De Wals

Camille Claudel spreekt heel wat mensen tot de verbeelding. Zijn het haar beelden of gaat het meer om haar bijzonder leven? Dat ze voor gek versleten werd en dertig jaar van haar leven in gestichten doorbracht. Of dat ze minnares van August Rodin was.
Zijn naam valt altijd in één adem als het over haar gaat. Ze worstelde erg met haar kunstenaarschap en het vrouw zijn. Opdrachten werden haar niet gegund omdat ze vrouw was. Haar werk kreeg niet de waardering die het werk van haar mannelijke collega’s wel kreeg.
De biografie van Anne Delbée bracht de kunstenares Camille Claudel weer helemaal in beeld. Het bracht haar werk ook in de belangstelling. Vandaag zag ik voor het eerst van mijn leven een beeld van de Franse kunstenares: “La Valse” (de Wals) uit 1905. Ik had veel over het werk gehoord er ook veel afbeeldingen van het bronzen beeld gezien, maar vandaag zag ik het in het echt.
Het is een indrukwekkend beeld. De lichamen van de man en vrouw zijn heel mooi ineen verstrengeld. Het geeft iets erotisch. De dans wordt bijna een paring. Dit komt door de naakte lichamen en door de bijzondere wijze waarop de stof drappeert. Je verliest jezelf in datgene wat niet te zien is.
Het beeld is onderdeel van de expositie Schilders van de Ziel. Symbolisme in Frankrijk. De expositie is tot en met 27 januari te zien bij Singer Laren. Een aanrader voor iedereen die van raadselachtigheid houdt en natuurlijk voor de liefhebbers van Camille Claudel.

Cembalowerken

Gisteren bij de Kringloopwinkel twee dikke LP-boxen meegenomen van de Cembalowerken van Bach. Ik liep er toevallig tegenaan. Het zijn uitgaven van Archiv uit de jaren zestig en zeventig. De tijd dat het spelen op originele instrumenten opkwam.
Uitvoeringen die vanwege de moderne authenticiteit op de platenspeler gespeeld moeten worden. Ik heb bijvoorbeeld de uitvoeringen van Walcha van Bachs orgelwerken op cd, maar die steken schril af tegen de herinneringen aan de platen. Mijn vader heeft er namelijk een paar in bezit. Het gekras van de naald door de groef van de plaat maakt deze uitvoeringen nog authentieker.
Het probleem is alleen dat de platenspeler ergens in een doos op zolder ligt opgeslagen. De plaat raakt steeds meer uit beeld in deze tijd van mp3 en andere snelle digitale wegen. Muziek is overal voorhanden en niet meer een uniek moment waar je echt voor gaat zitten.
Binnenkort, als de zolder klaar is, pak ik de platenspeler en ga ik heerlijk luisteren naar Huguette Dreyfus, Ralph Kirkpatrick, Helmut Walcha (ja hij is er ook bij op klavecimbel) en Karl Richter. Benieuwd of mijn betoog steekhoudend blijft als de naald uit de groef glijdt, of juist blijft hangen.
De vorige eigenaar is heel zuinig op de platen geweest. Sommige muziekstukken heeft hij omcirkeld op de bladen die bij de platen zijn gevoegd. Ik verbeeld met dat de man is overleden en zijn kinderen het spul maar afgedragen hebben aan de kringloopwinkel. Gek idee dat het van iemand geweest is met dezelfde interesses als ik. Ik heb namelijk niet alleen zijn platen, maar ik herken zijn handschrift ook in een paar boeken die ik gisteren gelijk met de platen mee naar huis nam.

Krom vloertje

Als hij krom is, krijg je niet je geld terug. Ik heb zojuist voor 2,50 euro per m2 een laminaatvloertje voor op zolder gekocht. Hij kan krom getrokken zijn, vertelde de laminaatboer er eerlijk bij. Bij hem kocht ik eerder al de vloeren van beneden en de eerste verdieping. Hele aardige vloeren voor een heel aardige prijs.
Deze koop lijkt ook wel aardige aankoop. Eerst wacht nog wat ander werk. Vandaag ga ik het kozijn schuren, plamuren en schilderen. Dan moeten de plintjes die ik vanmorgen bij de Praxis gehaald heb, worden gebeitst. Ik hoop morgen of op oudjaarsdag een beginnetje te kunnen maken met de vloer van de grote zolderkamer. Als het allemaal meezit, kunnen we volgende week verder met de andere kamer op zolder. Eindelijk komt er een beetje schot in de zaak.
Het is een heel karwei en eigenlijk hebben we er geen zin meer in. We hebben teveel geklust in dit huis en ik dank God op mijn blote knieën als het klaar is. Desnoods op een krom laminaatvloertje.

