Voor schut in de steeg

Ze liep het hoekje om, het steegje in. De telefoon hield ze tegen haar oor gedrukt. De harde wind zou ongetwijfeld de hoorn in blazen. Zo hard dat ze het zelfs weer zou terughoren . Zo gaat dat altijd met mobieltjes in de wind. Haar stem galmde door het steegje. ‘Waarom?’ vroeg ze hoorn in.

In de kinderwagen die voor haar stilstond, lag een baby. Het bonte mutsje dat het kleine wicht op haar hoofd had, gaf het gezichtje net voldoende ruimte om te kunnen ademen. Iets achter de armsteunen van de kinderwagen was het blonde koppie van nog een kind te zien.

Ballonnen

‘Waarom?’ herhaalde de jonge moeder. Het blonde koppie bewoog heen en weer. ‘Ik zet je toch niet voor schut?’ Aan de kinderwagen bengelden 2 ballonnen. Vreemd genoeg blies de wind ze uit elkaar. De gele werd tegen de zijmuur van de steeg gedrukt en de groene ballon fladderde de andere kant op. ‘Ik zet je helemaal niet voor schut’, herhaalde ze. ‘Dat snap je toch wel?’

Het gesprek zat vast, zoveel was te horen. De wind nam nu regendruppels mee en op mijn bril ontstonden watervlekjes. Ik kon nog net zien hoe de groene ballon omsloeg in de richting van de baby. ‘Ach jij’, gilde ze de steeg in.

Werk in uitvoering

De Amaliastraat wordt omhelsd door hoge huizen. Boven sommige ingangsportalen van de statige huizen hangen vlaggenstokken om de nationale kleuren aan op te hangen als dat nodig is.

Een oudere heer heeft de hoge ramen opengezet. Ze slaan naar binnen en hij tuurt in de richting waar de weg opengebroken is. Naast de zandmassa in het midden, staan tussen de bomen, hoge stapels steentjes. De oude steentjes zijn vorige week al uit de straat gehaald. Een nieuwe laag zand wordt op de oude gesjoveld.

De opengebroken Amaliastraat

De ochtendzon kleurt alles wat inniger en ook wel knusser. De man kijkt nog eens aandachtig naar de werklui aan het begin van de straat. Hij zucht zichtbaar. Vandaag niet bereikbaar. Werk in uitvoering. De ramen gaan dicht, het gordijn sluit.

Richtingwijzer

De alarmlichten knipperden terwijl het busje over het fietspad reed. De wagen sloeg af, de stoep op en stopte links van het verkeerslicht. Het licht sprong net op rood. De fietsers die zich achter het traag rijdende busje hadden samengeklit, stopten en keken geërgerd in de richting van de chauffeur die net uitstapte.

De aanhanger achter het busje lag boordevol met allerlei plaatjes, het leken wel fors uitgevallen tegels, die van elkaar gescheiden werden door stukken karton. Ik keek nog eens goed en zag dat het van die richtingborden waren voor fietstochten. De groene pijlen en fietsen toonden mij de bekende bordjes van dichtbij.

Oppakken en meenemen

Sterker nog als ik het zou willen, dan kon ik ze gewoon pakken en meenemen. Even greep de gedachte een bordje uit de enorne verzameling die keurig op volgorde op de platte laadkar lag uitgestald. Makkelijk te grijpen en overzichtelijk. Ik zag de fietsers al die de verkeerde richting reden, gefopt door het ontbreken van het essentiële bord op de essentiële plek. Ik liet de rij voor wat ze was.

