. Vingers verkleumden en we zouden oud-Hollandse spelletjes gaan doen. De zitting van de stoelen voelde koud aan. Zo koud dat mijn ooms moeder voortdurend naar de wc ging in het verderop gelegen huis. Het was een reactie geworden. Zodra ze ging zitten op de koude stoel, stond ze gelijk weer op om naar het toilet te gaan. We hebben haar die middag nauwelijks gezien.

Vlekken en opgeschoten jongens
De terugreis eveneens veel regen onderweg. Moeilijk zicht door de ruitenwissers die door hun lage aanschafprijs alleen maar krang in de houders konden. Ze lieten een spoor van strepen achter die de achterlichtjes van voorgangers uitrekte tot vlekken. Ook achtervolgde ons een groepje opgeschoten jongens in een Renault Twingo. Ze reden tot enkele meters van onze auto en kleefden zo bijna 50 kilometer lang achter ons aan.

Droge regen in Almere
Bij thuiskomst wachtte ons een grote verrassing: een droge straat. Geen druppel regen leek hier in Almere te zijn gevallen. Geen blad aan de boom vertoonde druppels. Ook de plantenbak in de voortuin toonde een plant in droge aarde. Als bewijs hing het blad van de vorige week geplante fuchsia net als de bloemetjes normaal horen te hangen. De regen in Almere was beperkt gebleven tot droge regen.

Symposium rond de koloniale kranten

Acteur Tom Hoffman spreekt over zijn liefde voor de Max Havelaar

Kranten, krantjes, het papier dat ritselend door de vingers gaat. Ik ben er gek op. Daarom was ik zo enthousiast toen Gerard Termorshuizen 10 jaar geleden met het eerste deel krantengeschiedenis van Nederlands-Indië kwam. Ik heb destijds zelfs de informatie van het kakelverse boek in mijn scriptie over Junghuhns Terugreis verwerkt.

Als ik Gerard sprak vroeg ik altijd even naar het tweede deel, dat de periode 1905-1942 moest gaan beslaan. Altijd noemde hij als jaar 2011. En hij heeft woord gehouden. Een kleine 2 maanden geleden viel bij mij de uitnodiging in de bus voor de boekpresentatie. Bovendien was er een heel symposium aan dit onderwerp gekoppeld.

Albert Einstein
Gisteren was het moment er. In de historische collegezaal van het Kamerlingh Omnes gebouw waar ondermeer Albert Einstein college gaf, waren zo’n 150 geïnteresseerden gekomen. Ze kwamen om zich te laten bijpraten over het onderwerp amusement in de koloniale pers.

Een mooi onderwerp, zo bleek, waar niet alleen Indië-gasten Gerard Termorshuizen en Peter van Zonneveld spraken. Ze werden aangevuld met bijdrages van Michiel van Kempen en Wim Rutgers. Naast hen de kenners van allerlei koloniale pers, René Vos, Harry Poeze, Huub de  Jonge, Olf Praamstra en Angelie Sens.

Het symposium rond de koloniale pers was in de historische collegezaal (links) van het Kamerlingh Omnes gebouw in Leiden

Een zeer gevarieerd programma dat ook werd opgeluisterd met een ontroerende bijdrage van acteur Tom Hoffman. Hij vertelde over zijn Indische roots en het lezen van de Max Havelaar. Hierbij kreeg Termorshuizen een heldenrol toegedicht. En zo ken ik Termorshuizen ook. Het is een vreemde snuiter, maar wel een leuke vreemde snuiter.

Termorshuizen is gedreven en wordt gestuurd door veel passie en ambitie. Hij zoekt hierbij naar het verhaal achter het verhaal. Of het nu  Multatuli of een krantenschrijver is, er schuilt een werkelijkheid achter. En die werkelijkheid is de voedingsbodem voor het verhaal van Termorshuizen.

Niet verliezen in details
Wat ik heel knap vind, is dat hij de lijn vasthoudt en zich niet verliest in details. Dat kwam ook terug bij het symposium. Gerard genoot van de bijdrages en slurpte de verhalen en lezingen helemaal op. Het enthousiasme waarmee hij zijn onderwerp onder het voetlicht bracht, zorgde ervoor dat veel deelnemers het boek na afloop kochten. Het lintje dat hij als kers op de appelmoes kreeg, is dan ook zeer verdiend.

De cover van Realisten en reactionairen. Een geschiedenis van de indisch-nederlandse pers 1905-1942

Realisten en reactionairen
Dit boek misstaat niet in de boekenkast van de krantenliefhebber en de liefhebber van Nederlands-indië. Laat ik dat nou allebei zijn. Het symposium heeft veel enthousiasme bij me losgemaakt rond het nieuwe deel van Gerard Termorshuizen met medewerking van Anneke Scholte: Realisten en reactionairen, Een geschiedenis van de Indisch-Nederlandse pers, 1905-1942.