Onbereikbaar

Deze twee weken rond kerst en oud nieuw leveren een uitgestorven kantoor op. Veel kamers blijven de hele dag donker en als er iemand door de gang loopt, schrik je van het geluid dat de totale stilte doorbreekt.
Maandag merkte ik al dat vrijwel alle leveranciers onbereikbaar zijn. Een gevalletje met een URL kostte me vooral tijd omdat de andere kant van de telefoonlijn niet reageerde op mij bellen. De mailtjes kregen een even snelle echo terug. Dat ik nog even mocht wachten op een reactie.
Vreemd idee dat kerst en een jaarwisseling voldoende is om een hele economie stil te leggen. Tegelijkertijd is het voor de achterblijvers een uitgelezen kans om het werk te doen dat wat meer concentratie vergt. Zo schreef ik vandaag bijna een hele handleiding voor het nieuwe cms bij elkaar.
Aan het eind van de middag mocht ik ook aansluiten bij de onbereikbaren. Het mailtje dat terugkeert naar de afzender, krijgt de vriendelijke boodschap dat ik even niet bereikbaar ben tot 7 januari. Alle tijd om mijn zolder verder op te knappen.

Lood om oud ijzer

Bij de buren is lood gestolen. Het hing tussen de muur en de dakpannen van het klompenhokje. Het was me al eerder opgevallen en ik vermoedde dat ze het wel wisten, maar mijn buurman zag het pas gisteren. Ik dacht dat het door de wind kapotgeslagen was, maar het lood is gestolen, zo vertelde mijn buurman mij vanmiddag. Het aangrenzende huis was eveneens ontdaan van de loodlap.
Mijn twee buren waren de hele dag bezig met de verdwenen lap lood. De geleende trap hadden ze ook geregeld nodig bij hun activiteiten. Daarom vreesde ik het ergste voor mijn eigen zolderactiviteiten. Zo ontdekten ze dat het lood bruut is afgeknipt door de dief. Een klein lapje is blijven hangen, dat kreeg hij blijkbaar niet los.
De buren belden een bevriend loodgieter en lieten hem een prijsopgave maken. De prijs voor het verdwenen lood van de twee huizen is meer dan 750 euro. Een aardig bedrag, die de dieven meegenomen hebben. Het wordt verzekeringswerk. Daarom is tijdelijk een lap plastic over het verdwenen lood gespannen.
Ik keek vandaag eens om mij heen en zag dat meer huizen zonder lood zitten. Blijkbaar is de prijs op de zwarte markt hoog genoeg om het spul te jatten. We moeten niet alleen de deur goed dichtdoen, maar ook ons dak vergrendelen.

Structuurverf

Het zolderverhaal krijgt weer een vervolg. Vanmiddag liep ik niet door de woonboulevard, maar stond ik op een wankel trappetje op zolder. De muur heeft een laagje structuurverf gekregen. Alle gipswandjes – inclusief de laatst herstelde muur – zijn voorzien van een mooi laagje verf met zandkorrels.
Het resultaat mag er zijn. Eigenlijk ben ik er best trots op. Morgen is mijn reguliere vrije donderdag. Dan proberen Inge en ik de twee betonmuren eveneens te voorzien van de mix van zand en verf.
Inge naait ondertussen heerlijk met haar nieuwe machine. Ik schrijf dit terwijl ik lekker op de bank in mijn nieuwe huispak zit. De broek en de trui zijn gemaakt van een zachte fleecestof. Het zit lekker zacht en warm. Een mooie aanwinst om straks aan te trekken als ik in de bibliotheek ga zitten.

Verwachtingen

Een stoet auto’s verliet het kerkhof, het vaartje waarmee ze reden toonde eerbied. Bij het kruispunt sloeg elke auto zijn eigen weg in. Ik rende zojuist langs het kerkhof en ineens viel mij de ongewone drukte voor dit tijdstip op. De bezoekers hongerden voor de kalkoen nog naar hun geliefde.
Overigens was ik niet de enige die aan het hardlopen was. Velen meenden zo vlak voor het familiebezoek nog een blokje om te hollen. Even lekker ontladen voordat de familie op de stoep staat. Ook ik liet de gedachten over kerst nog eens over het fietspad voor mij uit rollen.
De ene helft mist de geliefde en probeert daar iets van te vinden op een winderig kerkhof. Terwijl de andere helft opziet tegen het plichtsbesef en de druk van het familiediner. Waarschijnlijk verlangen beiden naar iets dat er niet is.
Meer nog dan vrede en gezelligheid, is kerst het feest van verwachtingen. Gooi je verwachtingen daarom over boord, misschien wordt het dan vanzelf feest.

Hij doet het weer!