De man in het busje was alleen. Hij zou er zeker de hele dag nog over doen om die enorme rij borden. Zeker 200 van die borden lagen op de aanhanger. Eentje voor de heenweg en eentje voor de terugweg. Waar zou de reis naar toe gaan, vroeg ik mij af. De man trok een bord uit de stapel en liep naar de paal waar al een fietstocht hing. Deze zou eronder een plekje krijgen. Aan het eind van de dag zou Den Haag een fietstochtje rijker zijn. En de man een oplegger vol met fietsrouteborden armer.

denieuwebibliotheek van Almere

denieuwebibliotheek staat in grote kleine letters op het glas bij de ingang. De woorden ‘de’ en ‘bibliotheek’ zijn vetgedrukt, nieuwe staat er als een onwennig woordje tussen. Het accent valt op ‘nieuw’ boven de ingang. En het is ook nieuw, zeker als je het vergelijkt met de oude bibliotheek, een kleine 100 meter verderop, aan de andere kant van het stadhuis. Vandaag ben ik maar eens naar binnengegaan om mijn boeken terug te brengen en natuurlijk om eens goed rond te kijken. Ik was vorig jaar al eens op ‘De dag van de bouw’ binnen geweest en was diep onder de indruk geweest.

Spruitjeslucht
Heerste in de oude Openbare Bibliotheek nog het gevoel om de wereld te verbeteren, compleet met spruitjeslucht, de nieuwe bibliotheek deint mee op de nieuwe tijd. Met nieuwe media. Het oog reikt verder dan boeken, maar drukt zich uit in media en communicatie.

denieuwebibliotheek van Almere

De nieuwe bibliotheek ligt tussen het nieuwe stadshart en de oude stad. Oud is natuurlijk een relatief begrip in Almere, het staat er zo’n 30 jaar. Het stadhuis is zelfs van jongere datum. Als je met de rug naar de nieuwe bibliotheek staat, dan zie je rechts het stadhuis, voor je de McDonald’s en de straat naar het station, de stationsstraat. De rug staat naar het stadshart toe, waardoor de modernste gebouwen aan het oog onttrokken worden.

Fietsenstalling

Het eerste probleem dient zich aan op een plek waar geen auto’s mogen staan, want het hele Stadhuisplein is verboden voor auto’s. Voor de bibliotheek staat het nu vol met fietsen. Het geeft de nieuwe bibliotheek een rommelig aanzien. Zeker als je weet dat nog geen 50 meter verderop, in het pand van de bibliotheek, een fietsenstalling zit.

Veel fietsen bij de ingang

De ingang van de fietsenstalling 50 meter verderop

Binnenkomst

De binnenkomst heeft nog niet direct iets van een overweldigende ervaring. Je staat recht voor een roltrap, geen grootste ontvangsthal, maar een dubbele roltrap en links een lift. De lift is van binnen volledig verstaald waardoor het een spiegel lijkt, maar je ziet jezelf er niet in.

Veel roltrappen in de bibliotheek

De hoogteverschillen worden in de hele bibliotheek voornamelijk overwonnen met roltrappen. Het geeft denieuwebibliotheek wel het idee van een groot warenhuis. In het warenhuis verplaatst de lopende band het shoppende publiek ook van verdieping naar verdieping. Sterker nog het lijkt daar vaak om de roltrappen te gaan die de indruk moeten wekken dat boven nog meer te halen valt. In de Almeerse bibliotheek is boven zeker meer te halen, maar daarvoor hoeven of die roltrappen nog niet zo duidelijk in beeld te zijn

Hal

De echte ervaring komt pas als je de roltrap bent opgegaan. Een grote hal met een plek om je boeken in te leveren en een enorme informatiebalie. Het vormt een schril contrast met de oude bibliotheek, waar de uitleenbalie zo’n beetje was weggedrukt. Hier heerst licht en ruimte. Verder wordt je overspoeld door lichte boekenkasten en betreed je de tempel der wijsheid zonder het gevoel te krijgen dat je een elitaire wereld binnenstapt. Zelfs iemand die niet van boeken houdt, voelt zich hier gelijk thuis. Dat gevoel kreeg ik tenminste als boekenliefhebber bij het betreden van de hal.

Inleveren

Het inleverproces is volledig geautomatiseerd. De oude inlevergleuven bij de ingang, zijn vervangen door moderne apparaten die de boeken stuk voor stuk slikken, waarna een poortje het afsluit. De titel van het ingeleverde boek verschijnt in beeld en als alles ingeleverd is, kun je de ingeleverde boeken op een overzichtelijk lijstje uitgeprint krijgen.

