Het genie en de chaos

Hoe snel een vriend met vijfduizend boeken teveel in huis, een beroemdheid wordt. Hij heeft de bijnaam Boekito al gekregen en dat legt hem geen windeieren. De boeken worden opgeruimd, in een samenwerking van het Centraal Boekhuis en de opslagboxen-gigant City Box.

Fantastisch nieuws natuurlijk en zoiets gun je een vriend. Bij het rondneuzen en bevredigen van mijn nieuwsgierigheid, stuitte ik op een filmpje waarmee Hans Bauer de beroemde uitspraak van Einstein aanhaalt, op zijn manier. ‘Netheid is voor de dommen, het genie beheerst de chaos.’

Een leuke uitspraak natuurlijk en in de context van Hans Bauer ook nog eens erg grappig, maar het snijdt natuurlijk weinig hout. De chaos die het huis van Bauer beheerst, is geen chaos maar troep. En het genie dat de chaos ontrafelt ontbreekt eveneens.

Dit genie spreekt zichzelf overigens regelmatig tegen. Zo beweert hij dat hij geen problemen heeft met de rotzooi, alleen zijn verhuurder zeurt. Andere keren moet hij toch ook wel toegeven dat de hobby iets uit de hand gelopen is. De opslag van City Box is, hoe lief ook bedoeld, geen oplossing van het probleem. Sterker nog, het zal de verzamelwoede alleen doen toenemen. Over een jaar of wat heeft de christelijke woningbouwvereniging Patrimonium uit Groningen er weer werk aan.

Overigens ben ik erg benieuwd naar Hans’ gedichten…

Aanvulling
Het genie google geeft bij het weergeven van het filmpje de oplossing voor Boekito.

Onverzadigbare boekenwurm

Het zijn vrienden geworden met wie ik collectief de boekenmarkten van Nederland afloop. Ze zijn herkenbaar aan de stoffen tasjes die om de schouder bengelen. Plastic tasjes hangen aan de armen, boordevol met aankopen. Toch struinen ze verder en speuren naar nieuwe boeken.

Nu moet één van mijn vrienden zijn huis ontruimen op last van de woningbouwvereniging. Vierduizend boeken heeft hij al eerder weg moeten doen. Nu moeten vijfduizend volgen, vindt ook de rechter. De foto bij het artikel toont het beeld van de onverzadigbare boekenwurm, die koopt en koopt.

Aan een vriend geef je gratis advies. Op de foto bij het artikel zie ik schilderijen op de grond uitgestald staan. Als hij die nu begon op te ruimen, zou dat al aardig wat ruimte schelen. Bovendien kan hij de boeken makkelijk in dubbele rijen plaatsen in de boekenkasten. Evenveel boeken, alleen ziet de woningbouwvereniging dat wat minder goed. Teveel brandgevaar en onleefbaar, is de verklaring die de woningverhuurder geeft.

Overigens is het een beetje merkwaardig dat deze man zijn boeken moet wegdoen. Een boekenwurm als Martin Ros kan er ook wat van. En wat dacht je van Boudewijn Büch. Hij leefde eveneens in een huis met binnenburen van boeken. Alleen noemen deze mensen zich bibliofielen en noemen zij hun kamers vol gestapelde boeken bibliotheken. Dat zou Hans Bauer ook moeten doen.

Bilderdijk

‘Hoe is het met Bilderdijk?’ Hij keek me indringend aan. ‘Ja, toch?’ vroeg hij nogmaals. ‘Ja, inderdaad. Bilderdijk maakt het prima’, antwoordde ik. ‘O, jij was er ook bij?’ ‘In Utrecht, ja. Je hebt er ook nog een blogje over geschreven. Dat was een leuk blogje. We hebben het allemaal gelezen’, vervolgde hij. ‘Ik ben erg gelukkig met Bilderdijk,’ vertelde ik snel. ‘Vanmorgen heb ik nog even in een deeltje gelezen.’ Hij keek tevreden en verdween achter een opening verstopt achter een boekenkast. Ik voelde me even zweven, zeker omdat de twee zware tassen met boeken in het niet vielen met de aankoop van toen.