Tegeltjeswijsheden

Krantenadvertenties met 'tegeltjeswijsheden'

Delftsblauwe tegels met de bijbehorende tegeltjeswijsheden. Het lijkt de klok te slaan in krantenadvertentieland. In 1 gratis ochtendkrant trof ik 2 keer een reclame-uiting met blauwe tegeltjes aan. Op de tegeltjes staan in oubollige letters wijsheden geschreven. Het past in de nostalgie van Boer zoekt vrouw en de ideologie van een Nederland vrij van islam.

Maxima Delftsblauw
Zeker, het was de verjaardag van Maxima, dus een beetje grappen met Delftsblauw moet kunnen. Tegelijkertijd roept het voor mij een gruwel op. Het verlangen naar weleer, de ogen dicht doen en vroeger verheerlijken tot een paradijs. Ze vergeten dat die geschiedenis evenmin bestaat. Net zomin als de multiculti-gedachte waar de PVV zo tegen ten strijde trekt.

Misschien is dat wel de grootste tegelwijsheid: geschiedenis is altijd een interpretatie van het verleden. En de geschiedenis die je vertelt is heel vaak de geschiedenis die je zou willen vertellen. In de intolerante houding tegen buitenlanders, spreekt een houding die Nederlanders al eeuwen gebruiken. Ver weg of dicht bij huis.

Hoe de kleintjes te water raken

De kleintjes dobberen in het water

Hoe zelfs de tas te water kan raken van de kruidenier die op de kleintjes let. Mooi weer levert soms ook treurigheid op. Op de grens van wonen en winkelen vertoeven nu eenmaal graag mensen die ook een pilsje lusten. Het bruggetje tussen Stedenwijk-Noord en het centrum is zo’n plaats.

Dan raken plastic tasjes te water. De lege bierblikjes dobberen ook tevreden op de kleine golfjes van het water. Hier zoekt de treurigheid een plaatsje onder de treurwilgen die langs het water staan. Een gil klinkt over het water. Een maat roept een andere maat.

Drinken met maten
Ik moet even denken aan Dirk van Van Kooten en De Bie. Hij begreep niet wat de overheid bedoelde met ‘drink met mate’. ‘Ik drink altijd met maten’, zei hij. Buik naar voren, rug naar achter en het flesje pils in de hand. Het flesje bier is een halve liter blikje van de Euroshopper geworden. Soms weet een glimmend blikje van de Lidl het water te halen. Maar dan houdt het wel zo’n beetje op. De maten zijn altijd gebleven.

dagboekspoorwegen.nl is dagboek van forens

NS locomotief 1715 klaar voor vertrek vanaf Amsterdam Zuid

Wat was er eerder: de trein of de forens? De trein en de forens lijken nog het meest op een stel met een knipperlichtrelatie. Ze kunnen niet met elkaar maar ook niet zonder elkaar. Hoe prachtig vond ik het om de website dagboekspoorwegen.nl te vinden.

Op deze website schrijft forens Ronald Schilp zijn dagelijkse bevindingen op van het treinritje dat ik ook dagelijks maak. Hij stapt weliswaar op in Almere Muziekwijk, maar de situatie verschilt niet zoveel van de mijne.

Ik leerde de website al kennen nog voordat ik zelf dagelijks tot Amsterdam Zuid reed. Ik mocht nog een eindje doorrijden naar Den Haag. De frustratie verschilde niet minder. Vertraagde treinen, treinen die niet reden. Alles wat ik meemaak, maakt hij ook mee. En de frustratie om bevroren wissels, falende NS-bestuurders en uitgevallen treinen.

Het forenzen tussen Almere en Amsterdam is een heus avontuur en dat laat Ronald als geen ander zien. Bovendien geeft hij meer informatie, komt met voorstellen en volgt al het nieuws rond NS en Prorail op de voet. Waar ik slechts incidenteel een ergernis opteken, weet hij dagelijks een verhaal op te dissen over de situatie op het spoor.

Schilp doet dit eerlijk en kritisch. NS en Prorail zijn niet altijd fout en goede initiatieven krijgen de beloning die ze verdienen. Dat ze zo dun bezaaid zijn in de berichten, heeft een eenvoudige verklaring: positief nieuws rond de NS is er gewoon heel weinig. Te weinig, maar dat hoeft dagboekspoorwegen.nl niet te bewijzen. Hiervoor zijn NS en Prorail verantwoordelijk. En de minister natuurlijk.

 

Blogrecensie van deze blog op #blogpraat

Waar begint een blog?