De nieuwe inleverbalie is volledig geautomatiseerd

Apparatuur waar veel bezoekers nog aan moeten wennen, maar gelukkig liep een medewerker van de nieuwe bibliotheek in een nieuwe outfit rond. Ze bood waar nodig hulp en bijstand. Ik heb niet veel ervaring met geautmatiseerde inleversystemen, maar ik kan mij voorstellen dat een dergelijk systeem snel ontregeld kan zijn. Zeker voor het komend halfjaar is het denk wel nodig dat hulp in de buurt is.

Ruim opgesteld

Blonk de oude bieb uit in onoverzichtelijkheid, dat is in deze nieuwe bibliotheek ruimschoots goedgemaakt. De boeken staan ruim opgesteld in overzichtelijke schappen en kasten. De indeling is thematisch, iets wat ook al bij de vorige bibliotheek het geval was, maar hier komt het veel natuurlijker over doordat er veel ruimte is geschapen. En licht.

Veel licht in denieuwebibliotheek

De eigentijdse uitstraling van het gebouw maakt niet dat het ongezellig is. Juist tussen de grote rijen zijn lees- en zithoekjes geschapen. In mollige kronkelvormen breken ze de breedte van het gebouw en zorgen ze voor de nodige rust. Lezen is vooral lekker rustig ergens kunnen zitten. Dat kan hier. Niet op de grond voor een boekenkast, zoals ik gewend ben te doen, maar heerlijk op een bankje. O
mgeven door gezellige lampjes en wat minder verlichte plekjes.

Ruimtegebrek

De eigentijdse boekenkasten herbergen wel enkele flinke nadelen. Zo is een tijdschrift niet op een fatsoenlijke manier in of uit de kast te halen. Een ernstig gebrek en het lijkt of de ontwerper van de kast zich wel erg strikt aan de hoogte van een tijdschrift heeft gehouden. Een tijdschrift heeft namelijk ook wat ruimte onder en boven nodig om hem goed in een schap te kunnen leggen.


Bekijk het filmpje om een praktijkvoorbeeld te zien

Een vreemd idee dat hier zo krap met de ruimte is omgespongen, terwijl alles zo’n ruimtelijke indruk maakt. Ook viel mij op dat de afstand tussen de boekenplanken ook tamelijk krap berekend is. Misschien is dat de reden dat zoveel boeken liggen in plaats van staan. Het maakt misschien een knusse indruk en breekt de grote boekenkasten wat, maar het komt de overzichtelijkheid niet ten goede.

Automatisch lenen

Ook lijkt bij de ingang de mogelijkheid om je boek geautomatiseerd te lenen erg beperkt. Er staat slechts één uitleenapparaat. Een beetje weinig en een schril contrast met de enorm brede servicebalie die erachter staat. Een probleem die met een apparaat of 4 erbij snel verholpen kan worden. Overigens staan binnen de bibliotheek die een enorme oppervlakte heeft diverse uitleenapparaten verspreid. Zo trof ik aan het einde van de eerste verdieping, die geleidelijk via trapvelden omhoog gaat, bij de kinderboeken ook een uitleencomputer aan. Ook hier is het misschien een kwestie van gewenning.

Een rij voor de enige uitleencomputer in de hal



Flexibel ingericht?
Kortom, een bibliotheek die heel goed bij Almere past. Een bibliotheek waar geen spruitjeslucht maar service heerst. Overzichtelijkheid, licht en ruimte zijn hier de kernwoorden. Het pand straalt ook moderniteit uit en demonstreert dat het bij deze tijd hoort. Het is wel de vraag of dit enorme gebouw snel kan meegaan op nieuwe informatiegolven die bij deze tijd horen.

denieuwebibliotheek van opzij in de richting van het station

De inrichting is namelijk sterk gericht op boeken en het kan best zijn dat over een jaar of 10 boeken veel minder ruimte vragen dan nu. Als het e-book een succes wordt, dan zullen voor de enorme rijstvelden waar nu nog boeken op staan, andere oplossingen bedacht moeten worden. Of zo’n volledig ingericht gebouw daar goed op inspeelt, betwijfel ik.