Titels voorlezen

Hij staat net een stap naast me, trekt een boek uit de doos en bekijkt aandachtig het kaft. ‘Het hongergen’ vermeldt de omslag en meneer moet dat ook even kenbaar maken. Hij kan immers lezen. Hij tikt me aan. ‘Wist je dat op de wereld ruim één miljard mensen met overgewicht kampt?’ Hij kijkt van zijn boek op en ziet mij. ‘O, sta je daar’, geeft hij als excuus en gebaart naar de vrouw die aan de andere kant naast mij staat. ‘Ach’, zegt ze snel. ‘Van mij hoeft dat niet dat lijnen en zo.’ Ze trekt haar buikje een eindje in, wrijft er even over met haar hand en slaat haar ogen weer op de dozen met boeken.

Hij legt het boek terug en staart naar een andere titel. ‘Transedente seks’, leest hij opnieuw voor. ‘Wat zou er nou in zo’n boek staan?’ Dan moet je het kopen en lezen lul. ‘Ik zou het niet weten’, antwoordt zij geduldig. Zij reageert verder niet en duwt met haar wijsvinger de ruggen weg om de titels wat beter te kunnen lezen. Hij legt het boek weer weg en ik zoek snel een plek verderop om het stel niet meer te horen.

Wat later als ik bij de andere kraam sta, passeert het stel mij. Hij houdt een tasje vast van de boekwinkel van het kraampje waar hij de boektitels voorlas. Ze lopen wel een mijl uit elkaar. Hij blaast een beetje voor zich uit. Het tasje slingert tussen beide. Ze zeggen niks, er zijn geen titels meer om voor te lezen.

Station Herstel

Vrijdagmiddag, een middag waarop de medewerkers het allemaal niet meer zo helder hebben. Een week werken, de vrijheid van het weekend lonkt. Dan kan er nog weleens iets verrassends gebeuren.

We rijden in de richting van de Gooische bocht in de polder bij Weesp, de omroepinstallatie kraakt en de trein remt enigszins af. ‘Dames en heren, over enkele ogenblikken station Herstel.’ Waarna de verbinding onmiddelijk verbroken wordt. Het besef dat dit de trein naar Almere is in plaats van naar Weesp heeft hem net op tijd wakker gemaakt.

Als dan na de bocht de trein remt bij het passeren van de tegemoet komende trein hoop ik op een behouden aankomst. Een machinist die droomt dat hij naar Weesp rijdt, terwijl hij de bocht naar Almere neemt, is gevaarlijk.

Matt en Dan

Dan Brown heeft een nieuw boek geschreven, vijf jaar na zijn doorbraak De Da Vinci Code is er dan weer eentje. De titel sluit naadloos aan bij alle mysteries, decepties en dilemma’s. Ditmaal gaat het om een verloren symbool, The lost symbol. Het christendom laat Brown liggen, nu moeten de vrijmetselaars er helemaal aan geloven. Dan Brown is nu eenmaal gek op vrijmetselaars, dat bewijzen zijn eerdere boeken ook al wel.

De website van de Amerikaanse vrijmetselaars is vandaag al gecrashed door alle aandacht die Dan Brown opeist. Er is een nieuw geheim en dat moet ontrafeld worden. Gisteren verklapte dé vrijmetselaar van Nederland (althans dat zegt de Wiki) Matt Herben, het einde al in Een Vandaag. Het verloren symbool is niet een echt verloren symbool, het ligt bij jezelf.

De vrijmetselarij is vergeven van de symbolen. Misschien bezit dit illustere gezelschap wel meer symbolen dan het geloof zoals het christendom. Het maakt de vrijmetselaar geheimzinnig, zo geheimzinnig dat er mensen zijn die het associëren met hekserij.