Mijn oog is er weer. Een vreugdevolle tijding zo kort voor de kerst. Vanmiddag ging mijn oog weer onder de deskundige lens van de oogarts. Ze zag dat de wond vrijwel geheeld is.
Volgens haar blijft het risico bestaan dat de beschadiging weer open trekt. Vooral in de ochtenduren als het oog droog is door het slapen kan de wond weer opentrekken. Daarom moet ik goed opletten bij het ontwaken. Het beste is als ik een druppel vocht in mijn oog laat lopen en dan pas het oog helemaal opendoe. De plek is een zwak punt dat je goed in de gaten moet houden.
De komende periode vooral lekker zalf smeren, met name voor het slapen gaan om de droogte ’s ochtends tot een minimum te beperken.
Er is best mee te leven. Het had allemaal erger gekund.

Nieuwe verwoordingen baren

Een gedicht onderwerpen aan een vertaalmachine op internet. Mijn oud-collega Frodo deed het al eens. Het leverde een hilarisch stukje poëzie op.

De vertaalmachine Babelfish van Altavista is de oudste machine die een stukje Nederlands automatisch in het Engels omzet, om er dan weer Duits van te maken en via het Frans terug naar het Nederlandse te gaan. Voor elke vertaal-nitwit is het een handig machientje, maar voor de kenners druisen deze apparaten tegen alle taalgevoel in.

De vertaalmachine van Google, Google Translate, staat mij iets nader aan het hart. Het is wat mooier vormgegeven. De originele tekst blijft bijvoorbeeld naast de vertaling staan.

Ik vroeg mij af of er met dergelijke apparatuur geen mooie gedichten zijn te vormen. Daarom componeerde ik dit eenvoudige gedicht:

Als de taal de woorden verlaat
dan schiet het begrip tekort
dragen de dingen andere namen
en vergeet de vertaler te vertalen

Dag verandert in nacht
terwijl de klok zachtjes tikt
zoeken de woorden hun doel
en schieten het verkeerde huis

in hun overmoed de lege
bedoelingen verschuiven in
nieuwe zinnen en doen
alsof het hun moerstaal is.

Om het geheel niet teveel te manipuleren veranderde ik ‘moerstaal’ in ‘moedertaal’. Ik leefde in de veronderstelling dat ‘overmoed’ wel te vertalen was, maar dat was overmoedig van mij. De tekst heeft de volgende weg afgelegd via de Google translator, slechts twee keer heb ik Altavista gebruikt: Nederlands – Engels – Russisch – Engels (via Altavista) – Traditioneel Chinees – Simpel Chinees – Engels – Duits – Frans – Engels – Arabisch – Engels – Nederlands (via Atavista). Ik heb Altavista gebruikt om niet dezelfde translator de tekst te laten terugvertalen. Ik achtte de kans te groot dat de vertaalmachine de tekst precies hetzelfde zou terugvertalen, vandaar.

Het leverde een onleesbaar gedicht op:

Als de taal
maak dan het concept schaarste
om kwestienamen van andere individuen te maken
vertaler voor te vergeten transmissie

Veranderingen in de zelfde nacht
ondanks de passage van tijd, kan men,
het doel, daarom,
valse Eén, en het woord van de Spreker van het Huis

U overmoed bent in de lucht
te heroriënteren Geloof zich
en zodat was het dat de nieuwe verwoording
in feite, toen hun moeder

Dit vormde voor mij genoeg inspiratie voor een bewerking. De woorden heb ik vrijwel allemaal overgenomen, soms in een iets andere volgorde gezet en soms is er iets bij gefantaseerd.

Als de taal van het concept
schaarste maakt en kwesties
verandert in namen van andere individuen
dan vergeet de vertaler de transmissie

Veranderingen in dezelfde nacht
kunnen ondanks de passage van tijd
het doel missen, waar eens de valse Eén
van het Woord des Sprekers huis stonden

Overmoed, u bent in de lucht
en heroriënteert het geloof
zo is het in nieuwe verwoordingen
in feite als toen uw moeder u baarde

Eerherstel

‘Negen jaar cel voor Holleeder’, schalde de nieuwslezer gisteravond door de huiskamer. ‘Wat?’ vroeg Inge vanuit de keuken. De afzuigkap ronkte en de deksels trilden van de kook die in de pannen heerste. ‘Eerherstel voor Holleeder?’
De avond was vervuld van de misvattingen. Blijkbaar roept Holleeder dit op bij mensen. Zo sprak een man in een programma na het journaal over ‘Een zucht van oplichting’ die door hem heen ging.
Voor sommigen is het een sport dit soort misstanden op te sporen van de televisie. Zo zag ik laatst een man bij het programma Ik vertrek. Het was een vriend van het echtpaar dat naar Oostenrijk was verhuisd. Hij zat op het balkon voor het huis. ‘Dit is niet het Oostenrijk van de bloembakken en de houten huisjes.’ Om hem heen stonden de bloembakken. Bovendien toonde de camera recht achter hem een houten huis. Aan de reling van het balkon hingen grote bloembakken met geraniums.