Maar wie dan leeft, wie dan zorgt. Almere heeft een bibliotheek die terecht de naam denieuwebibliotheek draagt. Daar mogen we best een beetje trots op zijn.

Update

Mijn 2e bezoek aan de nieuwe bibliotheek vervulde mij met een heus voorjaarsgevoel. Wat een prachtig uitzicht heb je op de 4e verdieping.

Lees mijn blog over de nieuwe bibliotheek van Almere en het voorjaar »

5 tips hoe je de zomertijd overleeft

Het is nogal zwaar die zomertijd. De zomertijd is ingesteld voor energiebesparingen, maar dat lijkt weinig effect te hebben. Toch gaat elk jaar die klok netjes een uurtje vooruit in de laatste nacht van zaterdag op zondag van maart. Dat terwijl zo verschrikkelijk veel mensen een tijdje van de leg zijn. Hier 5 tips van een ex-nachtportier om zo snel mogelijk weer in het gareel te komen.


1. Sta op tijd op
Het zal misschien niet lukken om op tijd de slaap te vatten, sta in elk geval wel op tijd op. Het lukt namelijk nooit als je stiekem op de oude tijd blijft opstaan. Veel mensen maken ook geen gebruik van die vrije zondag om goed in het nieuwe ritme te komen. Ze slapen dan uit. Het stomste wat je kunt doen

2. Eet op de ‘nieuwe tijd’

Het bioritme komt snel weer in het juiste patroon als je op tijd eet. Let erop dat je de nieuwe eettijden aanhoudt. Vertrouw niet op je maag, want die leeft nog lekker in de wintertijd, maar leef een tijdje op de klok.

3. Let op met koffie en alcohol

Koffie en alcohol zorgen ervoor dat het ritme enigszins verstoord wordt. Let de eerste dagen even goed op wat je drinkt en hoeveel. Misschien helpt het om ze een paar dagen te laten staan.

4. Zet de klok al op zaterdag een uur vooruit

Het kan helpen de nieuwe tijd al een dag eerder in te stellen op de klokken in huis. Zo kun je aan de nieuwe tijd wennen en pak je een dag zomertijd extra, zodat je er op het werk wat minder last van hebt.

5. Gebruik de bekende slaaptrucs om op tijd de slaap te vatten

Een ommetje voor het slapen gaan, een glas warme melk of een goed boek. Heel veel helpt om de slaap wat eerder te vatten. Ook kan het goed zijn op de dag zelf een flinke activiteit (wandelen, fietsen of hardlopen) te organiseren zodat je wat eerder onder de wol gaat.

Gekortwiekt en uitgebaggerd

De tuin zag er ondanks het mooie weer van de laatste dagen nog altijd troosteloos uit. Ik vond het vandaag een moment om even snel de ergste wildernis aan te pakken, voordat het allemaal weer overwoekerd is met groen. Daarom is de bramenstruik gesnoeid en kreeg ook de vlinderstruik er flink van langs. De gekortwiekte planten maken de tuin gelijk een stuk minder troosteloos.

Alle bomen en stuiken in de zijtuin voor heb ik gelijk ook gekapt. De enorme vlinderstruik en halve bomen maakten de zijtuin de afgelopen 3 jaar tot een heuse wildernis. Ergens schaamden we er ons ook voor, de buurman typeerde het al eens als ‘bush-bush’ en het heeft ook wel iets van een ongerept stuk natuurgebied. Alleen lijkt het bij ons meer op een verwaarloosd stuk grond, waar de bomen uit de tegels groeien. Daarom heb ik vanmiddag in ieder geval de bomen verwijderd.

Poel des doods

Het laatste project was echter de kikkerpoel in de achtertuin. De dode waterplanten dreven bovenin en het zag er allemaal buitengewoon smerig uit. Ik besloot de dode planten eruit te halen en trof er ook nog een aantal dode kikkers in. Grote en kleine, het leken er wel ontelbaar. Zeker 3 grote exemplaren en evenveel kleine exemplaren haalde ik uit de drap. Het lieflijke kikkerpoeltje was een heuse poel des doods geworden. De kikkers hadden de winter niet overleefd of ze waren er niet meer uitgekomen bij al die dode planten. Ik weet het niet, maar het was ongelooflijk smerig werk.