Meer dan genoeg voer voor Dan Brown. Zijn boeken drijven op die geheimzinnigheid. Hij maakt het geheimzinniger dan het is, wat hem weer geld in het laadje brengt. Zelfs Matt Herben is daar niet ontnuchterend genoeg voor.

Alternatieve troonrede

Heerlijk die alternatieve troonrede van Rob Wijnberg vanmorgen in Next. Hij heeft vanuit de eerste, originele alinea een verhaal opgebouwd waarin hij stelt dat er behoefte is aan een nieuwe mens. De homo economicus moet vervangen worden door de homo cooperatus.

Vaak worden de jaren dertig aangehaald om te zeggen dat we lessen moeten trekken uit het verleden. De wereld van toen heeft er lang over gedaan om van de ellende te herstellen. Bovendien werden in die tijd evenmin effectieve maatregelen genomen. Een zelfherstellend vermogen zit er niet in. Bankiers kunnen hun fouten uit het verleden niet herstellen, als je altijd bonussen hebt genoten, dan kun je niet meer zonder.

De wereld verandert niet radicaal. Vorig jaar had ik ergens de hoop en dacht dat een ecologische samenleving het alternatief zou worden. Minder gericht op consumptie en meer op een harmonie tussen mens en natuur. Nu een jaar na de crash zie ik dat de wereld hetzelfde is als toen. Graaiers graaien en armoedzaaiers oogsten armoede.

Als je iets wilt veranderen, is het de tijd de wereld te veranderen. Daar heb je anderen voor nodig, maar jezelf nog het meest. Daar kan geen troonrede tegenop.

Je dag niet hebben, kent u die uitdrukking?

Balkenende had zijn dag niet bij de openbare beschouwingen. Zeker iedereen heeft het weleens, feestje dag ervoor, huwelijk staat op knappen, je zoon is gezakt voor zijn zwemexamen of je vriendinnetje heeft vijf minuten voor het debat gebeld dat ze zo van je houdt, maar waarom ze je nooit ziet. Enfin, redenen genoeg om je dag niet hebben.

Mag een premier op dag van de finale een mindere dag hebben? Politiek is topsport, het bestuur van de voetbalvereniging in Akkersloot mag wel een blundertje hier en daar maken, maar een premier?

Wel eigenaardig dat de man die opriep tot daadkracht en ondernemerskracht zelf zo’n modderfiguur slaat bij een vergadering van de volksvertegenwoordiging. Wat je van een ander verlangt, moet je ook zelf doen. Misschien hoort het bij de teneur van dit kabinet. Het zit zo barstensvol met tegenstellingen en tegenzin, dat het tot niets komt. Al weten de bewindslieden alle spanningen om te buigen tot saaiheid. Als dat het geval is, kun je beter in een slecht huwelijk zitten en je dag niet hebben, dan toegeven dat de boel niet loopt.

Overigens heeft de premier niet eens een verklaring gegeven waarom hij zijn dag niet had. Dat is misschien nog het ergste.

Melvin en Claudia

Melvin – Claudia staat in grote letters op het kleed- en toilethokje bij het strandje aan het Weerwater. De rode spuitbus spoot de rest van de verf op aan de vorm van een hart die om de twee namen gecirkeld staat. Geen ruimte van het kleedhok is meer over, alles is vervuld van Claudia en Melvin.

De gele deuren staan volgekalkt met namen en liefdes waarvan een groot deel verlopen is. Verloedering noemen ze dat, als een huisje volgespoten is met graffiti en de ene letter de andere overschreeuwt. Melvin en Claudia hebben gewonnen, want de eenzame hardloper ziet deze namen hem toeroepen.

Het strand ligt aangeharkt en schoon voor het water. Een vrouw ligt op haar zij, naast haar zit een klein jongetje. Verder is alles verlaten en streelt het water zachtjes over het aangeharkte strand.