Mijn blog was gisteravond samen met de blog lisanneleeft.nl onderwerp van de tweetchat #blogpraat. Gelukkig hoefde ik niet als allereerste. Maar toen om 20.30 uur precies mijn blog hendrik-jandewit.nl in de tweetchat binnenrolde, werd ik best zenuwachtig. Normaal tik ik altijd razendsnel, maar nu ging het een stuk trager.

De opmerkingen:

  • veel verschillende onderwerpen;
  • geen duidelijke doelgroep;
  • geen lijn in onderwerpen;
  • geen duidelijke keuze in onderwerp;
  • prettige schrijfstijl;
  • lage ranking;
  • leuke verwijzing naar vrouw in over mij;
  • ene blog wel lees verder andere niet.

De tips die vrijwel meteen uit de opmerkingen voortvloeiden waren zeker de moeite waard:

  • voeg een korte introductie van jezelf rechts bovenin;
  • zoek een ander wordpress thema: iemand tips?
  • categoriseer je blog in verschillende onderwerpen;
  • meer foto’s bijvoorbeeld wat je om je heen ziet als je blogt (computer, kop koffie);
  • voeg de lees meer toe aan blogs die verderop staan, maar publiceer eerste helemaal;
  • ik mag zelf wel wat meer in de picture.

Tips waar je iets mee kunt en die ik de komende dagen/weken zeker zal gaan inzetten voor mijn blog.

Dank aan alle #blogpraat-ers!

Lees het transcript na via tweetreports.com of kijk op blogpraat.com voor de .pdf

Blog hendrik-jandewit.nl onderwerp #blogpraat

Deze blog is vanavond onderwerp voor de #blogpraat. Vorige week maandagavond kwam bij de tweetchat #blogpraat het idee naar voren om elkaars blogs te recenseren. Samen met de blog lisanneleeft van @lisanneleeft is mijn blog hendrik-jandewit.nl het onderwerp voor de twitchat. We zijn de eerste bloggers die onze blog openstellen voor deze bespreking.

Iedereen die twittert kan reageren tussen 20.00 en 21.00 uur. Neem een kijkje op deze blog. Je kunt dingen opmerken over onderwerpen en vormgeving van deze blog. Ik zie erg uit naar de blogchat. Immers, opbouwende kritiek kan nooit kwaad. Zeker ook niet omdat ik regelmatig worstel met mijn blog. Ik vraag me dan af of iedereen op dit soort artikelen zit te wachten.

Voor de liefhebber een stukje historie: ik blog al sinds november 2006. Ik ben eerst voorzichtig begonnen met bloggen via mijn hyves-account. De eerste hyves-blog heet ‘Hyves en schilderen‘. Korte tijd later startte ik met bloggen via hendrik-jandewit.blogspot.com. In eerste instantie wilde ik de persoonlijke berichten op mijn hyves-blog plaatsen. De blogspot-blog zou ik dan meer richten op lezen en schrijven.

Langzaam vloeiden de kanalen in elkaar over en loopt de tekst van hendrik-jandewit.nl via een rss-feed binnen op mijn hyves-account. Daardoor zijn de doelgroepen vertroebeld en keren de beide onderwerpen door elkaar heen gehutseld terug op deze plek. Leuk om te lezen, maar misschien wel teveel alles waardoor bezoekers de weg kwijtraken.

Kortom, tips en opmerkingen zijn meer dan welkom. Schroom dus niet mee te doen aan de tweetchat via de hashtag #blogpraat. Tips in de opmerkingen hieronder mag natuurlijk ook.

Koolmees en pimpelmees vliegen uit

Jonge pimpelmees die elk moment kan uitvliegen

De koolmezen in ons nestkastje en de pimpelmezen in het kastje van de buurman, piepten de afgelopen week dat het een lieve lust was. Ze riepen naar hun ouders voor extra eten. Het piepen hoorden wij bij het krieken van de dag en het hield pas op als het helemaal donker was geworden. Het kon niet meer lang duren voordat ze zouden uitvliegen.

Ik wachtte met spanning op het moment dat ze de vleugels voor het eerst zouden uitslaan. Het staat ergens wel symbool voor het kind dat zijn ouderlijk huis verlaat. De boze buitenwereld wacht op ze en overal loert het gevaar. Ik voelde het als ouder als geen ander. Je kind is oud genoeg om de vleugels uit te slaan. Maar is tegelijkertijd nog heel erg op de ouders aangewezen.

Vooral de pimpelmezen leken elk moment uit te gaan vliegen. Maar toen ik gisterochtend buiten kwam hoorde ik de koolmezen uit ons nestkastje niet meer piepen. Zij waren al uitgevlogen. Ik had ze die ochtend in bed nog horen piepen. Ze waren uitgevlogen. Lees verder Koolmees en pimpelmees vliegen uit