Het water heb ik ook maar ververst. De gierlucht in de tuin was immers niet te harden en de struiken achter het huis hadden ook wat bemesting nodig. Zo combineerde ik het handige met het nuttige.

Nieuwe lay-out

Ik heb de blog maar eens een nieuwe vormgeving gegeven. Ik vond dat mijn blog niet echt meer veel uitstraling had en ook niet helemaal qua vormgeving bij mij en mijn onderwerpen pasten. Daarom heb ik vanmiddag een nieuwe vormgeving binnengehaald, die er heel aardig uitziet. Het is in de vorm van een boek, wat best past bij lezen en schrijven.

Voor de enthousiasteling, het template komt van een enorme verzameling templates voor de google blogger blogspot: http://btemplates.com/

Wat ik wel vind, is dat je geen voorbeeldsites kunt zien die de toepassing werkelijk gebruiken. Je krijgt alleen een ‘Lorum ipsum’-voorbeeld te zien. Nu maar afwachten of het geholpen heeft om onder de reacties mijn website op te geven als voorbeeld.

Je bent zo lekker bezig Freek

‘Je bent zo lekker bezig Freek’, zingt al een paar weken rond op straat of op de werkvloer. De Gamma-reclame in de vorm van een rap is buitengewoon populair. En hij is ook best leuk. Het vertrouwde personage Freek-Willem rapt in het spotje over zijn kluskwaliteiten. En de clou met zijn bekende buurman natuurlijk is te leuk om hier te verklappen.

Het is een reclamespotje die leuk blijft en niet aan kracht inboet. Dat doen weinig reclames en de beelden in combinatie met de raptekst zorgen ervoor dat het blijft hangen. Daarom hoor je het op de straat.

Sinds een week is de lange versie met bijbehorend filmpje op Youtube te zien. Het is een erg leuk filmpje, boordevol met suggestieve tekst en beelden. Met van die typische Freek-Willem opmerkingen: ‘klussen is mijn ding’ en ‘Zeg jij nou Freek en ik fluister Willem’. De dames komen ook lekker los: ‘kom op schroef hem lekker vast Frekie’.

Het schijnt dat de lange versie om het kwartier in elke Gamma-vestiging draait. Of je dan als medewerker nog zo enthousiast en lekker bezig bent is de vraag. Ene Sasha90 merkt op Youtube op dat ze gek wordt van die ‘Gamma Gamma lekker los Frekie’.

De kat en de Jacobuskerk

Als je midden in het centrum van Den Haag werkt, leer je in de pauze de binnenstad kennen. Vlak achter de Lange Voorhout en de Kloosterkerk, loopt de Parkstraat. In de Parkstraat trekt de neogotische toren van de Sint Jacobuskerk. Een bouwwerk van Pierre Cuypers.

De toren (bovenste 2 geledingen) van de Sint Jacobus van een grotere afstand gezien


Aanvankelijk vond ik het een lelijke toren, de onderbouw is mooi en trekt goed in het oog, maar dan volgen 2 veel te korte geledingen. De middelste lijkt in elkaar geperst en de laatste geleding onder de enorm hoge torenspits is zeshoekig van vorm. Toen ik er een paar weken terug vlak langs liep, bedacht ik dat de 2 geledingen te dicht op elkaar zitten. Je zou verwachten dat ze veel hoger zouden zijn. Nu komen ze enigszins gedrongen over op de toeschouwer.

Verder perspectief
Toch klopt die eerste indruk niet, heb ik ontdekt. Zeker vanuit een verder standpunt gezien, breken de 2 relatief korte geledingen de lengte enorm en wekken zelfs de indruk dat de toren hoger lijkt dan ze is. Bovendien bevat de toren allerlei speelse neogotische elementen, onmogelijke deurtjes, raampjes en dakkappeltjes. Een lust om bij te fantaseren.

De achterkant, gezien vanaf de Willemstraat (over het muurtje)

De kerk is verder van buiten een feest voor het oog. Ik ben vanmiddag in de pauze maar eens rond het gebouw gelopen. Zeker ook de achterkant van neogotische bouwwerken, vind ik heel leuk om te zien. Het is bijna nooit het belangrijkste gezichtpunt van de kerk, alle aandacht wordt opgeeist door de facade aan de voorzijde van de kerk, vaak in combinatie met een indrukwekkende toren.

Achterkant
De achterkant van de Jacobuskerk in Den Haag, aan de Willemstraat wordt niet weggenomen door een huizenrij. Alleen een hoge stenen muur begrenst de achterzijde van het godshuis. Een klein speels torentje zit tegen het koor aangebouwd, maar dat hoort niet bij de kerk, maar bij een kapel die er vlak achter gebouwd is. Vervolgens is aan de straatkant een huis gebouwd, waar in vroeger tijden flink wat priesters hebben gezeten en nu waarschijnlijk een oudere pastoor een eenzaam leven slijt.

Het huis dat aan de kerk grenst aan de Willemstraat

Ik stond zo te kijken naar de neogotische schoonheid. Het bruine baksteen, de goedkope oplossingen die soms bedacht zijn, zeker op plekken waar het oog moeilijk bij komt. Tegelijkertijd is het alles gemaakt met een enorme dosis creativiteit. In het rustige straatje liep een jong rood katertje in mijn richting. Hij drentelde traag in mijn richting. Stond eventjes naast mij stil en gaf kopjes tegen mijn been. Het dier probeerde mijn aandacht te trekken, liet zich even strelen, maar liep weer van mij weg, in de richting van de deur van een huis. Ik volgde niet snel genoeg en hij liep weer terug van de deur naar mij en liet zich weer aaien. Hij wilde naar binnen, maar ik beschikte niet over de sleutel.

De zijkant van het huis (links en het torentje bij de kapel)

Wensenwereld
Even wenste ik mij een kat te zijn. Over het hoge muurtje te springen en dan de neogotiek in te balanceren, over de dakgoten en dan het dak op, voorzichtig in de richting van de dakruiter. Maar hij droomde daar niet van, wilde gewoon naar binnen, wat eten en even een tukkie doen. Zo leeft ieder in zijn eigen wensenwereld.

Zomertijd

Dit weekend schuift de klok weer een uurtje vooruit. De zomertijd gaat in. Tot eind oktober leven we straks een uur eerder. Ik ben altijd behoorlijk van slag van het schuiven met de kleine wijzer. Mijn biologische klok doet er weken over om weer in ritme te komen.

Het nut van het eerdere uurtje is nog altijd niet bewezen, beweert dagblad De Pers. De energiebesparing die het uurtje zou opleveren, knabbelt weer energie weg aan de andere kant, namelijk de ochtend. Je hebt dan ’s avonds wel een uur langer licht, maar ’s morgens wordt het een uur later licht. Daarvoor moet ook een lampje branden.

Bewustwording
Voor mij persoonlijk kleven behoorlijk wat nadelen aan de zomertijd. Aan het eind van de winter merk ik heel bewust dat het weer langer licht wordt. De dagen worden langer en het eerste uur waarop de wereld ontwaakt, maak ik heel bewust mee.

Straks is dat niet meer, want dan is het weer donker en begint het hele proces opnieuw. Dan heeft het mijn interesse verloren. Ik kan niet meer mee met de nieuwe tijden. Het lichaam leeft nog teveel op het oude en daardoor zie ik het nieuwe niet.

Ontregelen
Niet alleen het uurtje eerder ontregelt mij. Ik merk ook dat het anderen ontregelt. Het zou prettig zijn, als goed onderzoek wordt gedaan naar de positieve en negatieve effecten van die zomertijd. Op die manier kan een eerlijke rekensom worden gemaakt naar het nut van het schuiven met die cijfers. Ik geloof namelijk niet zo snel dat een idee in het hoofd, per definitie in de praktijk ook het gewenste effect heeft. Daar is een zorgvuldige analyse voor nodig.